సాహిత్య అభిమాని

ఎనోఖ్ డేనియల్స్ - ఇన్స్ట్రుమెంటల్ సంగీత కళాకారుడు

2012-01-30T00:24:00.001+05:30

పాటలు పాడటం ఆ పాటల్లో కొన్ని బహుళ ప్రజాదరణ పొందటం, వాటిని హిట్ సాంగ్స్ అన్న పేరుతొ శ్రోతలు ముచ్చట పడటం మనకు తెలిసినదే. ఆయా హిట్ సాంగ్స్ ని పాట లేకుండా కేవలం సంగీతం తో ఆ పాటలో ఉన్న గమకం పోకుండా తీసుకు రావటం సులభమైన పని కాదు. అసలు పాటతో సమానంగా తమ ఇన్స్ట్రుమెంటల్ సంగీతానికి ప్రజాదరణ తీసుకు వచ్చిన వారిలో ఎనోఖ్ డేనియల్స్ ప్రధముడు. పూర్వ కాలంలో, అంటే ఎప్పుడో రాజుల కాలం అనుకోకండి. 1972 ప్రాంతాల్లో వివిధ భారతి రెండో ప్రసారం (విజయవాడలో) పొద్దున్న పది గంటలకు గుంజన్ అనే కార్యక్రమం తో ప్రారంభం అయ్యేది. ఈ కార్యక్రమం పదిహేను నిమిషాలు. అందులో ఒక హిట్ సాంగ్ ఆ పాట ఇన్స్ట్రుమెంటల్ వెర్షన్ ఉండేవి. సామాన్యంగా ఆ టైములో ఇంట్లో ఉండే వాళ్ళం కాదు. స్కూల్లోనో, కాలేజీలోనో ఉండే వాళ్ళం. కాని ఇంట్లో ఉన్న సందర్భాల్లో ఈ కార్యక్రమాన్ని తప్పని సరిగా వినే వాళ్ళం. ఈ కార్యక్రమంలో ఎక్కువగా ఎనోఖ్ డేనియల్స్ సంగీతమే ఎక్కువగా వినవచ్చేది. ఆయన సంగీతానికి అంతటి ప్రఖ్యాతి. ఇప్పటికి కూడా ఆయన ఇన్స్ట్రుమెంటల్ సంగీతం అంత సులభంగా దొరకదు.

యు ట్యూబ్ వెతికితే ఈ కింది వీడియో దొరికింది. ఆయన స్వంతంగా ఎకార్డియన్ మీద పాటలు పలికించటం ఈ వీడియోలో చూడవచ్చు.

ఈ సంగీత కళాకారుడు అసలు పాటలు పాడిన కళాకారులతో సమానమైన ప్రఖ్యాతి పొందారు. సామాన్యంగా వివిధభారతి వంటి ఆరోగ్యకరమైన రేడియో స్టేషన్లలో ఎక్కువగా ఈయన సంగీతమే వినపడేది. ఇప్పటి పరిస్థితి తెలియదు.

ఎనోఖ్ డేనియల్స్ గారికి స్వంతంగా ఒక వెబ్ సైట్ ఉన్నది. ఆ వెబ్సైటులో ఆయన జీవిత వివరాలు, ఫోటోలు, ఆయన సంగీతపు సి డి ల వివరాలు. కొద్దిగా సాంపిల్ సంగీతం ఉన్నాయి. ఈ కింది లింకు నొక్కి పూర్తి వివరాలు హాయిగా చూడవచ్చు.

ఎనోఖ్ డేనియల్స్ వెబ్ సైట్

ఆ వెబ్ సైటులో ఉన్న ఎనోఖ్ డేనియల్స్ సంగీతం ఈ కింది ప్లేయర్లో వినవచ్చు.

మరి కొన్ని ఫోటోలు

ప్రముఖ గాయకుడు తలత్ మెహమూద్ తో(మధ్యలో) ఎడమ పక్కన మరొక ఇన్స్ట్రుమెంటల్ సంగీత కారుడు వాన్ షిప్లె

ప్రముఖ సంగీతకారుడు సి రామచంద్రతో (కుడి పక్కన)

మొహమ్మద్ రఫీ తో

మహారాష్ట్ర ప్రభుత్వం ఇచ్చిన ఎవార్డ్ తో

ఈ రెండు పాటలు వింటూ చూడండి

2012-01-29T17:18:00.005+05:30

నిన్న సాయంత్రం, ఎప్పుడూ మనం వినే అమెరికన్ పాప్ లేదా బ్రిటిష్ పాప్ సంగీతమేనా ఇతర దేశాల్లో మనం వినగలిగే మచి పాటలు లేవా, ఇంతా చేస్తే ఈ ఇంగ్లీష్ పాప్ పాటలు పూర్తిగా మనకి అర్ధం అవుతున్నాయి కనుకనా, వాటిల్లో ఉండే ట్యూన్, గమకాన్ని ఇష్టపడి కదా వినేది, మనం యూరోప్ లో ఉన్న ఇతర భాషల పాటలు ఎందుకు వినకూడదు అనిపించింది. 1970 - 80 లలో ప్రపంచ ప్రఖ్యాతి పొందిన గ్రూప్ "అబ్బా" స్వీడన్ దేశానికి చెందిన వాళ్ళు కాదా అన్నా ఆలోచనలు ముసిరి. చూద్దాం మిగిలిన పాటలు ఎలా ఉంటాయో అని యూరోవిజన్ పాటల పోటీ కి చెందిన వెబ్ సైట్ వెతికాను. అందులో 2008 సంవత్సరంలో జరిగిన పోటీకి సంబంధించిన 40 + పాటలను విన్నాను. నాకు రెండు పాటలు నచ్చినాయి. ఒక బెల్జియం దేశానికి చెందినది, సెమి ఫైనల్స్ దాకా వచ్చినది, రెండోది స్పైన్ దేశానికి చెందినది ఫైనల్స్ దాకా వచ్చినది.

ఆ పాటల వీడియో యూ ట్యూబ్ నుంచి మీ కోసం.

పై పాట బెల్జియం దేశానికి చెందినది, సెమి ఫైనల్స్ దాకా వచ్చింది

పాట స్పైన్ దేశానికి చెందినది ఫైనల్స్ వరకూ వచ్చింది

మొదటి పాట బెల్జియం దేశానికి చెందినది, చూడటానికి వినటానికి బాగున్నది. ముఖ్యంగా ఆ గాయని, తనకు రకరకాల వాయిద్యాల మీద సహకరిస్తున్న వారితో వారిని ఉత్తేజ పరుస్తూ వాళ్ళ మధ్య తిరుగుతూ పాట పాడటం నాకు బాగా నచ్చింది.

రెండో పాట వినటానికే కాని, చూడటానికి చిరాకు పుట్టించింది.

యూరో విజయన్ సాంగ్ పోటీలకు చెందిన వెబ్ సైట్ ఈ కింది లింకు నొక్కి చూడండి. ఇలాంటి పాటలు అనేకం ఉన్నాయి.

యురోవిజన్ పాటల పోటీ వెబ్ సైట్

అయ్యప్ప భక్తి యాత్ర లేక సామాజిక ఉద్యమమా!!!

2012-01-27T22:14:00.003+05:30

మా తమ్ముడు రాధాకృష్ణ ఈ మధ్య అయ్యప్ప యాత్ర చేసి వచ్చి ఆ విశేషాలు వ్రాసి పంపితే ఇక్కడ ప్రచురిస్తున్నాను.

కొన్ని దశాబ్దాలుగా అందరూ వెళ్ళటం చూసి చూసి నాకు చాలా సంవత్సరాల నుండి శబరిమల చూడాలన్న కలిగిన కొరిక ఎట్టకేలకు ఈ సంవత్సరం తీరింది. నన్ను తీసికెళుతున్న గురుస్వామి [పేరు లక్ష్మీనారాయణ] "మాల వెస్తారా" అని అడిగారు, కానీ నాకు మానెయ్యవలసినంత చెడ్డ అలవాటులు ఏమీ లేనందున మాల వెయ్యలేదు.

కానీ, యాత్ర మొదలైన తరవాత తెలిసింది మాల వెయ్యటం దీక్ష తీసుకొవటం అనేది మనుషులలో ఎంత మార్పు తెస్తుందో.....ఎందుకంటే ఎంతో కఠినమైన మనుషులు కూడా సాత్వికంగా మాట్లాడటం, అందరూ కలిసి ఎటువంటి తేడాలు లేకుండా ఒకలాగా కలిసి మెలిసి భజనలు చేయ్యటం, తినటం మొదలైనవి చూస్తుంటే సమాజంలో మనం కోల్పోయినది తిరిగి అందినట్లైంది. మాతో వచ్చిన వారిలో చిరుద్యోగులున్నారు...ఆఫీసర్లు, లారీ డ్రైవర్లు మొదలైన వారున్నప్పటికీ...ఎవరూ తమ అహంకారం గానీ హొదాని కానీ, లేదా ఒకరినొకరు ఆధిపత్యం చెలాయించటం కానీ చెయ్యాలనుకోలేదు. అన్నిటికన్నా ముఖ్యమైనది చిన్న పిల్లలుగా వచ్చిన "చిరు స్వాములకి" ఇచ్చే గౌరవం...నాకనిపించింది ఇంత చిన్న పిల్లలకి ఈ భక్తి నియమాలెందుకని; కానీ, మాల వేసుకొన్నాక వారికి పెద్ద వారిచ్చే గౌరవం వలన మనం పద్ధతిగా వుంటే పెద్దలు గౌరవిస్తారు అని ఆ పసి మనసులలో నాటుకుంటానికి చాలా దోహద పడుతుందని తెలిసింది.

స్వాములలో అందరూ ఒకటేనన్న భావం తప్ప కులాలకి తావు లేదు. ఎవరు ఎక్కువ సార్లు శబరిమలై అయ్యప్ప స్వామిని దర్శించుకుంటే వారికి అంత ప్రత్యేక గౌరవం లభిస్తుంది. ముఖ్యంగా ప్రతీ సంవత్సరం దీక్ష తీసుకోవటం వలన వేసిన వారిలో వున్న ఏ దురలవాటైనా, దుర్గుణమైన క్రమంగా నశించవలసిందే మరి.

ఇంతెందుకు ఒక సమాజం కలిసికట్టుగా ఉండటమేమిటో ఈ స్వామి దీక్షల వలన తెలుస్తుంది. ఈ దీక్షా కాలంలో శబరిమలకి వెళ్ళ వలసిన స్వాములు 'అందరూ' రోజుకొకరి ఇంట్లో చేరి అన్ని వర్గాల వారూ కలిసి భజనలు ఒకేరకమైన స్వరంతోచెస్తూ, అందులో పాడేది అరవమా, తెలుగా లేక మళయాళమా అన్న భాషా భెధం లేకుండా చిన్న పిల్లలు దగ్గర నుండి పెద్ద వారుదాకా 'అందరూ' కలిసి భజనా స్వరం..నాదం వింటుంటే నాకు భక్తితో పాటు "మనందరం ఒకటే, ఒకరికి ఒకరున్నాము" అనే భరోసా బలంగా వినపడింది.

ఇక యాత్ర విషయానికొస్తే సంక్రాంతి పండగ ముందు ఒక చల్లని సాయంత్రం విజయవాడ నుండి బొకారో-అలెప్పీ రైలులో బయలు దేరి మరునాడు సాయంత్రం ఎర్నాకుళం చేరాము. ఈ యాత్రలో మనం కొట్టాయం కూడా దిగవచ్చును. కానీ, చెంగనూరు నుండి శబరిమలైకి వెళ్ళటానికి మొదటి మెట్టైన "ఎరుములై" దగ్గర. ఎరుమలై అంటే మన తిరుపతిలో అలిపిరితో సమానం లాంటిదే. మేము ఎర్నాకుళం నుండి బస్సులో నాలుగున్నర గంటల ప్రయాణం చేసి రాత్రి 11.30 కి ఎరుమలై చేరాము.

అక్కడ అంతా పండగ వాతావరణం నెలకొని వున్నది. ఎరుమలై అనేది ఒకప్పుడు శ్రీ అయ్యప్ప స్వామి తిరుగాడిన మరియు వేటాడిన ప్రదేశమట...అందుకని అక్కడికి చేరిన భక్తులు చేతులో విల్లంబులు, కత్తులు[చెక్కవి..అక్కడ దొరుకుతాయి]చేతబట్టి, రకరకాలైన డప్పు వాయిద్యాల మధ్యన నృత్యాలు చేస్తూ అక్కడ ఉన్న అయ్యప్పస్వామి ఆలయ వీధిలో సంచరిచటం చూస్తే మనలో కూడా ఆనందం పెల్లుబుకుతుంది. అలా నృత్యం చేస్తున్నవారిలో అనేకమంది సామాజిక హొదా కలిగినవారే....వారు దేవుడిదగ్గర, సమాజంలోనూ ఒకరికంటే మరొకరు ఎక్కువ కాదూ అని నిరూపించారు.

ఇరుములై నుండి రెండురకాలుగా యాత్ర విభజించబడుతుంది. ఒకటి పెద్ద పాదం అనగా "వనయాత్ర". దీనిలో భాగంగా ఇరుములై నుండి పూర్తిగా అరణ్యం, కొండల మార్గాన 45 కిలోమీటర్లు ప్రయాణం చేసి పంబ చేరవలసివుంటుంది. దీనికి కనీసం 18 నుండి 24 గంటల సమయం పడుతుంది. పూర్వం కాలంలో అందరూ ఆ మార్గానే వేళ్ళ వలసి వచ్చేదట. రెండవది చిన్న పాదం...అనగా ఇరుములై నుండి రోడ్డు మార్గాన బస్సులో పంబ వెళ్ళటం. పంబ దగ్గర నుండి పూర్తిగా కొండ మార్గానా శబరిమలైకి 7 కిలోమీటర్లు నడిచి వెళ్ళ వలసివుంటుంది. మాతో వచ్చిన వాళ్ళు మొదలు అనుకున్న ప్రకారం వనయాత్ర చేద్దామనుకున్నారు. కానీ, అక్కడి అడవుల్లో పెద్ద గా వర్షం పడుతోందని వార్త తెలిసి మానుకున్నారు.

అందరూ కలసి బస్సులో పంబ వెళ్ళాము. ఇక్కడే పవిత్ర పంబా నది ప్రవహించేది. ఇక్కడ చల్లటి పంబా నదిలో స్నానం చేస్తే ప్రయాణపు బడలిక మొత్తం మాయమవుతుంది. ఇక్కడ అన్నీ దొరుకుతాయి కానీ సహజంగా మిగిలిన పుణ్య క్షేత్రాలకిమల్లే ధరలెక్కువ. [ఈ విషయంలో విజయవాడ దుర్గమ్మ భక్తులు అదృష్టవంతులు; కొండ దిగి క్రిందకు వస్తే ఏ రకమైనా వస్తువులైనా చవుకైన ధరల్లో దొరికే విజయవాడ 1 టవును వున్నది.]

ఇక్కడనుండి ఏటవాలుగా వున్న కొండ ఎక్కుతుంటే దేవుడు కనిపిస్తాడు. ఇది చాలా కష్టమనిపించింది [వనయాత్రకంటే కాదుట]ఈ కొండ ఎక్కటాని మొగవాళ్ళందరూ అర్హులే. కానీ, 10 నుండీ 50 సంవత్సరాల లోపల వయస్సు వుండే ఆడవారికి మాత్రం అర్హత లేదు. అటువంటి వారు వస్తే క్రిందనే వున్న అన్ని సదుపాయాలున్న వసతి గృహంలో పోలీసుల రక్షణతో ఉంచుతారు. తరవాత, ఈ కొండ ఎక్కలేని వారికి డోలీ సదుపాయం కూడా వున్నది. వాటికి ధరలు ఎక్కటానికి 1200/-, దిగటానికి కూడా కలిపితె 2300/- ధర ఎక్కువనిపించినా పైకెక్కుతుంటే తెలుస్తుంది; మన బరువు మనమే మొయ్య లేకుండా వుంటే, ఆ డోలీ మోసేవారు ఎలా మోస్తారా అని ఆశ్చర్యమేస్తుంది.

పైకెక్కే దారంతా కొండ రాళ్ళూ, దానిపైన కాంక్రీటుతో కప్పివున్నది. దీనిని చేయింఛినది "మాలవ్య" అని అక్కడ శిలాఫలకం ఉన్నది. ఎన్నోవందలకోట్లు ఆదాయం వచ్చే ఆలయానికి ఆయన చేత చేయించుకోవలసిన అవసరమేమిటో నాకర్ధం కాలేదు. ఇలా చెయ్యకముందు ఈ పైకెక్కే దారి మట్టితోనూ, మొక్కలతోనూ ఉండేదట. యాత్రికులు వచ్చే సమయానికి కొన్నిచెట్లు నరికి దారికి అడ్డంగా వేసి మట్టి జారకుండా చేసేవారుట. దీనికి తోడు కొండల్లో వచ్చే నీరు, వర్షం....పైకెక్కటమంటే చాలా కష్ట సాధ్యంగా వుండేదని నాతో వచ్చిన ఒక పెద్దాయన [పేరు రంగారావుగారు] చెప్పుకొచ్చారు.

సరే, మనం కోండ ఎక్కుతుంటే దారిలో అన్ని రకాల తినేవి దొరుకుతాయి. ఇంకొకటి ఏమంటే పైకెక్కే వాళ్ళకి క్రిందికి దిగే వాళ్ళు సపర్యలు చేయ్యటం కనపడుతుంది. తినటానికి గ్లూకోసు లేక ఏమైనా తినేవి ఇవ్వటం, చేతిలో వున్న తువ్వాలుతో విసరటం మొదలైనవి చేస్తుంటారు. ఇలా వారికి అనిపించటమే శబరిమలై అయ్యప్ప యాత్రలోని సార్ధకత అని వేరే చెప్పనక్కరలేదు.

ఇలా ఆయాసపడుతూ పైకెక్కిన తరవాత మొట్ట మొదటిగా చెయ్యవలసిన అయ్యప్ప స్వామివారి దర్శనమే తప్ప మరొకటి కాదు. ఇలా పాద ధూళితో స్వామివారిని దర్శిస్తే చాల పుణ్యమని గురుస్వాములు చెప్పారు. దీక్షలో ఉన్నవారంతా ఆలయం ఎదురుగా వున్న 18 మెట్లు ఎక్కి స్వామివారి దర్శనం చేసుకోవాలి. అక్కడితో వారి దీక్ష పూర్తైనట్లు అవుతుంది. దీక్ష తీసుకోని నాలాంటి వారు సూటిగా ప్రక్కనుండి ఆలయం ఎదురుగా వెళ్ళి దర్శనం చేసుకోవాలి. ఇంకో విషయం ఏమిటంటే దీక్ష తీసుకోని వారు తక్కువ ఉండటం వలన తొందరగా దర్శనం అవుతుంది. ఇక్కడ మంచితనం ఏమిటంటే స్వామి వారి దర్శనం కాకుండానే "రూము ఎక్కడ", "లడ్డూలు ఎక్కువ ఎక్కడ దొరుకుతాయన్న "ఆబ్లిగేషను భక్తుల" గోలండదు. పైన తిరుమలలో ఉన్న అన్ని సౌకర్యాలున్నప్పటికీ స్వామివారి దర్శనం తరువాత ప్రసాదం తీసుకొని క్రిందికి దిగి వెళ్ళే భక్తులే ఎక్కువ.

మేము పైన "అన్నదానం" మరియు "మెడికల్ క్యాంపు" నిర్వహించటానికి వెళ్ళటం వలన శబరిమలైలో 8 రోజులు ఉండటం జరిగింది. మరునాడు నాతోటి వచ్చిన[లారీ ఫీల్డు]ఇద్దరు పెద్దవారితో వెళ్ళి దర్శనం చేసుకొన్నాను. నాతోటి వచ్చిన ఒకాయన[పేరు శివాజీగారు] నన్ను అక్కడి ప్రధాన పూజారి[మేల్కోటి]దగ్గరకు తీసుకుకెళ్ళారు. ఇలా వేరొక చోట ప్రధాన పూజారిని మాములు వారు కలవటం సాధ్యమేనా....అందుకనే అయ్యప్ప యాత్ర అన్ని వర్గాల వారినీ, సామాన్యులనీ ఆకర్షించిందని నాకనిపించింది.

మరో దర్శనం మకర జ్యోతి చూసిన తరవాత అయినది. క్రింద నుండి ఆభరణాలు వస్తే వాటిని స్వామి వారికి అలంకరిస్తారు. ఆ సమయములోనే మకర జ్యోతి కనపడుతుంది. అయ్యప్పని రాజువి కమ్మని ఆయన తండ్రి కోరగా, స్వామి నిరకరించటంతో తండ్రి గారు విచారపడి "నీ కోసం నగలన్నీ చేయించి పెట్టాను" అనగా, దానికి స్వామి వాటిని "మకరసంక్రమణం" రోజున అలంకరించి చూసి ఆనందించమని తండ్రికి చెపుతాడు. కానీ చిన్న వాడైన తనను చూసి తండ్రి నమస్కరించ కూడదు కనుక మకరజ్యోతిలో తన తండ్రికి దర్శనమిస్తాడని గురుస్వాముల ద్వారా తెలిసింది. ఆ అడవి మార్గాన నగల రక్షణ కోసం ప్రజలను మరలించటం కోసం మకరజ్యోతిని వెలిగిస్తారేమో అని నాకనిపించింది. ఎందుకంటే మకరజ్యోతి సమయంలోనే క్రిందనుండి నగలు రావటం జరుగుతుంది.

జ్యోతి దర్శన సమయంలో మరొక విచిత్రం జరిగింది. క్రిందటేడు ఏదో జరిగిందనీ, కాటేజీల పైకి ఎవరూ వెళ్ళకుండా తాళాలు వేశారు. భక్తులకి ఆ సంగతి చివరి సమయంలో అనగా సాయంత్రం ఆరు అవుతుండగా తెలిసింది. ఈ చర్యని నిరసిస్తూ భక్తులందరూ అయ్యప్ప భజన మోదలు పెట్టారు. అది చూస్తే నాకు టీవీల్లో చూపించే ఇతర దేశాల ఉద్యమాల నినాదల హొరు లాగా వినపడింది...టీవీల్లో చూస్తున్నప్పుడు నేననుకునేవాణ్ణి, ఇలా మన దేశంలో కలిసికట్టుగా తమకోసం నినదించేంత సమైక్యత ఉంటుందా అని!!! కానీ నా అలోచన తప్పని వారి అయ్యప్ప నినాదాల హొరు చెప్పింది. చివరికి తాళం చెవులు వచ్చాయి. కానీ, మాదగ్గరకి వొచ్చేటప్పటికి ఆలస్యం జరగటంతో మా కాటేజీలో వున్న వాళ్ళు తాళం పగులకొట్టి మరీ పైకి వెళ్ళారు. భక్తుల మనోభావాలతో ఆడుకుంటే ఎమవుతుందో అదే జరిగింది. తరవాత పోలిసులు వచ్చారు కానీ, వారు మౌనంగా ఓ ప్రక్కన నుంచున్నారు. తరవాత మకరజ్యోతిని 3 సార్లు చూశాము. ఆ సమయలో వినపడిన హొరు లేక నాద ధ్వని నేను మునుపెప్పుడూ వినలేదు. దరిదాపులు నిమిషంపైన ఆ హొరు జనసముద్రంలో నుండి వచ్చింది.

ఇకపోతే, ఈ మకరజ్యోతి గురుంచి మన "మీడీయా వారూ, బాధ్యతగల విజ్ఞానంగల పౌరులూ" చాలా బాధపడి కోర్టుకి వెళ్ళారు. కోర్టు కూడా జ్యోతి రహస్యాన్ని వెల్లడించమని "ట్రావెన్‌కోర్ దేవస్థానం బోర్డు" వారిని ఆదేసించింది. బాగానే వున్నది. ఇదే విషయంలో "ఇతరుల" మనోభావాలకి సంబంధిచిన "విషయాలు" వెల్లడించమనే ధైర్యం మన బాధ్యతగల పౌరులకి ఉన్నాదా?.....ఎందుకంటే ఇంతకన్నా ఎక్కువమంది గుమికూడి తొక్కిసలాడుకునే అనేక ప్రదేశాలున్నాయి. హింసాయుతమైన పండగలూ ఉన్నాయి. వాటిగురించి ఈ బాధ్యతగల పౌరులకి ఏమైనా శ్రద్ధ వున్నదా...ఒక వేళ నిజంగా ప్రజల గురించి శ్రద్ధ వుంటే ప్రతీ సంవత్సరం కొన్ని వందల కోట్లు ఆదాయం వచ్చే ఈ శబరిమలై ఆలయం అభివృద్ధి గురించి ఆ కోట్ల రూపాయలు ఎందుకు వాడట్లేదని ఎవరైనా కోర్టుకి వెళ్ళారా?? కోర్టువారు కూడా స్పందించినప్పుడు ఇక్కడి సౌకర్యాలకి ఆ కోట్లు వాడమని దేవస్థానం బోర్డుని ఆదేశించి ఉంటే ప్రజలకి ఉపయోగకరంగా ఉండేదేమో...?? కేవలం మకరజ్యోతి రహస్యానికే ప్రాధాన్యతనిచ్చిన మన "గొప్ప బాధ్యతగల పౌరులు" దానికి సౌకర్యాలని కల్పించమని అడగటంలో ఎందుకు శ్రద్ధ వహించలేదు....???

సమాధానం చాలా తేలిక.......అయ్యప్ప యాత్రవలన కలిగే సామజిక చైతన్యం చూసి ఒర్వలేని "ఇతరులు" చేసే గొడవ, రగడే తప్ప మరొకటికాదు. అయ్యప్ప భక్తి యాత్రలో ఇమిడి ఉన్న సామజిక చైతన్యమే ఈ "ఇతరులకి" ఇబ్బంది కలిగేది. మనలో మనం కులపోరాటాలు చేసుకుని విడిపోయుంటేనే వీళ్ళ ఆటలు సాగుతాయి. ఈ ఇతరులలో "సైన్సు మూఢులు" కూడా ఉన్నారు. వీరికి నమ్మకానికి శాస్త్రానికీ{సైన్సుకీ} తేడా తెలియదు. నమ్మకానికి ఆధారం ఉంటేనే శాస్త్రమని ఈ మూర్ఖుల "నమ్మకం". మన పూర్వీకులు కూడా ఆధారాలు లేనివన్నీ శాస్త్రం కాదని అనివుంటే ఇప్పుడీ సైన్సు[శాస్త్రం] ఇంత అబివృధి చెందేది కాదని ఈ సంకుచిత సైన్సు మూర్ఖులకి తెలియదు.......విచిత్రమేమంటే ఈ శాస్త్రవేత్తలు "ఇతరుల" జోలికి వెళ్ళరు మరి!!!.............శబరిమలై యాత్ర అంటే భక్తితో కూడుకున్న సామాజిక ఉద్యమమే....కాబట్టి. ఇకనైనా అందరూ అన్నీ ఆలోచించి బాధ్యతగా మెలగాలని ఆశిస్తున్నాను. ఎందుకంటే శబరిమలై యాత్రవలన సమాజంలోని చెడు తొలగింపబడుతోందే కానీ...మూఢనమ్మకాలంటూ ఎవరినీ బలి తీసుకోవటం లేదు.

తిరుగు ప్రయాణంలో ఓ కర్ర చేతపట్టి దిగాము. దిగేటప్పుడు ఏటవాలుగా వుండటంతో కర్ర వుంటే మంచిది. దిగేటప్పుడు నాకొక హైదరాబాదు కుర్రాడు కలిశాడు...అతను చెప్పిన ప్రకారం అయ్యప్పదగ్గరకి రావటం వలననే అతనికి దురలవాట్లుపోయి ఆరోగ్యం సమకూరిందని తెలిసింది. మేము కూడా దారిలో పైకెక్కేవారికి కొంత సేవ చేస్తూ పంబ చేరాము. అక్కడనుండి కేరళ ఆర్టీసీ బస్సులో ప్రయాణం చేసి సాయంత్రానికి తిరువనంతపురం శ్రీ అనంతపద్మనాభుని దర్శించుకున్నాము. మరునాడు ఉదయం గోరఖ్‌పూర్ రైలులో బయలుదేరి 25 గంటల ప్రయాణం చేసి విజయవాడ చేరుకొన్నాము.

చివరలో మళయాళం వారి ఏర్పాట్లు గురుంచి చెప్పుకొని తీరవలసిందే....ముందుగా భాష...మేము ఎర్నాకుళం నుండి ఎరుమలై, అక్కడ నుండి పంబ...శబరిమలై...తిరిగి అక్కడనుంది పంబ మీదుగా వేరే దారిలో తిరువనంతపురం వెళ్ళాము. ప్రతీ చోటా దేవస్థానములోనూ, రహదారిపైనా తెలుగుతో పాటూ దక్షణ భారత దేశ భాషలన్నీ కనపడటం చాలా ఆనందం కలిగించింది. కొన్ని బస్సుల మీద కూడా తెలుగు ఉన్నది. కేరళా ఆర్టిసీ వారుకూడా చాలా బస్సులు వేసి భక్తులకి చాలా సౌకర్యం కల్పించారు. మనం శబరిమలై నుండి క్రిందకు దిగగానే ప్రైవేటు బస్సుల వాళ్ళు అధిక ధరలు చెపుతారు. వీరినుండి రక్షించటానికి దగ్గర్లోనే ఒక బస్టాండు ఏర్పాటు చేసి ప్రైవేటు బస్సుల దోపిడీ నుండి భక్తులని కాపాడారు. తరవాత అక్కడి పోలిసులు కూడా చాలా సంయమనంగా వ్యవహరించి, ఎక్కడా దురుసుదనం ప్రదర్శించక పోవటం కూడా చెప్పుకొతగ్గ విషయం.

ఏది ఎలావున్నా, యాత్ర బ్రహ్మండంగా జరిగింది. ఎటువంటి దుష్ప్రచారాలనూ నమ్మకుండా లక్షలాది భక్తులు తమ మంచి జీవితం కోసం, దురలవాట్లను మానిపించే అయ్యప్ప కోసం వచ్చి మంచి సమాజానికి దారి చూపించారు. కొసమెరుపేమిటంటే స్వామివారి పవళింపు సేవ, ఆలయద్వారాలు మూసేటప్పుడు ప్రతీ రోజూ జేసుదాసుగారి "హరివరాసనం" అనే గీతంతో ముగిస్తారు. మనవాళ్ళ హృదయం ఎంత విశాలమైనదో దీనిబట్టి అర్ధమవుతుంది. స్వస్తి.

ఈ యాత్ర వ్యాస రచన రాధాకృష్ణ కప్పగంతు, విజయవాడ

శిధిలాలయం - ఒక సమీక్ష

2012-01-27T05:00:00.091+05:30

నేను వ్రాసిన ఈ సమీక్షా వ్యాసం క్రితం సంవత్సరం (2010) "రచన" దాసరి ప్రత్యెక సంచికలో ప్రచురించ బడింది.రచయిత శ్రీ దాసరి సుబ్రహ్మణ్యం గారి వర్ధంతి సందర్భంగా పున:ప్రచురణ

దాసరి సుబ్రహ్మణ్యంగారు వ్రాసిన 12 ధారావాహికలలో రెండవ పెద్ద ధారావాహిక శిధిలాలయం. 33 నెలల పాటు ఏకధాటిగా కొనసాగి, పాఠకుల ఆదరణ పొందినది. చందమామ పత్రికలో, మాయలు మర్మాలు లేని ధారావాహికలు వెయ్యాలని, చక్రపాణిగారు దుర్గేశ నందిని, నవాబు నందిని వేసి, ఆ ధాటికి పత్రిక సర్కులేషన్ కోల్పోయి, మళ్ళి దాసరి వారి ధారావాహికలను పునరుధ్ధరించిన తరువాత, పాతాళ దుర్గం మొదటిదైతే, రెండవ ధారావాహిక శిధిలాలయం.

అందుకనే కాబోలు, ఈ ధారావాహికలో మాయలు, పిశాచాలు, దయ్యాలు ఎగిరే కపాలాలు వగైరా వగైరా కనపడనే కనపడవు. ఒక సామాన్యమైన శబర పల్లె నాయకుని కొడుకు, అతని స్నేహితుడైన ఒక రాకుమారుడు కలసి ప్రతినాయకుడు శిధిలాలయ పూజారి ఆట ఎలా కట్టించారు అనేదే ముఖ్య కథ. తూర్పు కనుమలలోని కుంభారమిట్ట పల్లె ప్రాంతంలో మొదలైన కథ ఎక్కువభాగం అలా అడవులలోనూ నదీ పరివాహిక ప్రాంతాలలోనూ తిరుగాడి, చివరకు అస్సాం అడవులలో సుఖాంతం అవుతుంది.

సామాన్యంగా దాసరి వారి ధారావాహికలలో ఒక ట్రావెలోగ్ లక్షణం ఉంటుంది. ఏ ధారావాహిక తీసుకున్న నాయకుని లేదా నాయకులను ఎదో ఒక పనిమీద బయలుదేరతీస్తారు. వాళ్ళు అలా కష్టాలు ఎదుర్కొంటూ ఎన్నో ప్రాంతాలు తిరిగి, మనకు తెలియని విశేషాలను చూపించి, చదివించి, చివరకు వారి గమ్యస్థానం చేరుకుని, అనుకున్నది సాధిస్తారు. శిధిలాలయం ధారావాహిక కూడ అందుకు భిన్నం ఏమీకాదు. ఈ ధారావాహికలో అనేకానేక ప్రదేశాలను చుట్టుముట్టి తాము అనుకున్నది సాధిస్తారు ఈ కధా నాయకులు.

ఈ ధారావాహికలోని ముఖ్య పాత్రలు

శిఖిముఖి
విక్రమకేసరి
శివాలుడు
శిధిలాలయ పూజారి
నాగుమల్లి
గండుపోతు
జాంగ్లా

తదితరులు

ఈ పాత్రలను వారి పరిచయం వారినే చేసుకుంటూ కోంత కథ చెప్పమందాం.

శిఖిముఖి:
నేనొక శబర కుర్రాణ్ణి. మా నాన్న శివాలుడు, మంచివాడు నెమ్మదస్తుడు. కుంభారమిట్ట మా పల్లె, హాయిగా కష్టపడి పనిచేసుకుంటూ అడవి తల్లి ఒడిలో సుఖంగా బ్రతుకుతున్న మాకు ఒక దుష్ట గ్రహం దాపురించింది. వాడే శిధిలాలయ పూజారి. ఓ రోజున నేను నా మంచి అనుచరుడు ఎర్రగండు తో కలసి వేట సాగిస్తున్నాను . ఎవరో రాజకుమారుడల్లే ఉంది, కవచం, శిరస్త్రాణం ధరించి, ఆయుధాలతో గుర్రం మీద వస్తున్నాడు. ఆయన మీదకి ఒక దొంగల గుంపు దాడి చేయ్యటం చూసేప్పటికి నా రక్తం మరిగింది. నేను అతనికి సహాయం వెళ్లాను. ఇద్దరం కలిసి ఆ దొంగలను తరిమి కొట్టిన తరువాత అతన్ని , మా పల్లె తీసుకెళ్ళాను. అప్పటినుంచి మొదలయ్యిన మా స్నేహితం ఎల్ల కాలం కొనసాగింది. పల్లె చేరినాక, అతను మా నాన్న స్నేహితుని మనవడని తెలిసింది.

మా మధ్య తిరుగుతూ, లేనిపోనివన్ని బోధించి ఇతర తెగల కుర్రాళ్ళని చెడగొడుతున్న దుష్ట గ్రహం వ్యక్తే అతనిమీద దాడి చేయించాడట. అతనిదగ్గర మరింకెక్కడో దూర ప్రాంతాల్లో ఉన్న ఆడవిలో శిధిలాలయం గురించిన ఆనవాళ్ళు, వెళ్ళే మార్గపు రేఖలు ఉన్నాయట వాటికోసరం. సరే, మా అయ్యా తన స్నేహితుడి మనవడికి సాయం చెయ్యమని చెప్పాడు. ఈలోగా ఈ పూజారిగాడు, మా గ్రామంలో అగ్ని ప్రమాదం సృష్టించి నాకు పూర్తి కోపం తెప్పించాడు. వాడికి ఆశ్రయం ఇస్తున్న గండుపోతు పని పట్టి (ఆయనే నాకు పిల్లనిచ్చిన మామ అయ్యాడు తరువాత), ఆయన కూతురు, నాగుమల్లిని పూజారి బారినుంచి కాపాడి, విక్రమకేసరితో ప్రయాణం కట్టి, మధ్యలో పూజారి కుక్క పెట్టిన అన్ని అడ్డంకులు తొలగించుకుని, శిధిలాలయం కనుగొన్నాము. వారి తాతగారి కోరికను తీర్చాం. నాకు నాగుమల్లికి జరిగిన వివాహానికి రాజుగారుకూడ వచ్చి ఆశీర్వదించారు. నాగుమల్లి ఇప్పటికీ అలుగుతుంటుంది, మా అయ్యను తన్నావుగా, నేను నీతో మాట్లాడను ఫో అని. అన్ని ఉట్టుట్టి కోపాలు! మరంతేగా.

విక్రమకేసరి:
కుంభారమిట్ట, శివాలుడు గారు, శిఖిముఖి ఎంత హాయిగా ఉన్నారు ప్రకృతి ఒడిలో. నేను వచ్చి వాళ్లకు కష్టాలు తెచ్చిపెట్టాను . శిఖిముఖి వంటి సాహసవంతుణ్ణి ఇంతవరకూ చూడలేదు. అతనిలాంటి వాళ్ళు ఒక్క పదిమంది మా సైన్యంలో ఉంటేనా !! మా తాతగారిని వెతుక్కుంటూ నేను శిఖిముఖి, శిధిలాలయం ఉన్న ప్రాంతానికి బయలుదేరాం. దారిలో ఎన్ని అడ్డంకులు , అన్ని పూజరి ఏర్పాటు చేసినవే! శిఖిముఖి సాహసం, కొంత నా యుక్తి వాడుకుని అన్నిట్లోంచి బయటపడి చివరకు అనుకున్నది సాధించాం. అమాయకపు పిల్ల నాగుమల్లి, శిఖిముఖిని పూజారి శిఖ కోసి తెమ్మన్నది. అడవితల్లి పిల్ల అయిన నాగుమల్లి అమాయకమే కాని, కోపం కూడ జాస్తే. ఆమె కోపం చూస్తే నాకు కూడా భయమేసిన మాట నిజం. శిఖిముఖి, ఆ చిన్నదానికిచ్చిన మాటకోసం ప్రాణాలమీదకొచ్చినా సరే, తెగించి ఆమే కోరిన కోరిక తీర్చాడు.

శివాలుడు:
మాది కుంభారమిట్ట పల్లె. నేను ఆ పల్లెకు పెద్దను. ఈ ప్రాతంలో కొద్దిగా చదువుకుని, చదువను వ్రాయను వచ్చినవాడిని నేనొక్కడినే. నా యవ్వనపు రోజులలో, శూరసేన రాజకుమారుడు విక్రమకేసరితో పాటుగా దేశదేశాలు తిరిగాను. ఆ దొరే నాకు చదువు నేర్పాడు. అనేక నాయకత్వ లక్షణాలు నాకు అబ్బినాయి. నాకు మధ్య వయస్సులో కలిగిన ఏకైక సంతానం శిఖిముఖి. మంచి చదువు ఎంత చెప్పిద్దామన్నా వాడికి అబ్బలేదు. అదే నా బెంగ. కాని వాడు వేటలో ఈ ప్రాతం మొత్తంలోకి మొనగాడు అని అందరూ చెప్పుకుంటుంటే నాకు గర్వంగా ఉంటుంది.

హాయిగా ఉన్న మా మధ్యకు శిధిలాలయ పూజారి వచ్చిపడ్డాడు, మాకు సవరలకు గొడవపెట్టబోయాడు. మా శిఖిముఖి గండుపోతును తన్ని పాతరలో పడేశాడు. ఆరోజున మా శబరులకు, గండుపోతు సవరలకు పెద్ద యుధ్ధమే జరిగేది, కాని సకాలంలో నేను అక్కడకు చేరుకుని అలా జరగకుండా ఆపగలిగాను. ఇక నా పాతకాలపు దొర, స్నేహితుడు అయిన విక్రమకేసరి జాడలేకుండా వెళ్ళిపోయినట్టుగా తెలిసి చాలా బాధ పడ్డాను. ఆ తాత పేరే పెట్టుకున్న కుర్ర విక్రమకేసరి తెచ్చిన తాళపత్ర గ్రంధాలు చదివి ఆ ప్రాంతాలకు వెళ్ళాల్సిన ఆనుపానులు తెలియచేశాను. చిన్న విక్రమకేసరికి తోడుగా మా అబ్బాయి శిఖిముఖిని పంపాను. విజయం మా వాళ్ళనే వరించింది. ఆ శిధిలాలయ పూజారి ఆటలన్ని కట్టించి, మా శిఖిముఖి-విక్రమకేసరి విజయవంతంగా తిరిగొచ్చారని శూరసేన రాజుగారు జయపాలుడు నాకు సమాచారం అందగానే సంతోషంగా వెళ్ళాము. అక్కడే గండుపోతు కూతురు నాగుమల్లితో మా అబ్బాయికి పెళ్ళి కూడ అయ్యింది.

నాగుమల్లి:

మా అయ్యను తన్ని వడ్ల పాత్రలో పడేసిన వాడెవడు అని కోపంగా వెళ్ళాను. మా నాన్న గండుపోతేమో ఆ కుర్రాడితో, వాళ్ల తండ్రితో సరదాగా కబుర్లాడుతున్నాడు. మా నాన్నెప్పుడో ఇంతే వస్తే పిచ్చి కోపం, పొగరు లేకపోతే బోళాతనం . అందుకనే శిధిలాలయ పూజారి మాటలు విని, లేనిపోని గొడవలకు కారణమయ్యాడు. శిఖిముఖి మీద ఇప్పటికీ కోపమే, మా నాన్నను అలా అవమానించి, కొట్టి పడేసినందుకు. కాని పాపం నామీద ఎలుగుబంటి దాడి చేసినప్పుడు మాత్రం, చిన్న చురకత్తి తప్ప ఇంకేమీ లేదు తన దగ్గర, అయినాసరే వెనుక ముందు చూడకుండా దానిమీద కలియబడి, నన్ను రక్షించాడు, ఒళ్లంతా గాయాలు చేసుకున్నాడు. నన్ను పూజారి ముఠావాళ్ళు ఎత్తుకెళ్ళినప్పుడు, ఆ రాజయ్య కొడుకు విక్రమకేసరితో కలసి, యుక్తిగా విడిపించాడు శిఖిముఖి. అందుకే అతనంటే ఇష్టం. నేను కోరంగానే, నాకోసం శిధిలాలయ పూజారి శిఖ కూడ కోసి తెచ్చాడు. ఇప్పుడంతా స్నేహమే, మా రెండు పల్లెలు కలసిపోయి సవర శబరలు ఒక్కటైపోయారు.

గండుపోతు:
నాగురించి చెప్పుకునేది ఏమున్నది. చాలా తక్కువ. సవరలకు నాయకుణ్ణి. మతిలేని పనులు చేస్తూ ఉంటాను. బలం ఉన్నదికదా అని పొగరు. కొంచెం మంచిగా ఎవరన్నా మాట్టాడితే, బోళాగా వాళ్ళని నమ్మేస్తాను. ఈ మధ్య శిధిలాలయ పూజారినని చెప్పుకుని ఒక వెధవ నాచేత తప్పుడు పనులు చేయించాడు. పక్కనే ఉన్న తిమ్మగూడెం ధాన్యాన్ని బలవంతాన తీసుకుపోదామని ప్రయత్నించాను. విక్రమకేసరి మీద దాడికి, శిఖిముఖిని పట్టుకోవటానికి నా మనుషులను వాడుకోవటానికి శిధిలాలయ పూజారికి ఇచ్చాను. ఆ పూజారి గాడు, ఏమాత్రం కృతజ్ఞతలేకుండా, నేను శిఖిముఖి చేతిలో ఓడిపోయి, తన్నులుతిని, గాయాలతో వడ్లపాతరలో పడి ఉంటే, నాకు సహాయం రాకపోగా, నా కూతురు నాగుమల్లిని ఎత్తుకుపోయాడు. కాని శిఖిముఖి మంచి కుర్రాడు, సాహసి, నైపుణ్యంగలవాడు. అతను మా అమ్మాయిని రక్షించి మళ్ళి తీసుకు వచ్చాడు. ఆ అబ్బాయే లేకపొతే నేను ఈ శిధిలాలయ పూజారి చేతిలో తొత్తునై ఎన్నెన్ని వెధపనులు చెసేవాడినో తలుచుకుంటేనే భయంగా ఉన్నది. శిఖిముఖి, రాకుమారుడు విక్రమకేసరి కలిసి ఆ శిధిలాలయ పూజారి అంతుచూసి, శిధిలాలయంలో ఉన్న నిధులు, ధనరాసులు పట్టుకుని శూరసేన దేశ రాజధానికి వచ్చారు. అంతా మంచిగానే జరిగింది. మా అమ్మాయి నాగుమల్లికి, శిఖిముఖికి చూడ ముచ్చటగా రాజుగారే పెళ్ళి జరిపించారు.

శిధిలాలయ పూజారి:
హా హ్వాహా! నేనే శిధిలాలయ పూజారిని, కాళీమాత ఉపాసకుణ్ణి. ఆ కాళీ మాత ప్రసన్నం కోసరం మళ్ళీ ఆవిడకు పూజారినవ్వాలన్న(కిందటి జన్మలో నేనే శిధిలాలయంలో పూజారిని) తపనతో నేను కొన్ని పనులు చెయ్యాల్సి వచ్చింది. ఆ శబర కుర్రాడు, శిఖిముఖి, ఏమో అనుకున్నాగాని, మంచి సాహసి. అతనికి తోడు విక్రమకేసరి. ఇద్దరూ కలసి నా పని పట్టారు. నేను వేసిన పన్నాగాలన్నీ విఫలమైపొయ్యాయి. చివరకు నా ప్రాణమే పొయ్యింది. చివరలో జ్ఞానోదయమయ్యింది, నే తలపెట్టిన కార్యం మంచిదే, గొప్పదే. కాని నేను అవలంభించిన మార్గాలు ఒట్టి దగాకోరువి, అమాయకులను రెచ్చగొట్టి నేను మంచి అనుకున్న పనికోసం వాళ్ళ చేత వెధవ పనులు చేయించాను. ఎంత అంచి పనికైనా మార్గం కూడా మంచిది కావాలని అప్పుడు నాకు తెలియలేదు. నా కాళ్ళు రెండు పచ్చడి అయిపోయి, అలా డోలీలో పడుండి, నా తల్లి కాళీమాత విగ్రహం కపడుతుండగానే, ఇక ఆగలేక దూకేశాను, ఆ శిఖరం మీదపడి పైకొచ్చేశాను. ఇప్పుడంతా ప్రశాంతమే. ఈ బుధ్ధి నాకు మొదట్లోనే ఉంటే దాసరి వారు కథ ఎలా నడిపేవారో మరి.

జాంగ్లా:
నేను పూజారి కి గూఢచారిని. మెరమెచ్చు మాటలతో శిఖిముఖి, విక్రమకేసరి చెంత చేరాను. వారికి మోసం తలపెట్టాను, ఫలితం అనుభవించాను. నా కాలు పోయింది. శిఖిముఖి తోటి అడవి బిడ్డనైన నామీద ఎంత కనికరం చూపించాడు! తమకు ద్రోహం తలపెట్టినా నేను కష్టంలో ఉన్నప్పుడు నన్ను రక్షించాడు. అదే నాలో స్వామి భక్తిని పుట్తేట్టుగా చేసింది.

చివరలో పూజారి గాడు పారిపోతుంటే నేనే వాడి శిఖపట్టుకుని, వాడు కత్తితో నా చేతులో పొడిచినా సరే వదలకుండా శిఖిముఖికి వప్పచెప్పి, నా ఋణం తీర్చుకున్నాను. ఇప్పుడు, శికిముఖి చల్లని నీడలో హాయిగా బతుకుతున్నాను.

ఎర్రగండు:

నేను మనిషిని కాదండోయ్. నేను శునకాన్ని, మీరు భైరవుడు అనికూడ అంటారుట. నేను వేటకుక్కల వంశానికి చెండినవాడిని. శిఖిముఖి నేను కళ్ళు తెరవనప్పటినుండి దగ్గరుండి పాలుపోసి పెంచాడు. నాకు శిఖిముఖి అంటే ఎంతో విశ్వాసం, భక్తి అపైన ప్రేమ. మా జాతికి ఉన్న సహజ గుణాలు అయిన సాహసం, విశ్వాసం దాసరిగారు నాలో బాగా రంగరించారు. చెప్పుకోకూడదుగాని, మా శిఖిముఖి ప్రాణాలు చాలా సార్లు కాపాడాను.

కథలో జరుగకుండా నేపధ్యంగా తెలిసే విషయాలు:
కథలో వినపడుతూ మాత్రమే ఉండి కనపడని పాత్ర పెద్ద విక్రమకేసరిది. మనకు కనపడే విక్రమకేసరి తాతగారు ఈయన. తండ్రి మీది గౌరవంతో కొడుకుకు ఆ పేరే పెట్టుకుంటాడు   శూరదేశ రాజుగారు జయపాలుడు. గందరగోళంలేకుండా, మొదటి విక్రమకేసరిని పెద్ద విక్రమకేసరి   అనుకుందాం. శివాలుడు ఒక శబరపల్లె అయిన కుంభారమిట్టకు నాయకుడు. ఆయన కొడుకే మన ప్రధాన పాత్రధారి శిఖిముఖి. శివాలుడు పెద్ద విక్రమకేసరి వారి యవ్వన కాలంలో కలసి అనేక రాజ్యాలు అవి తిరిగి చాలా జ్ఞానాన్ని సంపాదిస్తారు అని నేపధ్యంగా చెప్పబడుతుంది. శివాలుడు వ్రాయను చదువను అలాగే నేర్చుకుని ఉంటాడు.

కథ స్థూలంగా:
పెద్ద విక్రమకేసరి మళ్ళీ మరొకసారి బ్రహ్మపుత్రానది లంకలలోకి వెళ్ళి ఎంతకాలమైనా తిరిగి రాడు. కొంతకాలాని, బ్రహ్మ పుత్రానది ప్రాంతంవాళ్ళు వచ్చి, ఆయన వదిలి వెళ్ళినదిగా ఒక పెట్టె ఇస్తారు. అందులో కొన్ని తాళ పత్ర గ్రంధాలు ఉంటాయి. ఆ పత్రాలలో శిధిలాలయానికి ఎలా వెళ్ళాలి అనవాళ్ళు అవి ఉంటాయి. ఈ తాళ పత్రాల జాడ తెలిసిన ఒక దుర్మార్గుడు శిధిలాలయ పూజారిగా చెప్పుకుంటూ శబర-సవర పల్లెలలో కొంతమందిని డబ్బుతోనూ తానూ తన వెర్రి నమ్మకాలనూ వాళ్లకు బోధించి లొంగతీసుకుని, ఆ తాళ పత్రాలు సాధించాలని పన్నాగం పన్నుతాడు. శివాలుని సహాయం తీసుకుని, తన తాతగారి అచూకి తెలుసుకుందామని విక్రమకేసరి కుంభారమిట్ట వస్తుండగా పూజరి అతని మీద దాడి చేయిస్తాడు. అదే సమయంలో శిఖిముఖి అడవిలో వేట పనిలో తిరుగుతూ, ఈ అకృత్యం చూసి అడ్డుకుంటాడు. హీరోలిద్దరికీ పరిచయం అలా జరిగి కథ చిరివరకూ కొనసాగుతుంది. శిధిలాలయ పూజారి రకరకాల పన్నాగాలు పన్నుతాడు, ఆ తాళ పత్రాలను సంపాయించటానికి. శబర పల్లెను తగులపెట్టిస్తాడు, హీరోయిన్ నాగుమల్లిని ఎత్తుకుపోతాడు. కాని అన్నిసార్లు విజయం సహజంగానే శిఖిముఖి-విక్రమకేసరి ద్వయానికే చెందుతుంది.   చివరకు, 19 ఎపిసోడులు అయినాక, శివాలుడికి ఆ తాళ పత్ర గ్రంధాలలో ఏమి ఉన్నదో చూడటానికి అవకాశం దొరికి, విక్రమకేసరికి, శిఖిముఖికి వివరిస్తాడు. విక్రమకేసరితోపాటుగా బ్రహ్మపుత్రానది ప్రాంతాలకు వెళ్ళి పెద్ద విక్రమకేసరి ఆనవాలు కనుక్కునే ప్రయత్నానికి తన కుమారుడైన శిఖిముఖిని వెంట పంపిస్తాడు. శిఖిముఖి తన పెంపుడు కుక్క ఎర్రగండు తో పాటుగా అతనితో వెడతాడు. తాళ పత్రాలు తన దగ్గర లేకపోయినా, శిధిలాలయ పూజారి వీళ్ళను వెంటాడి వెడితే సరిపోతుందిగదా అని భావించినట్టుగా, కథలో తరువాత తరువాత మనకు తెలుస్తుంది. వాళ్ళు అలా ప్రయాణించి, ప్రయాణించి, పూజారి పెట్టిన అనేక అడ్డంకులు అధిగమిస్తూ, శిధిలాలయ ప్రాంతాలకు విజయవంతగా వెడతారు అంతకుముందే వీళ్ళను వెంబడిస్తూ అక్కడికి చేరిన శిధిలాలయ పూజారి తన చివరి ప్రయత్నంగా హీరోలకు హాని తలపెట్టబోయి, ఫలించక పారిపోతూ, పూర్వం తన గూఢచారి అయిన జాంగ్లా చేత చిక్కుతాడు. జాంగ్లా తనకు పూజారి చేసిన అపకారం గుర్తుంచుకుని, అతన్ని గట్టిగా పట్టుకుని తనను పూజారి కత్తితో పొడిచినా సరే శిఖిముఖికి అప్పగిస్తాడు. శిఖిముఖి, నాగుమల్లి కోరిక ప్రకారం శిధిలాలయ పూజారి శిఖ కోస్తాడు, ఆ దెబ్బతో వాడు లోయలో పడిపోతాడు.

చివరకు మన హీరోలు అక్కడకు వెళ్ళేప్పటికి పూజారిని ఒక పెద్ద కొండచిలువ మింగుతూ ఉంటుంది వాడు నేలలో ఉన్న ఒక వస్తువుని గట్టిగా పట్టుకుని ఉంటాడు. శిఖిముఖి-విక్రమకేసరి ఆ కొండచిలువను సంహరించి, పూజారిని కాపాడుతారు. లోయలో పైనుంచి పడటం వాళ్ళ ఆ కొండచిలువ మిం గటం వల్ల   రెండు కాళ్ళు నజ్జు నజ్జు అయిపోయిన పూజారి తాను పట్టుకున్న వస్తువు మీదనుంచి చేతులు తొలగిస్తాడు. అదే శిధిలాలయ బంగారు శిఖరం, కళ్ళు మిరిమిట్లు గొలుపుతూ కనపడుతుంది. ఆ శిధిలాలయం ఏళ్ళక్రితం వచ్చిన భూకంపాల వల్ల భూమిలోకి దిగబడిపోయి ఒక్క శిఖరమే బయటకు కనపడుతూ ఉంటుంది.   అక్కడి వృశ్చిక జాతి వారిని తమవారిగా చేసుకుని, అఘోరీల ఏనుగులను వాడుకుని, శిధిలాలయం మీద పడి ఉన్న రాళ్ళను తొలగిస్తారు శిఖిముఖి-విక్రమకేసరి. శిధిలాలయం బయట పడుతుంది. శిధిలాలయ పూజారి ఆ పై ఎత్తుమీదనుండి శిధిలాలయ శిఖరం మీదకి దూకి మరణిస్తాడు. అక్కడ ఉన్న ధనరాసులన్ని తీసుకుని, మధ్యలో పెద్ద విక్రమకేసరి సమాధి దర్శించుకుని, విక్రమకేసరి, శిఖిముఖి శూరసేన రాజ్యానికి చేరుతారు. అక్కడే శిఖిముఖి నాగుమల్లిల వివాహంతో కథ ముగుస్తుంది.

దాసరివారి శైలి భాష:
దాసరి గారి భాష బహు సులభం. చక్కటి పదజాలంతో, పిల్లలకు ఏ విషయమైన చక్కగా బోధపడే పధ్ధతిలోనే ఉంటుంది. విలన్ ఎప్పుడూ విక-విక మనే నవ్వుతాడు. ఇద్దరు హీరోలలో ఒకడు కొద్దిగా సుద్దులు చెపుతూ ఉంటాడు. ఆ చెప్పేప్పుడు. "ఉంటవి", అన్న పదజాలం ఎక్కువగా వాడతాడు. అదే కాకుండా, దాసరి వారి వ్రాసే పధ్ధతి, సంఘటనలను ఒకదాని తరువాత పేర్చటం, కథలలో కలిగే కష్టాలు, ఆ కష్టాలను ఉపాయంతో అధిగమించటం, ఎంతో నేర్పుగా వ్రాశారు. చిన్న పిల్లలకు చదువుతుంటె, ఈ గొప్ప కార్యాలను తాము కూడ కొంత సాహసంతో చెయ్యవచ్చు అని తడుతుంది. ఎంతటి కష్ట సాధ్యమైన పని అయినా మానవ ప్రయత్నంతో సాధించ వచ్చు అన్న సందేశం కథలో అంతర్లీనంగా ఎప్పుడూ ఉంటూనే ఉన్నది.పిరికితనం, అబధ్ధాలాడటం దొంగపనులు చేయటం, మోసపూరిత స్వభావం అనేవి దాసరి వారి కథలలోని హీరో కు ఉండవు. ఈ దుర్లక్షణాలన్ని, ప్రతి నాయకునికి పెట్టి , అలాంటి చెడ్డ అలవాట్లు, ఆలోచనా పధ్ధతులు ఉన్నవారు ఎలా చెడిపోతారో, జీవితంలో ఏవిధంగా ఓడిపోతారో కథలోని సంఘటనలద్వారా నేర్పుగా పిల్లల మనస్సులలోకి ఎక్కిస్తారు దాసరి సుబ్రహ్మణ్యంగారు.

దాసరివారు పరమపదించేవరకు ఆయన ఒక కరడుగట్టిన వామ పక్ష వాది అని చాలా మందికి తెలియదు. ఆయన పోయిన తరువాత నలుగురూ చెప్పుకునే విశేషాలలో ఈ విషయం బయటికి వచ్చింది. అంతగా తాను నమ్మిన విషయాలను పిల్లల మీద రుద్దటానికి ఆయన తన కథలలో ఎక్కడా ప్రయత్నించినట్టు కనపడదు. అదే ఆ వ్యక్తిలోని నిబధ్ధత. తాను చేసేది ఒకరి దగ్గర ఉద్యోగం, ఆ ఉద్యోగ ధర్మంగా ఈ కథలను వ్రాస్తున్నారు. తాను నమ్మేదే ఇతరులు నమ్మాల్సిన పని లేదని, రచయితగా తనకున్న శక్తి యుక్తులను, తన పార్టీ సంబంధిత భావాలను అందరిమీద రుద్దటానికి వాడకూడదని నియమం చేసుకున్నట్టుగా కనబడుతుంది. ఇటువంటి ఓర్పు చాలామంది రచయితలలో ఉండదు. వారికొచ్చిన వెర్రి మొర్రి అలోచనల్న్ని ఎదో ఒక ఇజం పేరిట పాఠకుల నెత్తిన రుద్ది గాని వదలరు.

ధారావాహికలలో స్త్రీ పాత్రలు:.
సామాన్యంగా దాసరి వారు తమ ధారావాహికలలో స్త్రీ పాత్రలను పరిమితంగానే ప్రవేశపెడతారు. ఆ పాత్రలుకూడ తెర వెనుకే ఉండి అప్పుడప్పుడు తళుక్కుమని పోతారు తప్పిస్తే కథా గమనంలో పెద్దగా పాల్గొనరు. కాని, దానికి భిన్నంగా, శిధిలాలయం ధారావాహికలో, నాగుమల్లి పాత్రను, స్వాభిమానం కలిగి, సాహసి అయిన ఒక మహిళా   పాత్రను సృష్టించారు. కాకపోతే, సాహసిగా కనపడినా, నాగుమల్లి, పూజారి బృందం తనను అపహరించగానే స్తబ్దుగా అయిపోతుంది. తనను తాను విడిపించుకోవటానికి ఎమాత్రం చొరవ చూపదు. పైగా తనను కష్టపడి విడిపించటానికి నానా యాతనలు పడిన శిఖిముఖిని చూసి "ఈ శబర కుర్రాడికి ఆ శిధిలాలయ పూజారి ఎంత జిత్తులమారో తెలిసినట్టు లేదు. వాడు మీకంటే ముందుగా ఆ బ్రహ్మపుత్రా లోయల్లోని శిధిలాలయన్ని చేరతాడు" అని అతి తెలివి మాటలు అంటుంది . అప్పుడు ఆ విధంగా తనను తాను తనకంటే బలవంతుడైన శత్రువునుండి విడిపించుకోలేని నాగుమల్లి, శిఖిముఖిని చాటుకు పిలిచి తనకు శిధిలాలయ పూజారి శిఖ కోసి పట్టుకురమ్మంటుంది. అప్పుడు శిఖిముఖి ".....ఆపైన నువ్వు మరొక సవరవాడి పెళ్ళాం అయిపోతే, వాడు నామీద ఈటె ఎత్తుతాడు" అన్న మీదట అతనికి అర్ధంకాని రీతిలో "నన్ను సవరవాడే కాదు, మరే శబరవాడూ కూడ చేసుకోలేడు" అంటుంది. పాపం శిఖిముఖి కళవెళపడతాడు అర్ధంకాక. ఆడువారి మాటలకు అర్ధాలే వేరులే అని దాసరి మరొకసారి చూపించారు.

కథ సాగతీపుడు ఉన్నదా??
నాగుమల్లి పాత్రను కధ కోంత పొడిగించటానికి కూడ వాడుకున్నట్టుగా కనపడుతుంది. నాగుమల్లిని అపహరించి శిధిలాలయ పూజారి ఎత్తుకుపోవటం సంఘటన శిధిలాలయ పూజారి దుష్టత్వాన్ని మరొకసారి చూపించే ప్రయత్నమే అయినా, కథకు అంతగా అవసరంలేదు అనిపిస్తుంది. కాని తన తండ్రిని తన్ని పాతరలో పడవేసిన హీరో శిఖిముఖి ని చూసి చిటపడలాడుతున్న హీరోయిన్, హీరో మీద అనురాగం కలగటానికి ఈ సంఘటన దాసరివారు కల్పించి రక్తి కట్టించారు. హీరోని ఇష్టపడకుండా హీరోయిన్ ఉంటే కథ సాగేదెలా?? ఆపైన, తనను అపహరించి బాధపెట్టి, తన తండ్రిని వాడుకుని చెడ్డపేరు తెచ్చిన శిధిలాలయ పూజరి శిఖను కోసి పట్టుకు రమ్మంటుంది శిఖిముఖిని. తాను ఇష్టపడ్డ నాగుమల్లి కోరిక తీర్చటం కూడ ఒక మంచి ప్రోత్సాహంగా(STIMULANT) శిఖిముఖిని నడిపిందని చూపటం కూడ రచయిత ఉద్దేశ్యం అయి ఉంటుంది.   కాని ఈ నాగుమల్లి అపహరింపు ఆపైన ఆమె విడుదల దాదాపు 6-7 ఎపిసోడులు తీసుకున్నది. 33 ఎపిసోడులలో దాదాపు ఐదో వంతు ఈ సంఘటన ఉండాలా అన్న సందేహం ఇప్పుడు కలుగుతున్నది కాని చిన్నతనంలో చదువుతున్నప్పుడు మజా గానే ఉండి రంజింపచేసింది.

కథా గమనం
1968 వ సంవత్సరంలో 33 భాగాలుగా రచించబడిన ఈ ధారావాహిక, మొదలు పెట్టినప్పటినుండి, చివరివరకూ ఉత్కంఠభరితంగా జరిగింది. ప్రతినెలా, ఒక ఆకస్మిక సంఘటన తరువాత ఏమి జరుగుతుంది అన్న విషయం ఊహకు అందని చోట ఆగిపోవటం తరువాతి నెలలో ఒక చక్కటి ఉపాయంతో పాత్రలు తమకు జరగబోయే అపకారంనుండి బయటపడటం జరుగుతుంది.

అంతేకాదు, ఎక్కువ భాగం కథ అరణ్యాలలోనే జరిగింది. పూర్తి సాహసోపేతమైన కథ. ఈ కథా గమనంలో, మన హీరోలు వారి బృందం తూర్పు ఆంధ్ర అడవులనుండి, అస్సాం అడవులవరకూ వెడతారు. ఆ వెళ్తున్నప్పుడు, ఆయా చోట్లలో ఉండే రక రకాల మనుషులను, తెగలను చక్కగా పరిచయం చేశారు దాసరి. ఈ కథలో మనకు కనపడే అడవి జాతుల వాళ్ళు, శబరులు, సవరులు, అఘోరీలు, ఇభ్యులు చివరగా వృశ్చిక జాతి వాళ్ళు. ఎక్కడికక్కడ ఈ ధారావాహికలో పెద్ద విక్రమకేసరి మంచితనం, ఆయన ఈ అడవి జాతివాళ్ళకు చేసిన మేలు మన హీరోలను వెన్నంటి ఉండి, ఇక వీళ్ళ పని అయిపోయింది అనుకున్నప్పుడు, వాళ్ళను కాపాడుతుంది.

మొదట చెప్పుకున్నట్టుగానే ఈ కథలో మాయలు, మర్మాలు, మాంత్రికుల మంత్రాలు మచ్చుకైనా కనపడవు. శిధిలాలయ పూజారి తానెంత మంత్రగాణ్ణొ అని ఊరికే వదరుపోతులా వాగుతాడేకాని, తనకు వచ్చిన ఆ మంత్ర శక్తేదో ఒక్కసారీ చూపించడు. మంత్రాల పేరు చెప్పుకుని బతికే మోసగాడు అన్న విషయం చక్కగా విశదం అవుతుంది. శిధిలాలయ పూజారిని ఒక చోట 6-7 అడుగుల పొడుగు బాగా సన్నటివాడు, నెత్తిమీద గుడ్లగూబ ఆకారంలో ఉన్న శిరస్త్రాణం ధరించినవాడుగా దాసరి వర్ణించారు.ఆ తరువాత ఒక్క విక్రమకేసరి గురించి కొద్దిగా వర్ణన ఉన్నది. ఇది మినహా మిగిలిన పాత్రలను ఎక్కడా వర్ణించింది లేదు. చిత్రాగారు వేసిన బొమ్మలే మనకు పాత్రలను చక్కగా పరిచయం చేసినాయి

ధారావాహికకు బొమ్మలు:

ఘంటసాలగారు పాడటం వల్ల జంధ్యాల పాపయ్య శాస్త్రిగారు వ్రాసిన పుష్ప విలాపానికి, కుంతీ విలాపం పద్యాలకు ప్రసిధ్ధి మరియు పేరు వచ్చిందా, లేక ఆ పద్యాలను పాడటం వల్ల ఘంటసాలగారికి పేరు వచ్చిందా అని ఒక మీమాంస కొంతకాలం క్రితం జరిగిందని పెద్దలు చెబుతుంటారు.ఇదమిద్ధమని చెప్పటం కష్టం. అలాగే దాసరి వారి శిధిలాలయానికి వచ్చిన ప్రాశస్తి బొమ్మల వల్లన వచ్చిందా, లేక దాసరి వారి వర్ణనా చాతుర్యం ఆ బొమ్మలకు వన్నె తెచ్చిందా. చెప్పటం కష్టం. ఏది ఏమైనాగాని, చందమామ పత్రిక వైసిష్ట్యా నికి ముఖ్య కారణం బొమ్మలు. ఈ ధారావాహికకు మొదటి నుండి చివరివరకూ బొమ్మలు వేసినది చిత్రాగారు. వారి అసలుపేరు టి వి రాఘవులు. ఆయనకు ఉన్న ముఖ్య ప్రతిభ ఒక పాత్రను మొట్టమొదటి భాగంలో ఎలా వేస్తారో, 33 భాగాలలోనూ అలాగే వెయ్యటం. అదేకాదు, రచయిత చెప్పని, వర్ణించని అనేక విషయాలను బొమ్మలలోకి జొప్పించటం, కథను అలవోకగా అర్థం చేసుకునేట్టుగా బొమ్మలు వేయటం. కథ జరుగుతున్న స్థలాన్ని బట్టి, ప్రాంతాన్ని బట్టి, ఆ నేపధ్యం , పాత్రల దుస్తులు వగైరా ఎంతో చక్కటి ప్రావిణ్యంతో వేసి, దాసరి గారి శిధిలాలయానికి, బంగారానికి సువాసన అబ్బినట్టుగా చేశారు చిత్రాగారు.

సినిమా తీసి ఉంటే:
ఈ ధారావాహిక చందమామలో ప్రచురితం అవుతున్న రోజులలో విద్యార్ధుల మధ్య వాదోపవాదాలు జరిగేవి, ఈ శిధిలాలయం సినిమాగా తీస్తే ఎవరు ఏ పాత్ర వెయ్యాలి. కొంతకాలం గడబిడ జరిగి, అభిప్రాయ బేధాలు సమసినాక, ఈ కింది విధంగా ఏకాభిప్రాయం కుదిరిందట:

శిఖిముఖి :: ఎన్ టి రామారావు
విక్రమకేసరి :: కాంతారావు
నాగుమల్లి :: కాంచన
శివాలుడు :: నాగయ్య
గండుపోతు :: ఎస్ వి రంగారావు
సవర భేరుండం :: పద్మనాభం
శిధిలాలయ పూజరి :: రాజనాల
జాంగ్లా :: నాగభూషణం
పెద్ద విక్రమకేసరి :: ముక్కామల (ఫొటోలో)

కాని ఈ కోరిక నెరవేరలేదు. అనేక చక్కటి చిత్రాలు తీసిన విజయా సంస్థ అధిపతులే, చందమామను నడుపుతున్న వారు అప్పట్లో ఒకరే అయినప్పటికీ ఈ మంచిపని జరుగలేదు. చక్రపాణిగారికి ఈ కథ మీద మక్కువ కలుగలేదు . మరింకెవరూ సాహసించనూ లేదు. మనం ఒక చక్కటి చిత్రాన్ని కోల్పోయాం. ఈ కథను కొంచెం శ్రమకోర్చి అయినా సరే, పూర్తిగా ఔట్ డోర్ షూటింగులో మన విఠలాచార్య గారి దర్శకత్వంలో తయారు చేసి ఊంటే, హాలీఉడ్ చిత్రాల తలతన్నేదిగా తయారు అయ్యేది.

కొసమెరుపు:
ఇంత చక్కటి ధారావాహిక, జానపద కథ మనదగ్గరే ఉన్నదని గ్రహింపులేక ఎక్కడో ఎవరో వ్రాసిన హారీ ఫోటర్ నవలను తెల్లవారుఝామునే వెళ్ళి లైనులో నిలబడి కొనుక్కున్నాం అని గర్వంగా చెప్పుకునే తెలుగు వాళ్ళను కూడ ఇవ్వాళ చూస్తున్నాం. అదే "ఇంటి మొక్క ఔషధానికి పనికిరాదు అంటే" లేదా " అయిన వాళ్ళకు ఆకుల్లోను, కాని వాళ్ళకు కంచాలలో పెట్టటం అంటే". తెలుగువారికి ఉన్న భాషా అభిమానం (అదే అస్సలు లేకపోవటం) అందరికీ తెలిసిందే, ఇలా జరగటంలో ఆశ్చర్యం ఏమీలేదు. దాసరి సుబ్రహ్మణ్యంగారు తెలుగువాడిగా పుట్టడం తెలుగు బాలల అదృష్టం. కాని ఆయనకు రావలిసిన పేరు రాలేదు. ఇదే ఏ యూరోపులోనో అమెరికాలోనో ఉండి ఆంగ్లంలో వ్రాసి ఉంటే, ఈ హారీ పోటర్ నవలలు సోదిలోకి లేకుండా పోయేవి. కాని ఇలా ఈ జానపద కథా బ్రహ్మను పొగిడినా బాధపడే విచిత్ర మానవులు, ఆపైన వారికి కూడ వంత పాడే అమ్మలక్కలు కూడా ఊంటారని ఈ మధ్యనే తెలిసింది.

ఈ "సమీక్షా వ్యాసం" లోని ధారావాహిక బొమ్మలు కర్టెసీ చందమామ పత్రిక

దాసరి సుబ్రహ్మణ్యం గారి ప్రత్యెక సంచిక మే నెల 2010 "రచన" సాయిగారు ఎంతో వ్యయప్రయాసలకు ఓర్చి తీసుకు వచ్చారు. అందులో ఇలాంటి సమీక్షా వ్యాసాలూ దాసరి గారు వ్రాసిన అన్ని ధారావాహికలకూ ఉన్నాయి. ఆపైన మరెన్నో ఆసక్తి కరమైన విషయాలూ, ఫోటోలూ వగైరా ఉన్నాయి. ఆ ప్రత్యెక సంచిక కాపీలు ఇంకా ఇప్పటికి ఉన్నాయో లేదో తెలియదు. ఆసక్తి ఉన్నవారు "రచన శాయి" గారిని సంప్రదించవచ్చు.

e mail : rachanapatrika@gmail.com
Phone : 040 - 2707 1500

జాతీయ చిహ్నాలు-ఎన్నికల గుర్తులు :: రిపబ్లిక్ డే సందర్భంగా ప్రత్యెక వ్యాసం

2012-01-26T05:05:00.014+05:30

జాతీయ పతాకానికి, కాంగ్రెసు జండాకి వున్న తేడా తెలీదు. ఇలాంటి ప్రజలుంటారనే మన నెహ్రూ గారు కాంగ్రెసు జండాలో రాట్నం పీకి పారేసి చక్రం పెట్టారు. ఆ జండా ఈ జండా ఒకటే అనే భావం కలిగేలా జాతీయ పతాకాన్ని రూపొందించకుండా వుండవలసింది.

-పురాణం సుబ్రహ్మణ్య శర్మ
"ఎన్నికలలా" వ్యాసం నుండి (ఇల్లాలి ముచ్చట్లు వ్యాస పరంపరలో)

ప్రజాస్వామ్యం అంటే ముఖ్యంగా ఎన్నికలు. ఎన్నికల్లో ఎన్నికైన మనిషి మన ప్రతినిధిగా తనలాగా ఇతర ప్రాంతాల నుండి ఎన్నికైన ప్రతినిధులతో కలిసి మన పరిపాలనా వ్యవహారాలూ చూడాలి. ఆ మనిషిని ఎన్నుకోవటం ఎలా? ఓటు వెయ్యాలి. ఓటు అంటే ఎలా వెయ్యాలి? అలా మన ప్రతినిధి అవ్వాలని ఉవ్విళ్ళూరుతున్న "మానవ మాత్రులు" (ఈ మధ్య వాళ్ళు దైవాంశ సంభూతలమని అనుకుంటూ మనకు నమ్మబలకటానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు మరి!) వారి పేర్లు అన్ని ఒక జాబితాగా మన ముందు పెడితే మనకు నచ్చిన వ్యక్తికి మన ఆమోదం తెలపటమే ఓటు వెయ్యటం. అలా ఆమోదం తెలిపే పత్రమే బాలట్ పేపరుట. చాలా మంది చదువుకున్నాం, మా కాలరు ఎప్పుడూ తెలుపే అనుకునే సజ్జు ఆ బాలట్ పేపరు మొహం చూడటం సిగ్గు చేటు అనుకుంటూ ఉంటారు "ట", పైగా అవినీతి నశించాలి అని టి వి కెమెరాల ముందు తెగ అరుస్తూ కనిపిస్తుంటారు కూడా.

అసలు విషయంలోకి వస్తే, ఎన్నికల్లో మనకు కావలిసిన అబ్యర్ధిని ఎన్నుకోవటానికి ఎన్నికల గుర్తు అంటూ ఉండాలా? ఉంటే ఎలాంటివి ఉండాలి. అసలు ఎన్నికల గుర్తు లేకపోతె వచ్చే నష్టం ఏమిటి?

ఉత్తర ప్రదేశ్ లో జరగబోతున్న ఎన్నికలకు ముందు ఒక పథకం ప్రకారం జరిగిన నాటకం చూస్తుంటే, ప్రజాస్వామ్యంలో ఎన్నికల ప్రక్రియ గురించి మన దేశంలో పెద్దగా అర్ధం చేసుకున్నట్టుగా కనపడదు. లేదా ప్రముఖ రష్యన్ రచయిత అలెగ్జాండర్ సోలెజెట్సియాన్ అన్నట్టుగా మనం పొరబాటు తెలియక చెయ్యం, ఆ పొరబాటు చెయ్యటం మనకు సౌకర్యం, అందుకనే పొరబాట్లు చేస్తూనే ఉంటాము.

ఈ విషయంలో ప్రముఖ నటుడు, రచయిత శ్రీ గొల్లపూడి మారుతీ రావుగారు "తుంటి పళ్ళు" అనే శీర్షిక తో ఒక వ్యాసం వ్రాశారు. ఈ కింది లింకు నొక్కి ఆ వ్యాసం చదువుకోవచ్చు.

తుంటి పళ్ళు

ఈ వ్యాసం చదివినాక, ఈ రిపబ్లిక్ దినోత్సవ సందర్భంగా నా ఆలోచనలకు అక్షర రూపం ఇద్దామని అనిపించింది.

ఈ వ్యాసం మొదట్లో ఉదాహరించిన పురాణం సుబ్రహ్మణ్య శర్మగారి కొటేషన్ చూస్తె, మన జాతీయ జెండా దగ్గర నుండి కూడా ఒక పథకం ప్రకారం ఒకే పార్టీకి అనుకూలంగా ఉండేట్టుగా తయారు చేసుకున్నట్టు కనపడుతుంది. ఒక పార్టీ ఆధ్వర్యంలో స్వాతంత్ర్య పోరాటం చివరి ఘట్టం జరిగిందని ఒప్పుకుందాం. ఆ పోరాట సమయంలో 1921 నుంచి 1947 దాకా అనేక అంశాలు ఆ పార్టీ చేతులోనే ఉన్నాయి. పింగళి వెంకయ్య గారు తయారు చేసిన జెండా నమూనాను అది పార్టీ పతాకమా లేక జాతీయ జెండానా అనే విషయం ఇతమిద్ధంగా తెలియకుండా చాలా జాగ్రత్త పడ్డారు. జాతీయ జెండా తయారి తరుణం వచ్చినప్పుడు, అంతకు ముందు వెంకయ్య గారు జెండా మధ్యలో ఉంచిన రాట్నాన్ని తీసేసి, అశోక చక్రం ఉంచి ఇదే మన జాతీయ జెండా అనేసారు. రాట్నం తో ఉన్న జెండాను తమ పార్టీ జెండాగా స్వంతం చేసుకున్నారు. ఇదంతా కూడా ఒక పథకం ప్రకారం జరిగిందని దేశ ప్రజలు బాధా పూర్వకంగా అనుకోవటం తప్ప చెయ్యగలిగింది ఏమున్నది!

ఎందుకు అంటే, అంతవరకూ స్వాతంత్ర్య సమరంలో మన జెండా గా అందరికీ తెలిసిన ఒక జెండా లో అతి చిన్న మార్పు చేసి దాన్ని జాతీయ జెండా అనేసి, అంతకు ముందు ఉన్నది తమ పార్టీ జెండా చేసుకున్నారు (మొత్తం తమ చేతులోనే ఉన్నది కాబట్టి) అప్పటి తెలివైన రాజకీయ నాయకులు. ఆ రోజుల్లో ఇలాంటి విషయాలను కూలంకషంగా పరిశీలించి, ఆ పార్టీ దూరదృష్టితో (దురద్రుష్టి!) చేసిన పనిలో ఉన్న ఆంతర్యాన్ని గ్రహించి, విమర్శ చేసి ఆపగలిగే పరిస్థితి లేదు. ప్రతిపక్షం అనే మాటే తెలియదు అప్పట్లో. ఎంతో కాలం వరకూ, ఎందుకు ఇప్పటికి కూడా కాంగ్రెస్ జెండాకు జాతీయ జెండా కు చాలా మందికి తేడానే తెలియదు.

1977 లో కాంగ్రెస్ తాను చేసిన పాపాలకు, అప్పటి ఎన్నికల్లో ఓడిపోయి, జనతా పార్టీ ప్రభుత్వం లోకి వచ్చింది. స్వాతంత్ర్యం వచ్చిన మూడు దశాబ్దాల తరువాత , కేంద్రం లో కాంగ్రెస్ పార్టీ కాకుండా మరొక పార్టీ ప్రభుత్వం లోకి వచ్చింది. అప్పటికే అర కోరగా అక్కడక్కడా ఇతర పార్టీలు రాష్ట్రాల్లో ప్రభుత్వాల్లోకి వచ్చినా, మీడియా వాళ్ళు (తెలిసో మరి తెలియకో మరి) ప్రతిపక్షాలు పాలిస్తున్న రాష్ట్రాలు అనే వాళ్ళు! అంటే ఒక్క కాంగ్రెస్సే పాలక పార్టీ, మిగిలిన ఏ పార్టీ గెలిచి ప్రభుత్వంలోకి వచ్చినా, అది ప్రతిపక్ష ప్రభుత్వం అనుకునేంతగా బ్రెయిన్ వాష్ అయిపోయ్యారు పాపం.

జనతా పార్టీ ప్రభుత్వంలోకి వచ్చిన కొత్తల్లో, నేను (అప్పుడు డిగ్రీ రెండో సంవత్సరం చదువుతున్నాను) విజయవాడలో సిటీ బస్సులో వెడుతున్నాను. అది ఆగస్ట్ నెల. నేను పేపరు చూస్తుండగా, పక్కన కూచున్న ఒక పెద్దాయన (అరవై ఏళ్ళు పైబడి చదువుకున్న వాడిలాగానే కనపడ్డాడు) "ఇప్పుడు పదిహేనో తారీకున జనతా పార్టీ జెండా ఎర్ర కోట మీద ఎగరేస్తారా?" అని అడిగాడు. నేను ఆయన మాట విని నివ్వెరపోయాను. ఆయన దృష్టిలో ఇన్నాళ్ళూ కాంగ్రెస్ ప్రభుత్వంలో ఉంది కాబట్టి, వాళ్ళ జెండా ఆగస్ట్ పదిహేనుకు, జనవరి ఇరవై ఆరుకు ఎగరేస్తున్నారని అనుకుంటున్నాడు. జాతీయ పర్వ దినాలకు ఎగరేసేది కాంగ్రెస్ జెండా కాదు అది జాతీయ జెండా అని ఆయనకు తేడా తెలియలేదు. తప్పు ఆయనది కాదు. రెండూ దాదాపు ఒక్కలాగే ఉండేట్టుగా చేసినవారి పథకానిది. నేను నా ఆశ్చర్యం నుంచి చప్పున బయటపడి, నాకు తెలిసినంత వరకూ, జాతీయ జెండా కు ఒక పార్టీకి చెందిన జెండాకు తేడా తెలియచేసే ప్రయత్నం చేసాను. కాని ఎంత మందికి తెలుసు ఈ తేడా.

ఇప్పుడు, ఉత్తర ప్రదేశ్ లో అక్కడ ప్రభుత్వంలో ఉన్న పార్టీ అధినేత్రి తన విగ్రహాలను, తమ పార్టీ గుర్తు ఐన ఏనుగు విగ్రహాలను, ఎక్కడ పడితే అక్కడ నిలబెట్టేసిందావిడ. బతికున్న వాళ్లకి విగ్రహాలు నాకు తెలిసి సంజీవ రెడ్డికి, వాళ్ళ ఊరు నంద్యాలలో కాకుండా 1965 - 66 ప్రాంతాల్లో విజయవాడ నడిబొడ్డున పెట్టారు. ఆ తరువాత అతి కొద్దికాలంలో వచ్చిన విశాఖ ఉక్కు ఉద్యమం లో ఆ విగ్రహాన్ని పీకి కింద పడేసి, పక్కన ఉన్న ఏలూరు కాలవలో పారేశారు. ఇది ప్రస్తుతానికి పిడకల వేట అనుకొండి.

మళ్ళీ విషయంలోకి వస్తే, ఉత్తర ప్రదేశ్ లో ఎన్నికల "కార్తె " వచ్చిందని పసిగట్టి పార్టీలన్నీ ఒకటే గోల మొదలు పెట్టినాయి. ఈ సల్మాన్ రష్డీ విషయం కూడా ఈ గోలలో భాగమే. ప్రధానంగా ఇతర పార్టీ వాళ్ళు, "ఏమిటిది ఫలానా పార్టీ గుర్తు, ఆ పార్టీ అధినేత్రి విగ్రహాలు రాష్ట్రం నిండా ఉన్నాయి, ఠాట్ వీల్లేదు అంటే వీల్లేదు. ఇలా ఉంచితే ఎన్నికల్లో ఓటర్లను ప్రభావితం చేసినట్టే" అని రగడ మొదలు పెట్టారు. అప్పటివరకూ ఈ విషయం "తెలియనట్టున్న" (??!!) ఘనత వహించిన ఎన్నికల సంఘం వారు ఒక ఉత్తర్వు వదిలారు. ఆ ఉత్తర్వు ప్రకారం, ఏనుగు విగ్రహాలను అన్నిటినీ (ప్రభుత్వం ఖర్చుతో) పెద్ద పెద్ద కాన్వాసు గుడ్డలతో కేప్పేట్టమని. వాళ్ళ (అమాయకపు అందామా!) ఉద్దేశ్యం ఎన్నికలు అయ్యేవరకూ ఇలా గుడ్డలతో కప్పెట్టేస్తే, ఆ కింద ఉన్నది ప్రజల దృష్టిలో పడదు, ఆ విధంగా ఆ "ముసుగు" కింద ఉన్న ఏనుగు విగ్రహాలు ప్రజలను ఎన్నికల్లో ప్రభావితం చెయ్యవు అని. కానీ ప్రజలకి తెలియదా ఇన్నాళ్ళూ అక్కడ చూసినదే కదా, ఇప్పుడు ముసుగేసారు. పైగా ఆ ముసుగు ఎలా వేసారు? పైన గుడ్డ వేసి ఘాట్టిగా కట్టేప్పటికి లోపల ఉన్నదాని నమూనా చక్కగా తెలుస్తున్నది. ఇదే గుమాస్తా బుద్ది అంటే. ఇక్కడ గుమాస్తా అంటే బ్యూరోక్రాట్ అని నా ఉద్దేశ్యం. ఎన్ని ప్రమోషన్లు వచ్చి ఇప్పుడు ఏదో గంభీరమైన పేరుగల పదవిలో ఉన్నా బుర్ర మటుకు గుమాస్తాదే! అంతకంటే ఆలోచనా పరిధి పెరగలేదు అని తాత్పర్యం.

ఫోటో కర్టెసీ ఫోటో బ్లాగ్ (క్లిక్)

ఈ కప్పెట్టిన విగ్రహాలు చూసి, అంతకు ముందు పెద్దగా గమనించని వాళ్ళు కూడా ఇప్పుడు ముసుగులేసిన తరువాత చూసి "ఓహో ఇది ఫలానా పార్టీ గుర్తు, మనకు తెలియకుండా కప్పారు, పేపర్లోనూ, టి విల్లోనూ తెగ చూపిస్తున్నారు" అని అనుకుని తీరతారు. దీనివల్ల ఇంతకు ముందు ఓటర్లు ప్రభావితం అయ్యే దానికన్నా వెయ్యి రెట్లు ప్రభావితం అయ్యి తీరతారు. ఇది మన గుమాస్తాల (అతి) తెలివి.

ఇలా ఆ పార్టీ గుర్తు ఏనుగు కాబట్టి ఆ ఏనుగు విగ్రహాలకు ముసుగులు వేయించారు , బాగానే ఉన్నది. మరొక పార్టీ గుర్తు "హస్తం" కదా! మనిషన్న తరువాత ఆడా ,మగ తేడా లేకుండా ఒకటి కాదు రెండేసి చేతులు ఉంటాయి కదా. మరి వాటిని ఏమి చెయ్యాలి ఈ ఎన్నికలు అయ్యేవరకూ?! గ్లోవ్స్ వేసుకుని తిరగమని, తమ చెయ్యి వంక చూడకూడదని ప్రజలకు ఆదేశాలు జారీ చెయ్యాలా. ఓటు వెయ్యాలన్న కూడా ప్రజలు ఆ హస్తంతోనే వెయ్యాలి కదా అప్పుడు గుర్తుకు రాదా "హస్తం" ఫలానా పార్టీ గుర్తు అని?!! ఓరి గు..మా..స్తా..ల్లారా ఆ హస్తం గుర్తు ఆ పార్టీకి ఇచ్చేప్పుడు ఏమయ్యింది మీకు ఉందని భ్రమపడుతున్న బుధ్ధి/తెలివి!

ఇదే కాదు. అదే పార్టీ తీసుకున్న మొట్టమొదటి గుర్తు "రాట్నం". స్వాతంత్ర్య సమరం లో ప్రముఖ పాత్ర వహించిన చేనేత ఉద్యమానికి గుర్తు రాట్నమే కదా. రాట్నం చూడగానే ఓటు వెయ్యటానికి వచ్చిన వాళ్లకు ఏమనిపిస్తుంది. ఈ పార్టీనే కదా స్వాతంత్ర్య తెచ్చిపెట్టింది వీళ్ళకే మన ఓటు వెయ్యాలి అనిపిస్తుంది. ఓ కే స్వాతంత్ర్యం తెచ్చి పెట్టింది సరే ఆ పాట ఎన్నాళ్ళు పాడి ఓట్లు సంపాయిస్తారు! ఇలా అనిపించేట్టుగా చెయ్యటం ప్రజలను తమ ఎన్నికల గుర్తుతో ప్రలోభ పెట్టటం కాదా! అందుకనే పాపం గాంధీ గారు స్వాతంత్ర్యం సిద్ధించగానే, తమ పార్టీని రద్దు చేద్దాం అని ప్రతిపాదించారు. రోజూ ఆయన నామ జపంతో పబ్బం గడుపునే రాజకీయ నాయకులు ఆయన చేసిన సూచన ఒప్పుకున్నారా? అమలు చేసారా? లేనే లేదు. తమకు అనుకూలంగా గాంధీ గారి పడికట్టు మాటలను మనమీద ప్రయోగిస్తూ ఓట్లు దండుకుంటున్నారు. ఈ విషయంలో ప్రముఖ రచయిత చలం గారు అన్న మాటలు జ్ఞాపకం వస్తున్నాయి:

"గాంధీగారి అహింసా సిద్ధాంతం ఒక ఉపకరణ, ఒక పాలసీ, ఆయన అనుచరులకి. ఒక ధర్మం కింద, ఒక సత్యంకింద, ఎవరికీ విశ్వాసం లేదు".(మ్యూజింగ్స్ 290వ పుట-5వ ముద్రణ)

ఆ తరువాత కొన్నాళ్ళు కాడి జోడేద్దులు గుర్తు. మనది వ్యావసాయిక దేశం. కాడి జోడేద్దులు ఏ పల్లెటూరులో అయినా సరే కనపడేవి. ఇలా వ్యవసాయానికి గుర్తుగా ఉండి ప్రజలు అనుక్షణం తమ రోజువారి జీవితంలో వాడుకునే లేదా చూసే వాటిని ఒక పార్టీకి గుర్తుగా ఇవ్వటం, ఓటింగ్ సమయంలో ప్రజలను ప్రభావితం చెయ్యటం కాదా !!? ఆపుడూ ఎవ్వరూ అభ్యంతర పెట్ట లేదు.

తరువాత 1969 లో అదే పార్టీ, తమ పార్టీలో చీలిక సాకు చూపించి, "ఆవు దూడ" తమ ఎన్నిక చిహ్నాన్ని చేసేసుకున్నది. ఈ గుర్తు గురించి ఎమర్జెన్సీ కాలంలో చాలా జోకులు పేలాయి. ఆవు హిందువులకు పవిత్రం. ఆవులు దూడలు రోజూ అందరికీ ముఖ్యంగా గ్రామ ప్రాంతాల్లో కనపడుతూనే ఉంటాయి, ఎప్పుడు చూసినా ఆ పార్టీ ఎన్నికల చిహ్నమే గుర్తుకు వస్తుంది. అప్పుడేవ్వరూ అభ్యంతరం పెట్టిన దాఖలాలు, లేదా అభ్యంతరం పెట్టినా ఖాతరు చేసిన ఉదాహరణలు మచ్చుకి కూడా లేవు. కారణం ఏమిటో ఆ "పైవాడికే" తెలియాలి.

మన దేశంలో ఇలా ఎన్నికల గుర్తులు, జాతీయ చిహ్నాలను దుర్వినియోగ పరచటం ఇప్పుడిప్పుడే మొదలవ్వలేదు. మనం రిపబ్లిక్ (అంటే జనవరి ఇరవై ఆరు 1950 ) అవ్వటానికి ముందే ఈ దుర్వినియోగానికి మూలాలు ఉన్నాయి.
ఈ వ్రాసినది అంతా ఉత్తర ప్రదేశ్ లో ప్రస్తుతం ఏనుగు విగ్రహాల గురించి జరిగిన విషయం సమర్ధించటానికి ఎంత మాత్రం కాదు. ఇలాంటి "ట్రిక్" చెయ్యటం ఆ పార్టీకి సరిగ్గా చేతవలేదు, మరొక పార్టీ దశాబ్దాలబట్టి ఇదే పని చేస్తున్నది and they are getting away with it అని చెప్పటానికి మాత్రమె.

నా దృష్టిలో ప్రస్తుతం ఈ రిపబ్లిక్ డే సందర్భంగా తీసుకోవాలిసిన నిర్ణయాలు:

జాతీయ జెండా లో ఉన్న రంగులను ఒక్కటి గా కాని రెండు మూడు కలిపి గాని ఏ రాజకీయ పార్టీ కూడా తమ పార్టీ జెండా లో వాడకూడదు. అన్ని ప్రధాన పార్టీలు కాషాయం, ఆకుపచ్చ కాబినేషన్లో నిలువుగానో, అడ్డంగానో తమ జెండాలు చేసుకుని ప్రజలను తికమక పెట్టి, జాతీయ జెండా అంటే ఎలా ఉంటుందో తెలియకుండా చేసిపారేసారు.
మనం రోజూ చూసే, వాడే వస్తువులు, జంతువులు, శరీర భాగాలు ఎన్నికల్లో చిహ్నాలుగా ఉంచటం నిషేధించాలి. హస్తం, గడియారం, పెన్ను, సైకిలు, కొడవలి, సుత్తి, కంకి, ఆవు, ఏనుగు వగైరా వగైరా . అమెరికాలో చూడండి అక్కడ ఉన్న రెండు పార్టీల ప్రజాస్వామ్యం (మనకు ముక్క పార్టీల ప్రజాస్వామ్యం) కాబట్టి రెండే గుర్తులు, అవి కూడా వాళ్ళ దేశంలో పెద్దగా కనపడని గాడిద, ఏనుగు. అలాగే మనదేశంలో కూడా చిహ్నాలు ఇక్కడ పెద్దగా కనపడని తెలియని జంతుజాలం, పశుపక్ష్యాదులు వంటివి మాత్రమె అనుమతిం చాలి.
మనం ఎన్నుకోవాల్సిన అబ్యర్ధి మొహం అన్నా ఆ నియోజక వర్గం ప్రజలకు తెలిసి ఉండాలి కదా! వేరే ఎన్నికల గుర్తు దేనికి? ఆ అభ్యర్ధి క్లోజప్ ఫోటో (మొహం మాత్రమె) గుర్తుగా ఉంచేస్తే సరిపోతుంది కదా. ప్రజలకి ఏ మొహం ఎక్కువ పరిచయమో, అంటే ఎవరు తమకు ఎక్కువసార్లు కనపడుతున్నాడో ఆ "మొహానికే" ఓటి వేస్తారు. ఈ గుర్తులు వగైరాల గొడవ ఉండదు

ఓటు హక్కును, "ఓటు బాధ్యతగా" మార్చి, ఓటు వెయ్యటం తప్పనిసరి చెయ్యాలి. ఓటు వేసిన వ్యక్తికి ఒక రసీదు రావాలి. ఇప్పుడున్న ఎలెక్ట్రానిక్ యంత్రాలలో ఓటింగ్ ముగిసినాక, రసీదులను అన్ని పార్టీ ప్రతినిధుల సమక్షంలో ప్రింట్ తీసి వెంటనే ఓటింగ్ లిస్టు లో ఉన్న చిరునామా ప్రకారం పోస్టాఫీసులో పోస్టు చెయ్యాలి (కొరియర్లో కాదు). అలా పంపిన రసీదులు తిరిగి వచ్చినా, లేదా సదరు వ్యక్తి ఓటు వెయ్యలేదని చెప్పినా అటువంటి ఓట్లను చెల్లని ఓట్లుగా పరిగణించాలి. దీనికయ్యే ఖర్చు మొత్తం వాళ్ళ వాళ్లకు వచ్చిన ఓట్ల దామాషా ప్రకారం, అబ్యర్ధులు కట్టే డిపాజిట్ల నుంచి మినహాయించాలి. లేదా ఈ రశీదులను ప్రభుత్వం పోస్టాఫీసుల ద్వారా ఉచితంగా హుటాహుటిన బట్వాడా చేయించాలి. ఓట్ల లెక్కింపు వెనువెంటనే జరిగి అబ్యర్ధి గెలిచినట్టు ప్రకటించినా, ఆ ప్రకటన ప్రొవిజనల్ గానే ఉండాలి. పైన చెప్పిన ప్రక్రియలో ఓటింగ్ జరిగిన నెల రోజుల లోపు ఆ గేలిచిన అబ్యర్ధి వచ్చిన మెజారిటీ పొయ్యేంతటి అభ్యంతరాలు ఈ రసీదుల వల్ల వస్తే, అవన్నీ పరిశీలన చేసి, నిజమని తేలిన పక్షాన, ఆ అబ్యర్ధి ఎన్నిక రద్దు చేసి, మళ్ళి ఎన్నికలు జరిపించాలి. ఈ మొత్తం పని ఎలెక్షన్ కమీషన్ ఆధ్వర్యంలోనే జరగాలి.
రాష్ట్ర ప్రభుత్వ, కేంద్ర ప్రభుత్వ, పబ్లిక్ సెక్టార్, ప్రవైటు సంస్థల ఉద్యోగులు తప్పనిసరిగా ఓటు వేసేట్టుగా వారి ఉద్యోగ నిబంధనలను మార్చాలి. ఎన్నికలు అంటే ఒక శలవు దినంగా పరిగణించకుండా తప్పనిసరిగా ఓటు వేసేట్టుగా కట్టడి చెయ్యాలి. ఈ ప్రక్రియలో ఫలానా పార్టీకే ఓటు వెయ్యండి అని చెప్పే అధికారులను తీవ్రంగా శిక్షించి, ఉద్యోగాల నుండి బర్తరఫ్ చెయ్యాలి. ఓటు వెయ్యని ఉద్యోగికి శలవు రద్దు చేసి ఆరోజుకు "లాస్ ఆఫ్ పే" చెయ్యటమే కాకుండా ఆ ఉద్యోగి సర్వీస్ రికార్డులో "రెడ్' రిమార్క్ వ్రాయాలి. పదవోన్నతి, ట్రాన్స్ఫర్లు వంటివి విషయాలు చూసేప్పుడు, ఈ రిమార్కును పరిగణలోకి తీసుకుని, ఓటు వేసిన ఉద్యోగులకే ప్రాధాన్యత ఇవ్వాలి.
ట్రాన్స్ఫర్లు అయ్యే ఉద్యోగుల ఓట్లు, వాళ్ళు ఎక్కడకు ట్రాన్స్ఫర్ అయ్యారో ఆ ప్రాంతానికి వారి ఓటు మార్చే పని ఆ ఉద్యోగి పనిచేస్తున్న సంస్థ/ఆఫీసు యజమాని/అత్యున్నత అధికారి బాద్యతగా చెయ్యాలి. ఉద్యోగిని ట్రాన్స్ఫర్ చెయ్యగానే ఆ సంస్థ/ఆఫీసు ఆ ఉద్యోగికి సంబంధించిన ఓటు కూడా ఆ ప్రాంతానికి ట్రాన్స్ఫర్ తప్పకుండా చేయించాలి. ఏ ఉద్యోగి అయినా తన ఓటు ఆ ప్రాంతంలో లేని కారణాన ఓటు వెయ్యలేక పొతే, దానికి కారణమైన వారి మీద చట్టపరమైన చర్యలు తప్పని సరి చెయ్యాలి. ప్రస్తుతం ఆదాయపు పన్ను లేదా సర్వీస్ టాక్స్ లు అన్ని అమ్మకాలు చేసే షాపుల నుండి, బాంకుల నుండి వసూలు చెయ్యగలిగినప్పుడు (టి డి ఎస్ రూపంలో) ఇదేమీ పెద్ద పని కాదు.
ఆపైన ఏ వ్యక్తీ కైనా సరే ఒక విగ్రహం పెట్టాలి అంటే ఆ మనిషి మరణించిన తరువాత పదిహేను లేదా ఇరవై ఐదు సంవత్సరాలు గడిచిన తరువాత మాత్రమె అనుమతించాలి. ఒక వ్యక్తి నిజంగా గొప్పవాడు అయ్యి ఉంటే అటువంటి వ్యక్తిని ఒకటి రెండు దశాబ్దాల తరువాత కూడా (మన ఘంటసాల లాగ, పాపం ఆయనికి ఒకటో రెండో విగ్రహాలు మాత్రమె!) ఆ మనిషి గొప్పతనం, ఆ వ్యక్తి చేసిన మంచి పనులు, త్యాగాలు ప్రజలకి గుర్తు ఉండి ఆ వ్యక్తి మీద గౌరవంతో విగ్రహాలు పెట్టాలి కాని సొంత ఖర్చులతో బతికి ఉండగానో లేకపోతె హత్య గావిచబడిన వెను వెంటనో , ప్రమాదంలో మరణించిన మరుక్షణాన్నో విగ్రహాలు పెట్టటం పూర్తిగా ఎమోషనల్ తప్ప గౌరవం కాదు. పైగా ఆ వ్యక్తి అనుచరులు జబర్దస్తీగా రౌడీతనంగా చేసే పనులే తప్ప ప్రజల గౌరవాభిమానాలను ఆ విగ్రహాలు సూచించవు! ఈ నిబంధన లేకపోవటం వల్ల ఎక్కడ చూసినా ఫ్యాక్షనిస్టులు, రౌడీలు, గూండాలు, దగుల్భాజీల విగ్రహాలు గుర్రపు డేక్కలా వ్యాపిస్తూ చీదర కలిగిస్తున్నాయి.

నాయకులు, విగ్రహాలు అన్న విషయం మీద ప్రముఖ కార్టూనిస్ట్ బాబు గారు ఒక చక్కటి కార్టూన్ వేసారు ఆయన బ్లాగులో(క్లిక్) :

ఎతా వాతా చెప్పొచ్చేది ఏమంటే, రోడ్డ కొట్టుడు గా రిపబ్లిక్ డే రోజున పెరేడ్లు చెయ్యటం, జెండా ఎగరేయ్యటం లేదా శలవ వచ్చింది అని , హాలిడే ట్రిప్ ప్లాన్ చేసుకోవటంతో పాటు మనం అందరం కొంత ఆలోచన చెయ్యాలి, కొన్ని నిర్ణయాలు తీసుకోవాలి . ప్రస్తుతం మన రాజ్యాంగంలో మనకు నచ్చని అంశాలు, ప్రస్తుత పరిస్థితులకు అనుగుణం గా మార్చవలసిన విషయాలను, అవి ఎందుకు మార్చాలో, మరెందుకు తొలగించాలో చక్కగా తెలియచెప్తూ ప్రభుత్వానికి ఎప్పటికప్పుడు తెలియచెయ్యటం ఒక ఉద్యమంగా పెట్టుకోవాలి. మనందరికీ వాక్ స్వాతంత్ర్యం ఉన్నది. ఈ ప్రాధమిక హక్కును వాడుకుని, మన ఉద్దేశ్యాలను ప్రభుత్వానికి ప్రజలందరూ చెప్పగలిగితే, ప్రస్తుత వ్యవస్థలోని లోపాలను కాలక్రమేణా నిర్మూలించ వచ్చు. జస్ట్ ఆలోచించండి, ఇలా రోజూ ప్రభుత్వానికి ఒక పదివేల (మన జనాభా నూట పదికోట్లు) ఈ మైళ్ళు లేదా పదివేల పోస్టు కార్డులు ప్రజలు తమ తమ అభిప్రాయాలు తెలియచేస్తూ ఉంటే, ఏ ప్రభుత్వమైనా తప్పక స్పందించి తీరాలి.

రిపబ్లిక్ డే సందర్భంగా అందరికీ శుభాకాంక్షలు

మునుపు రిపబ్లిక్ డే సందర్భంగా వ్రాసిన వ్యాసాలూ ఈ కింది లింకులు నొక్కి చదువుకోవచ్చు:

2010 రిపబ్లిక్ డే "రిటైర్ అవ్వద్దూ"

2011 రిపబ్లిక్ డే "రిపబ్లిక్ దినోత్సవాలు జరుపు కోవటమేనా...."

సంపాదకులే కరువా మనకు?

2012-01-22T09:07:00.005+05:30

నేటి మీడియా గురించి చెప్పుకోవటం గొంగళీలో తింటూ వెంట్రుకలు ఏరుకోవటం వంటిది అని ఎంత తెలిసినా ఆగలేక వ్రాయటమే. స్పందన ఉంటుంది అని అనుకోవటం దురాశ మాత్రమె కదా! పేపరు నిండా ప్రకటనలు నింపేసి, మధ్యలో మిగిలిన చోటు నింపటానికి ఏదో వార్తల్లాంటివి వ్రాసే విధంగా మారిపోయ్యాయి ఈ నాటి వార్తా(?) పత్రికలు. ఆపైన వార్తలు అంటూ ఏదో ఒక పార్టీ కొమ్ము కాయటం పత్రికా స్వాతంత్ర్యం లో ఒక భాగం అయిపోయింది. బాకా/చెంచా పత్రికల్లో పనిచేసేవాళ్ళు కూడా జర్నలిస్టులుగా చలామణీ అయిపోతున్నారు!!

ఒక మూడు-నాలుగు దశాబ్దాల క్రితం, పత్రికలో అచ్చు అయ్యింది అంటే ఎంతో గౌరవం, అది తప్పకుండా నిజం అని నమ్మేవాళ్ళు(ప్రింట్ లో వచ్చింది కాబట్టి). ఇప్పుడు? దానికి వ్యతిరేకం. పత్రికల్లో పడినా సరే, ఆ వార్త ఎంతవరకూ నిజం అని చదువరులు పెద్దగా లెక్క చెయ్యటం లేదు. కారణం, మీడియా గా పిలవబడుతున్న ఈ నాటి కరపత్రాలు, శాటిలైట్ టైం కొనుక్కున్న వ్యక్తులు/సంస్థలు వేస్తున్న వెర్రి మొర్రి వేషాలు. మీడియా అంటే విశ్వసనీయత పోయింది. అలాంటి విశ్వసనీయత ఉంటుంది అన్న విషయం కూడా మీడియాలో మెజారిటీకి తెలియదు, తెలిసినా పట్టించుకోకపోవటం సౌకర్యంగా ఉంటుంది కాబట్టి తెలియనట్టుగా నటిస్తూ ఉంటారు.

ఒకప్పుడు పత్రికల్లో ఒక సంపాదకుడు ఉండి మొత్తం సరిచూసుకునేవాడు. ఆ వ్యక్తికి సహకరిస్తూ అనేకమంది ఉప-సంపాదకులు ఉండి పత్రికలో తప్పులు పడకుండా చూసుకునే వాళ్ళు. ఇప్పుడు ఆ వ్యవస్థ పత్రికల్లో ఉన్నట్టుగా లేదు. ఏదో పేరుకి ఒక సంపాదకుడు (సామాన్యంగా ఆ పత్రిక యజమాని) ఉప సంపాదకులుగా గుమాస్తాల్లాగా పనిచేసే కొంతమంది తప్ప సంపాదక వర్గం అంటూ పెద్దగా ఉన్నట్టు లేదు. ఉన్నా కూడా, వాళ్ళు వ్యాపార ప్రకటనలు జాగ్రత్తగా పేపరు మొత్తం లేదా చానెల్ నిండా సద్దటమే తప్ప వేరే పని ఉంటుంది అని తెలిసిన వాళ్ళుగా కనపడటం లేదు.

దీనికి ఉదాహరణగా నాలాంటి సామాన్యుడి కంట పడిన అనేకానేక తప్పులు. వాటిల్లో కొన్ని ఈ కింది విధంగా ఇదే బ్లాగులో వ్రాయటం జరిగింది.

పై తప్పులన్నీ కూడా ఆయా పత్రికల దృష్టికి వారు ఇచ్చిన మెయిలు చిరునామా ద్వారా పంపటం జరిగింది. చిత్రం ఏమంటే, ఆంధ్ర ప్రభ వారికి పంపిన మెయిలు తిరిగొచ్చింది. వారు ఇచ్చిన మెయిలు చిరునామా పనిచేస్తున్నదో లేదో చూసుకునే యోగ్యత కూడా వారికి లేనట్టుంది. వారి ఆన్-లైన్ ఎడిషన్లో వ్యాఖ్య వ్రాసినా సరే అక్కడ ఉన్న తప్పు సరిచేయ్యలేదు! ఇక ఆంధ్ర జ్యోతి వారికి మెయిలు ఇస్తూ తమిళనాడు గవర్నరుకు కూడా అదే విషయం మీద లేఖ వ్రాశాను(మెయిల్ ద్వారా). గవర్నర్ నుంచైనా నాకు జవాబు వచ్చింది కాని, ఆంధ్ర జ్యోతి వారు చివరకు మీ మెయిలు అందినది అని చెప్పే మర్యాద ఇంతవరకూ పాటించలేదు. అది మీడియా విశ్వసనీయత!

ఈరోజు "ఈనాడు" పేపరు చూస్తుంటే ఈ రెండు బొమ్మలు-ఒకటి మెయిన్ ఎడిషన్ లో మరొకటి ప్రాంతీయ వార్తలు వేసే ప్రత్యెక విభాగంలో, రెండు వేరు వేరు వార్తలకు (ఒకటి జార్ఖండ్ లో జరిగిన మందు పాతర పేలుడుకు సంబంధించి , మానవ హక్కుల వాళ్ళు ఎప్పటికీ ఖండించని సంఘటన గురించిన వార్త అయితే, మరొకటి మంగుళూరులో నూనె శుద్ధి కర్మాగారంలో జరిగిన ప్రమాదానికి సంబంధించినది). చూడండి రెండు ఫోటోలు:

మొదటి బొమ్మలో "మాటు వేసి వేటు" వార్తకు కుడిపక్కన ఉన్న బొమ్మ, రెండో బొమ్మలో "విషాదం" అన్న హెడ్డింగ్ తో వేసిన వార్తలో ఉన్న పై బొమ్మ ఒక్కటే. కాకపొతే మొదటి బొమ్మ కొద్దిగా క్రాప్ చెయ్యబడింది. నిజానికి ఆ బొమ్మలో ఉన్న వ్యక్తి ఎవరు? వార్తలో పేర్కొన్న సంఘటన/లకు ఆయనకు ఏమన్నా సంబంధం ఉన్నదా?, ఆయనకు ఏమయ్యింది, ఎక్కడ జరిగింది ఆ సంఘటన వంటి వివరాలు మనలాంటి చదువరులకు తెలుసుకోవాలన్న ఆసక్తి ఉన్నా కూడా మీడియా తనంతట తాను (తమకు తెలియకుండా అనుకుందామా!) అమలు పరుస్తున్న సెన్సార్షిప్ వల్ల మనకు తెలియనివ్వటం లేదు. చదువరులకు విషయం చెప్పే దిక్కే లేదు.

పత్రిక ప్రచురణ జరగటానికి ముందు ఎంత కంప్యూటర్ లో అయినా సరే "కూర్పు" అనేది జరిగాలి కదా. అలా జరిగి ఆ వార్తను "ప్రింట్" కి ఇచ్చే ముందు ఎవరన్న ఒకరు చూసి అన్నీ సరిగ్గా ఉన్నాయా లేవా అన్న కోణం నుండి చూసి గాని అనుమతి ఇవ్వకూడదు కదా? ఏమయ్యింది ఈ రోజున ఈ పేపర్లకు.

ఆన్ లైన్ లో పేపర్ల ప్రచురణ కారణమా ఈ తప్పులకి? తెలిసీ తెలియని కుర్రాళ్ళని (వాళ్లకు ఉందనుకుంటున్న సాంకేతిక పరిజ్ఞానం మాత్రమె కొలతలోకి తీసుకుని) కూచోబెట్టి, వాళ్లకు జమునకు, జమునా రాణికి తేడా తెలియక పోయినా, ప్రమాదానికి సంబంధించిన వార్తకు ఏవో దెబ్బలు తలిగిన వాళ్ళవి రెండు బొమ్మలు (ఆ సంఘటనవి కాకపోయినా సరే) ఎక్కడనుంచో లాగి వేసేసి ఆ రోజుకి, అమ్మయ్య, "ప్రకటనల మధ్య ఖాళీలు పూరించాం" అనుకోవటమే పత్రికా ప్రచురణ సామర్ధ్యంగా తయారయ్యినట్టున్నది. మీడియాకు ఎంతటి దుర్గతి!

మీడియా మొత్తానికి ఒక అంబుడ్స్ మాన్ వ్యవస్థ ఉండి నిన్నటి పొరబాట్లను, వార్తల్లో ఉండే అబద్ధాలను, ఆ వ్యవస్థ సరిచూస్తూ సంబంధిత పత్రిక/చానెల్ కు తెలియచేస్తూ ఉంటే మీడియా వేసే ఇలాంటి వెర్రి మొర్రి వేషాలు తగ్గే అవకాశం ఉన్నది. కానీ ఎవరు చేస్తారు ఈ పని? అన్నా హజారే అని ఎలుగెత్తి అరిచే ఈ మీడియా తమలో ఉన్న అవినీతిని, అసమర్ధతను (కొన్ని సార్లు అసమర్ధత, అవినీతికన్నా ఎంతో ప్రమాదకరమైనది) పోగొట్టుకునే ప్రయత్నం చేస్తుందా? కనీసం చేసే ప్రయత్నమన్నా చేస్తుందా? పోనీ అలాంటి ప్రయత్నం చెయ్యాలన్న విషయమన్నా తెలుసా! అదీ అనుమానమే.

సంక్రాంతి శోభ!

2012-01-14T08:28:00.003+05:30

మా అపార్ట్మెంట్స్ లో మొత్తం అరవై పైన ఫ్లాట్స్ ఉన్నాయి. నిన్న రాత్రే చెప్పాము రేపు పొద్దున్నే చలి మంట కార్యక్రమం అందరూ రండి సరదాగా ఉంటుంది అని. కాని, ఏదీ ఆ సరాదా! పెద్దగా లేదు. అంతా కలిపి నలుగురైదుగురం మాత్రమె ఈ సరదాలో పాలు పంచుకున్నాం.

దూరాన మరొక చలిమంట

పాపం ఈ గంగిరెద్దు ఆడించే అతనికి వెంట డోలు కూడా లేకపోయే. ఇది ఇవ్వాళ తీసినది కాదు. రెండేళ్ళ క్రితపుది. ఇప్పుడున్న ఏరియా(జయనగర్)లో ఈ మాత్రపు సరదా కూడా లేదు.

అందరికీ సంక్రాంతి శుభాకాంక్షలు. ఈ సంక్రాంతి అందరి ఇళ్ళల్లోనూ సంతోషాల పంట పండించాలి

మన దేశంలోనే కాదన్న మాట....!!?

2012-01-11T08:45:00.005+05:30

ఇన్నాళ్ళూ మనదేశంలోనే జాతీయ గీతాన్ని గౌరవించటం అంటే ఏమిటో తెలియదని మధన పడుతూ ఉండే వాణ్ని. నా చిన్నప్పుడు మా మేనమామ తో కలిసి ఆంగ్ల సినిమాలకు ఎక్కువగా వెళుతూ ఉండేవాణ్ని. సినిమా ఆఖరు అయినాక, వెంటనే జాతీయ గీతం, జాతీయ జెండా ఎగురుతూ కనిపిస్తున్న దృశ్యానికి నేపధ్యంగా పాడుతూ చూపించే వాళ్ళు. మా మామయ్యఎటేన్షన్ లో నిలబడి సాల్యూట్ చేస్తూ జాతీయ గీతం అయ్యేవరకూ ఉండే వాడు, నేనూ అదే నేర్చుకున్నాను. మిగిలిన ప్రేక్షకుల్లో చాలా భాగం (1960 ల చివరి సంవత్సరాల్లో 1970 ల మొదట్లో) ఆయన అడ్డంగా ఉన్నందుకు విసుక్కుంటూ ఆ పక్క నుంచి ఈ పక్కనుంచీ వెళ్ళిపొయ్యేవాళ్ళు . జాతీయ గీతం పూర్తయ్యేప్పటికి, హాలు మొత్తం నలుగురైదుగురు మాత్రమె ఉండేవాళ్ళు. మా మామయ్య గొర్రెల్లా ఎలా వెళ్లిపోతున్నారో చూడు అని ఈసడించుకునే వాడు.

ఇలా ప్రజలు ఆదరణ చూపకపోగా, ఆదరణ చూపిస్తున్న వాళ్ళను విసుక్కోవటం చూసి, ప్రభుత్వం వేరే దారి లేక, సినిమా హాళ్ళల్లో జాతీయ గీతం చూపటం తప్పనిసరి కాదని ప్రకటించవలసి వచ్చింది. ఇది చూసి సినిమా హాలు వాళ్ళు "హమ్మయ్య, కరెంటు ఖర్చు తప్పింది" అని వెనువెంటనే మానేశారు. ప్రభుత్వం సినిమా హాళ్ళల్లో ప్రమాద నివారణ గురించి ఆదేశాలు ఇస్తే ఇలా వెంటనే అమలుపరుస్తారా వీళ్ళు!!

అదే విధంగా ప్రతిరోజూ ఆకాశవాణి ప్రసారాలు రాత్రి పది-పదిన్నర తరువాత ముగించటానికి ముందు జాతీయ గీతాన్ని ప్రసారం చేసేవాళ్ళు. పైన చెప్పిన సమయానికే, ప్రభుత్వం ఇలా జాతీయ గీతాన్ని రోజూ రాత్రి ప్రసార ముగింపు సమయాల్లో చూపటం మానుకున్నారు. అలా మానుకోవటానికి కారణం ఒక శ్రోత ఉత్తరం ద్వారా అడిగితె ఆకాశవాణి విజయవాడ వారు అప్పట్లో ఇచ్చిన సమాధానం, "ఈ జాతీయ గీతం రేడియోలో వస్తుండగా ప్రజలు ఎటువంటి స్థితిలో ఉండి వింటున్నారో, వాళ్ళు జాతీయ గీతాన్ని గౌరవిస్తున్నారో లేదో తెలియని స్థితి. అందుకని ప్రభుత్వ ఆదేశాల ప్రకారం మానుకున్నాం" అని.

ఇదంతా ఇలా జరగటం మన దేశం లోనే అనుకున్నా. కాని డాడ్స్ ఆర్మీ అనే బ్రిటిష్ టి వి ధారావాహిక ఈ మధ్యనే చూడటం జరిగింది. రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం జరుగుతుండగా, బ్రిటన్ లో యుద్ధంలో పాల్గొనలేని (వయసు మళ్ళిన వారు, శారీరిక లోపం కారణంగా) వారు హోమ్ ఆర్మీ గా ఏర్పడి అంతర్గత బధ్రత విషయంలో ఎంతో సాయం చెశారు. ఈ సంఘటనల మీద పారడీ గా తీసిన టి వి సీరియల్ అది. 1968 నుండి 1970 ల వరకూ అనుకుంటాను ప్రసారం అయ్యింది. ఆ సీరియల్ లో ఒక చోట ఒక దృశ్యం ఉన్నది.

ఈ హోమ్ ఆర్మీ వాళ్ళందరూ ఒక సినిమా చూడటానికి మిగిలిన ప్రేక్షకులతో కలిసి వెళతారు. సినిమా చివరివరకూ ఆసక్తిగా, పూర్తి ఏకాగ్రతతో చూసిన వీళ్ళు, సినిమా అయిపోయి వాళ్ళ జాతీయ గీతం మొదలవ్వంగానే వెంటనే ఒకళ్ళనొకళ్ళు తోసుకుంటూ తొక్కుకుంటూ, జాతీయ గీతానికి గౌరవంగా సెల్యూట్ చేద్దామని ప్రయత్నిస్తున్న అధికారిని కూడా తోసేసి ఆయన మీదుగా నడిచి వెళ్ళిపోతారు. చివరికి ఆ అధికారి ఒక్కడే (హాలు మొత్తంలో)నిలబడి జాతీయ గీతానికి ఎటెన్షన్ లో నిలబడి కనపడతాడు.

ఈ వీడియోని చూడండి:

1970 లలో బి బి సి వారు ఇటువంటి దృశ్యాన్ని తమ ధారావాహికలో చూపించాల్సిన అవసరం పడింది అంటే, అక్కడ కూడా ప్రమాణాలు ఎంతగా దిగాజారిపోయినాయో అర్ధం అవుతున్నది.

మన దేశంలో ఇప్పుడిప్పుడే మళ్ళి జాతీయ గీతాన్ని కొన్ని సినిమా హాళ్లల్లో ప్రదర్శిస్తున్నారు కాని, సినిమా అయిపోయినాక చూపే ధైర్యం చెయ్యటం లేదు. పైగా సినిమా మొదలవ్వటానికి ముందు, "జాతీయ గీతం చూపబోతున్నాం, దయచేసి లేచి నిలబడండి" అని స్లైడ్ వేసి అభ్యర్ధించి అప్పుడు చూపిస్తున్నారు. ఇలా వేసినా సరే ఒక పక్క జాతీయ గీత ఆలాపన జరుగుతున్నా కూడా సెల్ ఫోన్లో వీళ్ళు చేసే బఠాణీ వ్యాపారం గురించో, లేకపోతె వాళ్ళ గుమాస్తా ఉద్యాగంలో వ్యవహారమో "ఘాట్టిగా" సెల్ లో మాట్లాడే మూర్ఖులు కనపబడుతూనే ఉన్నారు.

ఎప్పటికి నేర్చుకుంటాం మన జాతీయ గీతాన్ని గౌరవించుకోవటం!!

మునుపు ఇదే విషయం మీద వ్రాసిన వ్యాసాలు

గవర్నర్ గారి స్పందన

2012-01-09T20:41:00.007+05:30

ఆ మధ్య ప్రముఖ తెలుగు రచయిత గుడిపాటి చలం గారి సమాధి గురించిన ఒక "అల్లరి" మీడియా లో మొదలయ్యింది. అది చూసి నేను స్పందించి చరిత్రలో (మూడు దశాబ్దాల క్రితపుది) తవ్వి తీసి బ్లాగులో అందిరి ముందు ఉంచాను. అదిగో పులి అంటే ఇదిగో తోక అనే మీడియాలో వచ్చే వార్తలు పట్టుకుని వాళ్ళు చూపించిందే అసలైన సమాధి అనుకునేంతగా ఈ మీడియా మీద భరోసా లేదు కదా!

ఈ విషయంలో మన తెలుగువాడైన రోశయ్య గారు తమిళనాడు గవర్నరుగా ఉండటం వల్ల తొందరగా చర్యలు తీసుకొనబడ్డాయి. కాని నాకు ఉన్న అనుమానాలను ఆయన దృష్టికి తీసుకు వద్దామని, అవన్నీ గుదిగుచ్చి ఆయనకు పంపాను. ఆయన దగ్గరనుండి జవాబు వస్తుందని అనుకోలేదు. కానీ, ఈ రోజున చక్కటి తెలుగులో ఆయన దగ్గరనుండి జవాబు వచ్చింది. ఫలితం పెద్దగా ఏమీ లేకపోయినా, ఒక గవర్నర్ కు సామాన్యుడు ఉత్తరం వ్రాస్తే జవాబు వచ్చే అవకాశం ఎక్కువ అని తేలింది, కనీసం రోశయ్య గారి వంటి వారు గవర్నరుగా ఉన్నప్పుడు. ఇంత త్వరగా నా ఉత్తరానికి జవాబు ఇచ్చినందుకు ఆయనకు బ్లాగు ముఖంగా కృతజ్ఞతలు తెలిచేస్తున్నాను.

కాని నేను మొదలుపెట్టిన పని రోశయ్యగారు సానుకూలపరచలేదు. నా దగ్గర ఉన్న సమాచారాన్ని, మాజీ పార్లమెంటు సభ్యుడు శ్రీ యార్లగడ్డ లక్ష్మీ ప్రసాద్ గారికి పంపమని సలహా ఇచ్చి చేతులు కడుక్కున్నారు. ఒక పని మొదలుపెట్టినాక అది అయ్యేదాకా చూడాలి. ఇప్పుడు రోశయ్య గారు చొరవ తీసుకుని పరిరక్షించటానికి ఆదేశాలు ఇవ్వగా అక్కడి ప్రభుత్వాధికారులు తమ అధీనంలోకి తీసుకున్నది చలం గారి సమాధి అవునా కాదా అన్నది అనుమానం. కాదని నా దగ్గర ఉన్న ఆధారాలు చెబుతున్నాయి. నా అనుమానం నిజమైతే, ఎవరో అనామకుడి సమాధి చలంగారి సమాధి కింది సంరంక్షించబడి ప్రాచుర్యం చెందుతుంది. చలం గారి గుర్తులు ఏమన్నా ఇంకా అక్కడ అరుణాచలంలో ఉంటే ఎవ్వరూ పట్టించుకోని కారణాన కాలగర్భాన కలిసిపోతాయి. అలా జరగకూడదని నా తాపత్రయం.

కాబట్టి, యార్లగడ్డ లక్ష్మీ ప్రసాద్ గారి చిరునామా తెలిసినవారు నాకు తెలియచేయగలరు. ఆయనకు రోశయ్య గారి సలహా మేరకు నా దగ్గర ఉన్న వివరాలు పంపి ఆయన చొరవ తీసుకుని ఈ విషయంలో కృషి చేసినందుకుగాను అసలైన సమాధి సరంక్షించబడితే మొదలెట్టిన పనికి సార్ధకత అని నా ఉద్దేశ్యం.

చలంగారి సమాధి గురించి మునుపు వ్రాసిన వ్యాసాలూ ఈ కింది లింకులు నొక్కి చదువుకొనవచ్చు:

కొసమెరుపు ఏమంటే, గవర్నరు రోశయ్యగారికి ఆధారాలు పంపినప్పుడే నేను ఆ వివరాలు, ఆంధ్ర జ్యోతి సంపాదక వర్గానికి మైలుద్వారా అవన్నీ పంపాను. వారి దగ్గర నుంచి కనీసం మీ జాబు అందినది అని చెప్పే సంస్కారం ఉన్న వాళ్ళు కరువయ్యారు. ఏమి చేస్తాం ఇవ్వాళ మీడియా వారు గవర్నర్ కంటే కూడా ఎక్కువ అని అనేసుకుంటున్నారులా ఉన్నది మరి!!

ఎతా వాతా చెప్పేది, అడిగేది ఏమంటే, యార్లగడ్డ లక్ష్మీ ప్రసాద్ గారి చిరునామా గాని, ఆయన యి మెయిలు గానీ ఎవరికన్నా ఈ వ్యాసం చదివిన వారికి తెలిస్తే నాకు తెలియచేయగలరు. ఎలా అంటారా. జస్ట్ ఒక కామెంట్ వ్రాసి!

*****************************************************************

పై వ్యాసం వ్రాసిన కొద్ది క్షణాల్లోనే "పావని" గారు ఇచ్చిన సమాచారం సహాయంతో యార్లగడ్డ లక్ష్మీ ప్రసాద్ గారికి ఈ కింది మెయిలు ఇవ్వటం జరిగింది.

లక్ష్మీ ప్రసాద్ గారూ,

నమస్తే. చలం గారి సమాధి గురించి మీరు చేసిన కృషి అసామాన్యం. మీరు చొరవ తీసుకున్నందువల్లె, గవర్నర్ రోశయ్య గారు తగిన చర్యలు చేబట్టమని ఆదేశాలు ఇచ్చారు.

కాని, ఇప్పుడు అక్కడి స్థానికి అధికారుల రక్షణలో ఉన్నది చలం గారి సమాధేనా అని నా అనుమానం. నేను పురాణ సుబ్రహ్మణ్య శర్మగారి పుస్తకం తెలుగు వెలుగు చలం లోని విషయాలు ఆధారంగా, ఆంధ్ర జ్యోతి వారు ప్రచురించినవి తప్పు అన్న అభిప్రాయానికి వచ్చాను. మొత్తం వివరాలు బ్లాగులో ప్రచురించాను. ఈ కింది లింకులు నొక్కి చదువ గలరు:

http://saahitya-abhimaani.blogspot.com/2011/12/blog-post_19.html

http://saahitya-abhimaani.blogspot.com/2011/12/blog-post_27.html

ఈ విషయంలో గవర్నర్ రోశయ్య గారికి నేను ఒక ఉత్తరం వ్రాశాను. ఆ ఉత్తరానికి రోశయ్య గారి వద్ద నుండి జవాబుగా, విషయం మీకు చెప్పమని ఉన్నది. అందుకని ఈ వివరాలు పై విధంగా అందిస్తున్నాను. రోశయ్య గారి వద్ద నుండి వచ్చిన జవాబు ఈ కింది లింకు సహాయంతో చూడవచ్చు:

http://saahitya-abhimaani.blogspot.com/2012/01/blog-post_09.html

చలంగారి సమాధి విషయంలో ఎంతో చొరవ తీసుకున్న మీరు, అసలైన సమాధి మాత్రమె సంరంక్షించబడాలన్న నా తాపత్రయాన్ని అర్ధం చేసుకుని, తగిన చర్య తీసుకోగలరని నా విన్నపం. ఇట్లు

శివరామప్రసాదు కప్పగంతు
బెంగుళూరు
*****************************************************************

THANK YOU MADAM "PAVANI" FROM USA

*****************************************************************

నాయకత్వ లక్షణాలు - శ్రీ మానెక్ షా ప్రసంగం

2012-01-05T02:55:00.001+05:30

మనదేశం 1971 యుద్ధంలో 90,000 వేల మంది యుద్ధ ఖైదీలను పట్టుకుని పాకిస్తాన్ని చిత్తు చిత్తుగా ఓడించినప్పుడు, సైన్యానికి నాయకత్వం వహించిన కమాండరు మానెక్‌షా, సైనిక కార్యకలాపాలలో మాత్రమే నిష్ణాతుడు కాదు. నాయకత్వం, నాయకత్వ లక్షణాలు వంటి విషయాలమీద విపులంగా అందరికీ పనికి వచ్చే విధంగా సరళమైన భాషలో చెప్పగల నేర్పరి.

ఆయన చేసిన అటువంటి ఒక ప్రసంగాన్ని చూసే అదృష్టం కలిగింది. ఒక కాలేజీ సిల్వర్ జూబిలీ వేడుకలని ప్రారంభించటానికి వచ్చి, అక్కడ ఉన్న విద్యార్ధులను ఉద్దేశించి చేసిన ప్రసంగం నాయకులవ్వాలని ప్రయత్నిస్తున్న వారందరూ తప్పనిసరిగా వినవలిసిందే.

ఆయన చెప్పిన విషయాలలో కొన్ని ముఖ్యమైనవి

పుడుతూనే నాయకులు అవ్వరు ఎవ్వరూనూ!! కొద్దొ గొప్పో తెలివితేటలు ఉంటే చాలు, ఆ మనిషిని నాయకుడిగా మలచవచ్చు.
నాయకుడికి ఉండవలసిన ముఖ్య లక్షణం తాను చేస్తున్న పని మీద పూర్తి అవగాహన, ఆ పని చెయ్యటానికి కావలిసిన పూర్తి సమాచారం, నైపుణ్యం. ఇవి జన్మతః రావు, మనిషి తనంతటతాను సంపాయించుకోవాలి.
వృత్తి సంబంధిత జ్ఞానం ఉన్నపుడే, సామర్ధ్యం పెరుగుతుంది. వృత్తిపర జ్ఞానం, సామర్ధ్యం లేనివాడు నాయకుడు కాలేడు.
చక్కగా విశ్లేషించి, తగిన నిర్ణయం తీసుకోగల సామర్ధ్యం. నిర్ణయం తీసుకోవటమే కాదు. తీసుకున్న నిర్ణయానికి సంబంధించి పూర్తి బాధ్యత తీసుకోవటం,(ఆ నిర్ణయం వల్ల నష్టం జరిగినా సరే) అతి ముఖ్యమైన నాయకత్వ లక్షణం
న్యాయ దృష్టి, నిస్పక్షపాత ధోరణి.
వత్తిడిని తట్టుకునే స్థైర్యం.

ఈ చెప్పిన విషయాలు ఆ చక్కటి ప్రసంగంలో నుండి నాకు అర్ధం అయ్యినంతవరకు, నాకున్న కొద్దిపాటి జ్ఞానంతో ఆంగ్లం నుండి తెలుగు భాషలోకి తర్జుమా చెయ్యగలిగినవి.

ఈరోజున మనం గల్లీ దగ్గర నుండి, కార్పొరేటు కార్యాలయాలవరకు అనేక మందిని నాయకుల అవతారంలో చూస్తూనే ఉన్నాం. వారి దురాశలు, అహంకారం, కపటత్వాలనుండి, మీదు మిక్కిలి వారి అసమర్ధత వల్ల ఏదో ఒకరోజున బాధ పడినవాళ్ళమే. ఏదో రెండు సంవత్సరాలు, అంతు చిక్కని సిధ్ధాంతాలు చదివేసి (అవి ఏనాడు నాయకుడిగా ఉండి ఒక సంస్థను కూడ స్థాపించని వాళ్ళు ప్రతిపాదించినవి, వ్రాసినవి) నాయకులుగా ముద్రవేయబడి వేలమంది ఈ మానేజిమెంటు స్కూళ్ళ నుండి ప్రపంచం మీద పడుతున్నారు, తమకుందనుకున్న నాయకత్వ శక్తి యుక్తులను మన మీద వాడేయ్యటానికి. మరికొందరు చాలామంది, వారికి వారే నాయకుడుగా ప్రకటించుకుని పెత్తనం చలాయించటానికి ఉవ్విళ్ళూరుతున్నారు, ముఖ్యంగా రాజకీయాలలో, మరికొందరు వెర్రి మొర్రి విదేశీ ఇజాల వెర్రెత్తించుకుని . వీరందరూ ఎంతవరకు వారి నాయకత్వపు పటిమ చూపించగలిగారో, ప్రస్తుతం ప్రపంచ వ్యాప్తంగా చెలరేగుతున్న రకరకాల ఆర్ధిక, సామాజిక, రాజకీయ సమస్యలు చూస్తేనే తెలుస్తున్నది, నాయకత్వ పటిమ ఎంతటి దుర్లభమైన వస్తువుగా మారిపోయిందో. నాయకత్వ లక్షణాలలో ఉండవలసి ముంఖ్యమైన లక్షణం, "నిజాయితీ" అది ఈ నాడు పూర్తిగా కొరవడింది.

"నాయకత్వం" అన్న మాట తెలిసిన వారందరూ తప్పనిసరిగా వినవలసిన చక్కటి ప్రసంగం శ్రీ మానెక్ షా గారు కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం చేశారు. ఇంతటి మిలిటరీ కమాండరు, నాయకత్వ పటిమ గలిగిన ధీరోదాత్తుడు, చివరకు పట్టభద్రుడు కూడా కాదన్న విషయం ఆయన ప్రసంగంలోనే మొట్టమొదటగా ప్రస్తావించారు. ఆయన మాటాలలోనే చెప్పలంటే "నేను ఇంటరు సైన్సు అతి కష్టం మీద మూడొ తరగతిలో గట్టెక్కాను".

ఆయన ప్రసంగం విని నాయకత్వపు విషయాలనే కాదు, నలుగురిలో ఒక విషయం మీద స్టేజీ మీద ప్రసంగం(Public Speaking) చెయ్యటంలోని మెళుకువలను చూసి నేర్చుకోవచ్చును.

నేను ఒకసారి ఒక ట్రైనింగుకు వెళ్ళాను. వెళ్ళేప్పుడు, వీలైతే ఈ ప్రసంగం నలుగురికి చూపించవచ్చు అని వెంట సి డిలో పట్టుకుని వెళ్ళాను. రెండో రోజు మధ్యాహ్నం ఆ ట్రైనింగు ఇస్తున్న వారిలో ఒకరు లంచ్ తరువాత క్లాసు తీసుకోవటం కష్టసాధ్యమని వాపోయారు. ఎందుకంటే, చక్కటి భోజనం తరువాత అందరూ కునుకుతూ ఉంటారు, అలా కునుకుతున్న వారి దృష్టిని ఆకర్షించి, చెప్పదల్చుకున్న విషయం మీద మరల్చటానికి ఎంతో నేర్పు కావలి. నేను నాదగ్గర ఒక చక్కటి ప్రసంగం ఉన్నది , మొత్తం చూపించటానికి సమయం చాలదు కొద్దిగా రుచి చూపిస్తాను, అందరూ తప్పనిసరిగా చూస్తారు అని ఆ సి డి మల్టి మీడియా ప్రొజెక్టరులో ప్లే చెయ్యటం మొదలు పెట్టాను. ఒక నిమిషం లేదా రెండు నిమిషాలు చూపిద్దాం ముఖ్య విషయాలు అని మొదలు పెడితే, ట్రైనింగులో పాల్గొనే వాళ్ళందరూ గోల చేసి (అందరూ మానేజర్లూ ఆపై స్థాయికి చెందినవారే) మొత్తం చూపించమని డిమాండ్ చేశారు. చివరికి, ట్రైనింగు కాలేజీ వారు, ఆరోజున ఉండవలసిన క్లాసు రద్దు చేసి గంట పైగా ఉన్న ఈ వీడియోను చూపించేందుకు అనుమతిని ఇచ్చారు. అందరూ తదేక దృష్టితో చూసి, విషయాలను ఆకళింపు చేసుకున్నారు.

వీడియో ప్రసంగం పూర్తవ్వంగానే, అందరూ లేచి కరతాళ ధ్వనులతో మానెక్ షాకు స్టాండింగు ఒవేషన్ ఇచ్చారు. ఆ సి డి ఇప్పటికీ దాదాపు అన్ని క్లాసులలోనూ చూపిస్తున్నారట, ఎంతో మందికి ఉపయోగపడుతున్నాయి ఆ నాయకత్వపు పాఠాలు.

ముఖ్యంగా చెప్పే విధానం, చెప్పదలుచుకున్న విషయాలమీదకు మన దృష్టిని తనకు మాత్రమే సొంతమైన శైలిలో అప్పుడప్పుడూ చెళుకులతో, తన సుదీర్ఘ (50 సంవత్సరాలు) మిలిటరీ జీవితంలోని విశేషాలను ఉట్టంగిస్తూ,చేసిన ప్రసంగం, మనకు ఆయన చెప్పే విషయాలను చక్కగా ఆకళింపు చేసుకోవటానికి ఎంతగానో దోహద పడుతుంది.

ఆ చక్కటి వీడియో ప్రసంగాన్ని మన బ్లాగు లోకంలో అందరికీ చూపించాలని ఉన్నది. కాని ఆ వీడియో నలభై నిమిషాల పైన ఉన్నది, బ్లాగులో ముఖ్యంగా, భారత దేశంలో అంతటి వీడియో బఫర్ అయ్యి చూడోచ్చేప్పటికి యుగాలు గడుస్తాయి. అందుకని ఆ వీడియోలో ఉన్న ఆడియో మొత్తం వినటానికి వీలుగా ఈ కింది లింకులో ఇస్తున్నాను.

పైనున్న ప్లేయర్ ద్వారా మానెక్ షా గారి గళంలో నాయకత్వ లక్షణాలు, మరెన్నో ఆసక్తికరమైన విశేషాలు విని ఆనందించండి.

ఇదే వ్యాసం నా బ్లాగులో కొంత కాలం క్రితం ప్రచురించాను. కాని అందులో ఉండే కష్టం తెలియక ప్రసంగపు వీడియోని రాపిడ్ షేర్ లోకి ముక్కలుగా అప్లోడ్ చేసి అందించాను. డౌన్లోడ్ కావటం కష్టం, పైగా రాపిడ్ షేర్ కొంతకాలానికి ఫైళ్ళు తొలగిస్తారు. అందుకని ఆ వీడియో నుండి ఆడియో విడగొట్టి ఇక్కడ అందిస్తూ, ఆ వ్యాసాన్ని మళ్ళి ప్రచురిస్తున్నాను.

సంచీడు శుభాకాంక్షలు

2012-01-01T02:25:00.000+05:30

ప్రముఖ కార్టూనిస్ట్ శ్రీ జయదేవ్ గారు ప్రతి సంవత్సరం విన్నూత్నంగా శుభాకాంక్షలు తెలియ చేస్తూ ఉంటారు. ఆయన పంపే శుభాకాంక్షలలో ఒక అంతర్గత సందేశం ఉంటుంది. ఈ సంవత్సరపు శుభాకాంక్షలలో, ప్లాస్టిక్ వాడకం మానేసి, ఒకప్పుడు మనం అందరం వాడే మామూలు గుడ్డ సంచీలు వాడి పర్యావరణాన్ని పరిరక్షించే కార్యక్రమంలో పాలుపంచుకోమని చక్కటి సందేశం ఉంచారు.

అందరికీ ఆంగ్ల నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు.

చలం గారి సమాధి వివాదం మరో కోణం

2011-12-27T06:23:00.003+05:30

కొన్ని రోజుల క్రితం ఆంధ్ర జ్యోతి వార్తా పత్రికలో వచ్చిన కథనం ప్రకారం మొదలయ్యిన చలం గారి సమాధి గురించిన వివాదం మరొక మలుపు తిరిగింది. వామపక్ష రచయిత్రి శ్రీమతి రంగనాయకమ్మ గారు తాను చూసిన విషయాలు ఆంధ్రజ్యోతిలో వ్రాసారు. ఈ కింది లింకు నొక్కి చదువ వచ్చు:

చలం సమాధి వివాదం - రంగనాయకమ్మ స్పందన

అసలు చలం మరణించిన తర్వాత ఏం జరిగిందంటే- ఆ దేహానికి దహనం అయితే, దూరంగా స్మశానంలోనే జరిగింది. తర్వాత, నర్తకి ఆ స్మశానం నించి కాస్త బూడిదని గిన్నెలో పెట్టి ఎత్తుకొచ్చింది.

చలంగారు వుండే ఇంటి ప్రహరీ గోడబైట, ఆ గోడకీ రోడ్డుకీ మధ్య దాదాపు 15 అడుగుల వెడల్పు స్థలం వుంటుంది..........స్మశానం నించి తెచ్చిన బూడిదలో కొంత భాగాన్ని, ఆ ఇంటి ముందు గోడ బైట వున్న మొక్కల్లో ఒకచోట పూడ్చి, మిగతా బూడిదని ఒక గిన్నెలో పోసి, ఇంట్లో ఒక చోట పెట్టింది. గోడబైట బూడిదని పూడ్చిన చోటే చలం సమాధి అని చిన్న అరుగు లాంటిది ఏదో తర్వాత కట్టారు. ఇప్పుడు, దాన్ని ఇంకా పెద్దది చేస్తే, అది చలం పట్ల భక్తి గౌరవాలు అవుతాయా?
'సాహితీ ప్రియులై'నా, 'అభిమానులై'నా, రచయితల గురించి పట్టించుకోవలసింది వారి బూడిదల్నీ, సమాధుల్నీ కాదు; వారి రచనల్ని. రచనల మీద శ్రద్ధ చూపితే అది చాలు. ఒక రచయితని గుర్తించడం అంటే, ఆ రచనల్లోని భావాల్ని గ్రహించి, వాటిలో పొరపాట్లు వుంటే వాటిని తిరస్కరించి; సరైన వాటిని స్వీకరించి, వాటిని ఆచరించడమే.
రచయితని గౌరవించడం అంటే, ఆయన భావాలకు వ్యతిరేకంగా నడవడమా? ఆ మనిషి లేచి రావడమే సాధ్యమైతే, ఆ సమాధిని కూలగొట్టడూ?

"...ఆ మనిషి లేచి రావడమే సాధ్యమైతే, ఆ సమాధిని కూలగొట్టడూ? ..." మొట్టమొదటి సారి, నేను రంగనాయకమ్మ గారు వ్యక్తపరిచిన ఈ అభిప్రాయంతో ఏకీభవిస్తున్నాను.

ఆయన బతికి ఉన్నప్పుడు ఇవ్వని గౌరవం, ఆయన రచనల మీద చూపని గౌరవం ఆయన సమాధి మీదనా! పోనీ ఆయన సమాధి మీద మనకు ఎంతో గౌరవం ఉంది అనుకుంటే, ఆ పత్రికలో చూపించినది అసలైన సమాధేనా అన్న ఒక ముఖ్య ప్రశ్న వేసుకు తీరాల్సిందే కదా! చలం అభిమానులు చలం స్మ్రుతి చిహ్నం ఒకటి ఉండాలి అనుకోవటంలో తప్పేమీ లేదు అని నా అభిప్రాయం.

అదిగో పులి అంటే ఇదిగో తోక అన్నట్టుగా వార్తల ఆకలిలో ఉన్న మీడియా ఒకరి నుంచి మరొకరు అందుకుని ప్రచారం. దున్నపోతు ఈనింది అంటే, దూడను కట్టేయండి అని మరొకరి సూచన. ఒక వార్త వస్తే అందులో నిజా నిజాలు చూసుకోకుండా, ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా, ప్రస్తుతానికి Politically correct (ఇదే అర్ధంతో తెలుగులో ఏమన్నా మాటలు ఉన్నాయా!) సందేశాలు ఇచ్చిపారేసారు. ఇవన్నీ చూసి విని, తన వద్దకు వచ్చిన విన్నపాలు చూసి, తమిళనాడు గవర్నర్ రోశయ్య గారు తక్షణమే స్పందించి ఆ కట్టడం పరిరక్షణకు ఉత్తర్వులు ఇవ్వటం కూడా జరిగిపోయింది ట .

పూర్వం పురాణం సుబ్రహ్మణ్య శర్మ గారు వ్రాసిన తెలుగు వెలుగు-చలం అన్న పుస్తకం ప్రకారం వివరాలు అన్ని సవ్యంగా ఉన్నాయి. ఆ పుస్తకాలో వివరాలూ ఇప్పుడు మీడియా చేసిన హడావిడీ బేరీజు వేసి చూస్తె, రోశయ్య గారు చొరవ తీసుకుని పరిరక్షణకు ఉత్తర్వులు ఇచ్చిన కట్టడం నిజంగా చలగారి స్మ్రుతి చిహ్నమా అన్న అనుమానం తప్పకుండా పొడచూపుతుంది.

తెలుగు వెలుగు చలం పుస్తకం ఇంటర్ నెట్లో చదవటానికి దొరుకుతున్నది. ఈ కింది లింకు నొక్కి చదువ వచ్చు:

తెలుగు వెలుగు చలం

పై పుస్తకాన్ని చూసి వచ్చిన అనుమానాల్ని తమిళనాడు గవర్నర్ గా ఉన్న మన తెలుగు వారు గౌరవనీయులు శ్రీ రోశయ్య గారికి ఒక జాబు వ్రాసి, పై పుస్తకంలో ఉన్న పుటల నకళ్ళు తీసి పంపాను.

*****************************************************

బెంగుళూరు,

ది. డిసెంబరు 24, 2011

గౌరవనీయులు రోశయ్య గారికి నమస్కారము.

విషయము: చలంగారి స్మృతి చిహ్న పరిరక్షణ

నేను ప్రస్తుతం బెంగుళూరులో ఉంటున్న ఒక తెలుగువాడిని. తెలుగు సాహిత్యం అంటె అభిమానం. ఈ మధ్య కాలంలో శ్రీ గుడిపాటి వెంకట చలం గారి సమాధి గురించి కొంత హడావిడి జరగటం ప్రింట్/ఎలెక్ట్రానిక్ మీడియాలోనూ ఈ విషయలు రావటం చూశాను. మీడియా వారి ప్రకారం అక్కడ ఒక సమాధి బొమ్మ చూపించి అదే చలంగారి సమాధి, ఆ కట్టడం, రోడ్డు వెడల్పు పనుల్లో కొట్టెయ్యబోతున్నారు అని ఉన్నది.ఈ విషయంలో మీరు తెలుగు ప్రాంతంలో ఉన్న సాహిత్య అభిమానుల విన్నపానికి స్పందించి, అరుణాచలం ప్రాతానికి చెందిన జిల్లా కలెక్టర్ గారికి తగిన ఉత్తర్వులు ఇచ్చారని, ఆ ఉత్తర్వుల ప్రకారం వారు ఆ కట్టడం చుట్టూ ముళ్ళ కంచె వేయించి పరిరక్షణ చర్యలు చేపడతారని తెలిసి,మీ తక్షణ స్పందనకు మిమ్మల్ని ఎంతగానో అభినందిస్తున్నాను.

కాని ఆ సమాధి బొమ్మ చూసినాక, నేను ఈ విషయం మీద చదివిన పుస్తకం గుర్తుకు వచ్చింది. శ్రీ పురాణం సుబ్రహ్మణ్య శర్మగారు (అనేక సంవత్సరాలు ఆంధ్ర జ్యోతి వారపత్రికకు సంపాదకులుగా ఉన్నారు, మీకు తెలిసే ఉంటారు) వ్రాసిన తెలుగు వెలుగు-చలం అనే పుస్తకములో చలం గారు మరణించిన తరువాత జరిగిన తంతు విపులంగా వ్రాశారు. చలం గారిని ఆయన మరణానంతరం హిందూ ధర్మ ప్రకారం బ్రాహ్మణులకు ఏ విధంగా చేస్తారో అలాగే దహనం చేయటం జరిగింది కాని, ఖననం చేసి సమాధి కట్టలేదు. ఆ పుస్తకంలో వ్రాసిన ప్రకారం, చలం గారి అస్థికలను సేకరించి అప్పటికే మరణించిన చలం గారి భార్య సమాధి పక్కనే పాతిపెట్టి, ఆవిడకు కట్టినట్టుగానే వర్తులాకారంలో చలంగారి అస్థికలకు కూడా సమాధి కట్టారు. ఆ రెండు సమాధుల ఫొటోలూ ఆ పుస్తకంలో ఉన్నాయి. ఇవి రెండు కూడ రమణస్థాన్ (చలం గారు 29 సంవత్సరాలు జీవించిన ఇంటికి ఆయన పెట్టుకున్న పేరు) ప్రవేశంలోనే ఉన్నట్టుగా పై పుస్తకంలో వ్రాశారు.నేను కూడ ఈ విషయాలను ఉట్టంగిస్తూ నా బ్లాగు "సాహిత్య అభిమాని" లో నాకు తెలిసిన విషయాలను, మీడియాలో వచ్చిన విషయాలను బేరీజు వేసి సమచారం అందరికీ తెలిసేట్టుగా ప్రచురించాను ( ఆ కాపీ కూడ ఈ జాబు తో బాటుగా పంపుతున్నాను).

ఈ విషయంలో తెలుగు వెలుగు చలం అన్న పుస్తకం లోని సంబంధిత పుటలు మీకు పంపుతున్నాను. దయచేసి ఈ వివరాలు అరుణాచలం లో ఉన్న అధికారులకు పంపి, ఇప్పుడు ఆంధ్ర జ్యోతి వారు ప్రచురించిన ఫొటోలు నిజంగా చలం గారి సమాధికి చెందినవేనా అన్న విషయం తప్పకుండా దర్యాప్తు జరిపించి అప్పుడు రక్షణ చర్యలు చేబడితే బాగుంటుందని నా అభిప్రాయం. ఒక్కటే కొండ గుర్తు, చలం గారి సమాధి, ఆయన 29 సంవత్సరాలు ఆయన ఉన్న ఇంటి ముందు ప్రదేశంలోనే ఉండి ఉండాలి.ఆ ఇల్లు ఇప్పుడు పత్రికల వారు చెప్పిన వెడల్పు చెయ్యబోతున్న రోడ్డు పక్కన ఉంటే అక్కడ వెతకాలి. కాదు ఈ సమాధి మరెక్కడో ఉంటే ఇది చలంగారి సమాధి కాదు.

నా ఉద్దేశ్య ప్రకారం,పేపర్లలో వచ్చిన వార్తల్లో ఎంతవరకూ నిజమో మనకు తెలియదు. కాబట్టి ఒక తెలుగు రచయిత సంబంధినిన గుర్తులు, స్మృతి చిహ్నం కాపాడదాము అని అనుకున్నప్పుడు, అసలు నిజమైన వాటిని గుర్తించి ఆపైన మాత్రమే అటువంటి స్మృతి చిహ్నాలను పరిరక్షిస్తే మీరు తీసుకున్న ఆసక్తికి తగిన ప్రతిఫలం వచ్చి తెలుగునాట చలంగారి అభిమానులు అందరూ సంతోషిస్తారు. ఒక్క పత్రికల వార్తలను అనుసరించి, ఈ విషయంలో చలంగారి గురించి ఏమీ తెలియని అరుణాచలంలోని అధికారులు ఇచ్చిన రిపోర్టుల ప్రకారం వారు చర్యలు చేబడితే, ఎవరిదో తెలియని ఒక సమాధి, చలంగారి సమాధి పేరిట జాగ్రత్తగా కాపాడబడి, అసలు చలంగారి సమాధి కాలగర్భంలో కలిసిపొయ్యే ప్రమాదం ఉన్నది (ఇప్పటికే అలా జరుగలేదని నా ఆశ).

అందుకని, మీ ముందు నాకు తెలిసిన ఈ నాలుగు విషయాలు ఉంచటానికి సాహసించాను, అన్యధా భావించరని తలుస్తాను.

నమస్కారములతో, ఉంటాను.

ఇట్లు

శివరామప్రసాదు కప్పగంతు

*****************************************************

ఆంధ్ర జ్యోతి సంపాదక వర్గానికి ఈ రోజున ఇచ్చిన ఒక మెయిల్

From: SIVARAMAPRASAD KAPPAGANTU
Date: 2011/12/27
Subject: చలం గారి సమాధి :: చర్చ
To: internet@andhrajyothy.com, editor@andhrajyothy.com, jagan@andhrajyothy.com

ఆంధ్ర జ్యోతి గౌరవ సంపాదక వర్గానికి నమస్కారం.

మీరు మీ పత్రికలో చలంగారి సమాధి గురించి వ్రాసిన వ్యాసం ఆపైన మీ టి వి చానెల్ లో వచ్చిన ఒక చర్చా కార్యక్రమం చూశాను. నేను చదివిన ప్రకారం చలం గారి సమాధి ఆయన ఇంటి దగ్గరే, ఇంటి ప్రవేశం లోనే ఉన్నది. మీరు ఆ ఇంటి ఫోటో కూడ వేసారు కాని, ఆ ఇల్లు ఇప్పుడు వెడల్పు చేయబడుతున్న రోడ్డు దగ్గరే ఉన్నదా అన్న విషయం స్పష్టంగా లేదు. చలంగారు నివసించిన ఇల్లు ఇప్పుడు మీరు వెడల్పు చెయ్యబోతున్నారు అనే రోడ్ కు పక్కన లేదా దగ్గరో లేకపోతె, మీరు చలంగారి సమాధి కింద చూపించిన ఫోటో, చలం గారి సమాధి ది కాదు.

ఈ విషయం శ్రీ పురాణం సుబ్రహ్మణ్య శర్మ గారు (మీ ఆంధ్ర జ్యోతి వార పత్రికలోనే దశాబ్దాలు పనిచేసారు, మీకు తెలిసి ఉండాలి) వ్రాసిన తెలుగు వెలుగు చలం అనే పుస్తకం లో ఉన్న విషయాలు ఆధారంగా తీసుకుని, మీరు ఇప్పుడు ప్రచురించిన విషయాలు చూస్తె, మీరు వ్రాస్తున్నది చలంగారి సమాధి గురించేనా అన్న అనుమానం వచ్చింది. ఈ విషయంలో చలం గారి సమాధి గురించి మీరు వ్రాసినది, తెలుగు వెలుగు చలం పుస్తకంలోని విశేషాలు, ఫోటోలు బేరీజు వేస్తూ, నా బ్లాగులో ఒక వ్యాసం వ్రాశాను. ఈ కింది లింకు నొక్కి చూడగలరు.

http://saahitya-abhimaani.blogspot.com/2011/12/blog-post_19.html

శ్రీ పురాణం సుబ్రహ్మణ్య శర్మ గారు వ్రాసిన తెలుగు వెలుగు-చలం పుస్తకం ఇంటర్నెట్ లో దొరుకుతున్నది. ఈ కింది లింకు నొక్కి చూడగలరు:

http://ia600400.us.archive.org//load_djvu_applet.php?file=10/items/TeluguveluguChalamVol1/TeluguveluguChalamVol1.djvu

ఈ విషయంలో వెంటనే స్పందించిన గవర్నర్ రోశయ్య గారిని తప్పకుండా అభినందించాలి. కాని ఇప్పుడు మీరు ప్రచురించిన కథనంలో ఉన్న కట్టడం నిజంగా చలంగారి సమాధి అవునా కాదా అన్న విషయం ప్రభుత్వం తప్పకుండా శోధించి అది చలంగారి సమాధి అయినప్పుడు మాత్రమె పరిరక్షణ చర్యలు చేపట్టాలి అన్నది నా అభిప్రాయం. లేకపోతే ఎవరో అనామకుడి సమాధికి ప్రభుత్వ ఖర్చులతో, రోడ్డు వెడల్పు చెయ్యకుండా ఆపి సంరక్షణ జరుగుతుంది , చలం గారి స్మ్రుతి చిహ్నం అనామకంగా ఎవరికీ తెలియకుండా ఎక్కడ ఉన్నదో కూడా తెలియకుండా కాల గర్భంలో కలిసిపోతుంది(ఇప్పటికే అలా అయిపోయి ఉంటుంది అని నా భయం).

ఈ మైలుతో బాటుగా నేను గవర్నర్ రోశయ్య గారికి వ్రాసిన జాబు ప్రతిని జత పరుస్తున్నాను చూడగలరు.

అరుణా చలంలో ని అధికారులకు చలం గారి గురించి ఎప్పుడో మూడు దశాబ్దాల క్రితం మరణించినప్పుడు కట్టబడింది అని చెప్తున్న సమాధి వంటి కట్టడం గురించి ఏమి తెలుస్తుంది. గవర్నర్ గారు చెప్పారని, తూ తూ మంత్రంగా ఏదో ఒక గుమాస్తా పద్ధతిలో "ఆఫీసు పనిగా" మాత్రమె చేసేసి, ఆ ఫైలు ఎంత త్వరగా మూసేద్దామా అన్న అత్రుతలోనే ఉంటారని నా భావన. మీరు ఒక విషయం మొదలుపెట్టి చివర వరకూ సత్య శోధన చెయ్యగలరు. అందుకని, మీ ఇన్వెస్టిగేటివ్ జర్నలిస్టుల చేత అసలు విషయాన్ని పరిశోధింపచేసి చేసి నిజాలను బయటకు తీసి ప్రచురించి నలుగురికీ తెలియచేయ గలరని ఆశిస్తున్నాను.

మీ దగ్గర నుంచి ఒక జవాబు వస్తే ఎంతైనా సంతోషం.

ఉంటాను.
శివరామప్రసాదు కప్పగంతు

****************************************************************

ఈ హడావిడి అంతా సద్దుమణిగి, అరుణాచలంలో చలంగారి ఒక స్మ్రుతి చిహ్నం ఒకటి, అందులో చలగారి రచనలు, ఆయన ఫోటోలు, ఆయన జీవితానికి సంబంధించిన విశేషాలు, పుస్తకాలు, వగైరాలతో ఏర్పడితే ఎంతైనా బాగుంటుంది అని చలం అభిమానులు అనికోవటంలో విపరీతం ఏమీ లేదని నా అభిప్రాయం.

****************************************************************

జమున-జమునారాణి ఆంధ్ర ప్రభ ప్రకారం ఒక్కరే!

2011-12-26T05:16:00.010+05:30


పైన ఉన్నది ఆంధ్ర ప్రభ వారి వెబ్ సైటు నుంచి

శనివారం గాయని శ్రీమతి జమునారాణి గురించి తెలుసుకుందామని గూగులిస్తూ ఉంటే ఆంధ్ర ప్రభ వారు ఆన్ లైన్లో ప్రచురించిన ఒక వ్యాసం దొరికింది. ఆ వ్యాసం బాగోగులు అంటూ చెప్పుకోవాల్సినవి ఏమీ లేకపోగా, అక్కడ వారు ప్రచురించిన బొమ్మ చూసి ఆశ్చర్యపోయ్యాను.

ఆంధ్ర ప్రభ వ్యాసంలో జమునా రాణి గారి గురించి వ్రాస్తూ, నటి జమున చిత్రాన్ని ప్రచురించారు. మన గాయనీ గాయకుల గురించిన జ్ఞానం ఒక పత్రికలో అదీ బాగా పాత పత్రిక ఐన "ఆంధ్ర ప్రభ" లో ఇలా ఉండటం చాలా శోచనీయం.

ఒక ప్రముఖ గాయని గురించి ఒక పత్రిక వారు ఆమె ఫోటో కూడా ఏమిటో తెలియకుండా చోటు నింపటానికి తూ తూ మంత్రంగా వ్రాసిన వ్యాసం(!!) ఈ కింది లింకు నొక్కి చూడండి.

ఆంధ్ర ప్రభ చేసిన పొరబాటు

అక్కడ ఉన్న తేదీ ప్రకారం ఈ వ్యాసం(?) ఈ సంవత్సరం మే నెలలో ప్రచురించినట్టుగా తెలుస్తున్నది. పైన "Last updated" అని ఈరోజు తేదీ ఉన్నది. శనివారం నాడు, వారి చేసిన తప్పు గురించి ఎద్దేవా చేస్తూ నేను ఒక కామెంటు పెట్టాను. అయినా సరే ఏ విధమైన స్పందన లేదు. వాళ్ళ దృష్టిలో "Updated" అంటే ఏమిటో కదా!!

నా చిన్నతనం నుండి తెలిసి ఉన్న ఆంధ్ర ప్రభ పత్రిక ఈ రోజున ఆన్ లైన్ ఎడిషన్ పేరిట ఇలాంటి తప్పు చేస్తుందని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు. ఇటువంటి తప్పు ప్రింట్ ఎడిషన్లో కలలోనైనా జరిగే ఆవకాశం ఉన్నదా!!!!!!!

ఇప్పటికైనా ఆంధ్ర ప్రభ వారు తాము చేసిన పొరబాటు సరిచేస్తారని ఆశిద్దాం. అసలు మేము అలా ఎక్కడ వేశాము అని బూకరించాకుండా , ఆ వెబ్ పేజీని పూర్తిగా సేవ్ చేసి ఉంచాను.

అదే వెబ్ పేజీలో కింద చదువరులకు సూచన ఇస్తూ "వెళ్ళాలి" అని వ్రాయాల్సిన చోట 'వెల్లాలి' అని ప్రచురించారు. ఎంత కంప్యూటర్లో టైపు చేసినా ఒకసారి అది తప్పో ఒప్పో చూసుకోవద్దూ. పిల్ల జమీందార్ సినిమాలో తెలుగు మాష్టారు అందుకే అంత క్షోబించారు .

జమునా రాణి గారితో ఒక ఇంటర్వ్యూ యు ట్యూబులో దొరుకుతున్నది చూడండి.

ఈ పరిచయం/ఇంటర్వ్యూ మిగిలిన భాగాలు యు ట్యూబ్ లో ఉన్నాయి. పైన ఉన్న టి వి కార్యక్రమంలో, ఆ యాంఖర్ పెద్ద వాళ్ళతో ఇంటర్వ్యూ చేస్తున్నాం అన్న ఇంగితం లేకుండా వేసిన ఒక తుంటరి ప్రశ్నకు జమునారాణి గారు చక్కటి సమాధానం ఇచ్చారు.

*****************************************************************************

వాళ్ళ సైటులో వారం రోజుల క్రితం నేను వాళ్ళు చేసిన తప్పు ఎత్తి చూపుతూ ఒక కామెంట్ పెట్టాను. కనీసం అది చూసి ఏమన్నా సరిచేసారేమో అని ఇవ్వాళ (30 12 2011) చూస్తె ఎలా ఉన్న తప్పు అలాగే ఉన్నది. కనీసం ఆ పత్రిక సంపాదక వర్గం అనే పేర్తో ఎవరో ఒకరు ఉండి ఉంటారన్న ఆశతో, ఒక మెయిలు వాళ్లకి పంపాను. ఆ మెయిలు నకలు ఈ కింద ఇవ్వబడినది.

From: SIVARAMAPRASAD KAPPAGANTU
Date: 2011/12/30
Subject: మీ ఆన్ లైన్ పత్రికలో తప్పు
To: feedback@andhraprabha.in

గౌరవ సంపాదక వర్గానికి నమస్కారం

ఈ మధ్య (ఒక వారం క్రితం అనుకుంటాను) గాయని జమునా రాణి గురించి గూగులిస్తూ ఉంటే మీ పత్రికలో మే, 2011 లో వ్రాయబడ్డ ఒక వ్యాసం వంటిది కనపడింది. ఆ వ్యాసం బాగోగుల గురించి చెప్పుకోవాల్సినదే ఏమీ లేకపోయినా, ఆ వ్యాసానికి వేసిన ఫోటో మాత్రం శుద్ధ తప్పు. ఈ కింది లింకు నొక్కి చూడగలరు:

http://www.prabhanews.com/happybirthdays/article-109375#.TvW4xO6kcsU.email

ఈ వ్యాసం వ్రాసిన మనిషికి కాని, ఆ వ్యాసాన్ని, ఎడిట్ చేసిన పెద్ద మనిషికి కాని, వెబ్ లోకి అప్లోడ్ చేసిన వాళ్లకి కాని ఏ ఒక్కళ్ళకి కూడా గాయని జమునా రాణి, నటి జమున ఒక్కరు కాదన్న కనీస జ్ఞానం ఉన్నట్టుగా లేదు. పత్రికల్లో ఇంత తెలియని వాళ్ళు పనిచేస్తున్నారా అనిపించి, ఈ విషయాన్ని నా బ్లాగులో కూడా వ్రాశాను. మీ వెబ్ పేజీలో ఒక కామెంటు పెట్టాను. ఇన్ని రోజులు గడిచినాయి. అయినాసరే,చదువరులు వ్రాసిన కామెంట్ చూసి చేసిన తప్పు దిద్దుకునే సామర్ధ్యం మీ పత్రికకు ఉన్నట్టు లేదు. లేదా, చదువరులు చెబితే మేము వినటం ఏమిటి, మేము ఏది వ్రాస్తే అదే వార్త అన్న భ్రమలో ఉన్నారా అర్ధం కావటం లేదు.

ఈ మధ్య కుక్క గొడుగుల్లా వస్తున్న మరే పత్రికలో ఇటువంటి పొరబాటు జరిగితే, వీళ్ళు ఇంతే అజ్ఞానులు అనుకునే ఆవకాశం చదువరులకు ఉన్నది. కాని దశాబ్దాలుగా చదువరుల ఆదరాభిమానాలు చూరగొన్న ఆంధ్ర ప్రభ పత్రికకా ఈ గతి!! అకటా! ఎటువంటి రోజులు వచ్చినాయి?

ఇవ్వాళ, కనీసం పొరబాటు సరిచేసుకున్నారేమో అని మళ్ళి చూశాను. పొరబాటు అలాగే ఉన్నది. కనీసం మీ వెబ్ సైటులో contact ఈ మెయిలు ఇచ్చారు. ఇక్కడకు సమాచారం ఇస్తే ఏమన్నా ఫలితం ఉండవచ్చు అని సన్నని ఆశ రెపరెపలాడి ఈ మెయిలు మీకు ఇస్తున్నాను.

మీ దగ్గర నుంచి జవాబు వస్తుందని ఆశపడటం, ఉట్టి భ్రమ అని తెలుసు కాని అలా ఆశపడటంలో తప్పులేదని మీరు అంగీకరించగలరని నా భావన.

--
శివరామప్రసాదు కప్పగంతు
SIVARAMAPARASAD KAPPAGANTU
బెంగుళూరు భారత్ నుండి
FROM BANGALORE, INDIA
http://naablaagulu.blogspot.com/

*****************************************************************************

పై మెయిల్ పంపిన కొద్ది క్షణాల్లో గూగుల్ వారు మెయిలును తాము డెలివర్ చెయ్యలేమని తిప్పి పంపారు. కారణం ఆంధ్ర ప్రభ వారి ఫీడ్ బాక్ సిస్టం అలా ఉన్నదన్న మాట. ఏదో తూ తూ మంత్రంగా ఫీడ్ బాక్ అనటమే కాని అది పనిచేస్తున్నదా, లేదా అప్పుడప్పుడూ చూడటం, అక్కడకు వచ్చిన మైళ్ళకు సమాధానం ఇవ్వటం వంటి మర్యాదలు వీరికి ఉన్నట్టు లేవు. ఏమున్నది ప్రభుత్వ అధీనంలో ఉన్న సంస్థలకు, ప్రవైటులో అద్భుతాలు చేస్తామంటున్న వారికి తేడా ఏమున్నది?

From: Mail Delivery Subsystem <mailer-daemon@googlemail.com>
Date: 2011/12/30
Subject: Delivery Status Notification (Failure)
To: vu3ktb@gmail.com

Delivery to the following recipient failed permanently:

feedback@andhraprabha.in

Technical details of permanent failure:
Google tried to deliver your message, but it was rejected by the recipient domain. We recommend contacting the other email provider for further information about the cause of this error. The error that the other server returned was: 550 550 5.7.1 Unable to relay for feedback@andhraprabha.in (state 14).

----- Original message -----

Received: by 10.204.133.207 with SMTP id g15mr9009935bkt.17.

1325245830285;
Fri, 30 Dec 2011 03:50:30 -0800 (PST)
MIME-Version: 1.0
Received: by 10.204.112.18 with HTTP; Fri, 30 Dec 2011 03:50:09 -0800 (PST)
From: SIVARAMAPRASAD KAPPAGANTU <vu3ktb@gmail.com>
Date: Fri, 30 Dec 2011 17:20:09 +0530
Message-ID: <CAPwTHah8k524MqSptE-GZ8Fn7aQf4JCKuQv3QoR4VHsRkvNsEw@mail.gmail.com>
Subject: =?UTF-8?B?4LCu4LGAIOCwhuCwqOCxjSDgsLLgsYjgsKjgsY0g4LCq4LCk4LGN4LCw4LC/4LCV4LCy?=
=?UTF-8?B?4LGLIOCwpOCwquCxjeCwquCxgQ==?=
To: feedback@andhraprabha.in
Content-Type: multipart/alternative; boundary=0015175cd088f44b2b04b54dd6c2

శాంటాక్లాస్ IS COMING TO TOWN

2011-12-24T23:04:00.006+05:30

పాశ్చాత్య దేశాల్లో, ముఖ్యంగా అమెరికా, ఇంగ్లాండ్ వంటి దేశాల్లో క్రిస్మస్ పండుగను ఎంత సరదాగా జరుపుకుంటారో వాళ్ళ సినిమాలు చూసి ఎంతైనా సరదా పడుతూ ఉంటాము. అలాగే రష్యాలో కూడా "చుక్ గెక్" అన్నదమ్ములు కథ వంటి పిల్లల పుస్తకాలు చదివి అక్కడ కూడా ఈ పండుగ జరుపుకునే వారు (జరుపుకోనిచ్చేవారు) అని తెలుసుకుని సంతోషించటం జరిగింది.ఈ పండుగలో క్రిస్మస్ చెట్టు ఇంట్లో పెట్టటం ఆ చెట్టు అలంకరణ, క్రిస్మస్ బహుమతులు ముఖ్య ఆకర్షణలు. పిల్లలకు ఈ పండుగ ఒక పెద్ద సరదా, అమ్మా నాన్నలు, వాళ్ళ అమ్మా నాన్నలు తమకేమి బహుమతులు ఇస్తారా అని ఎదురు చూడటం సంవత్సరం పోడుగున్నా జరుగుతూ ఉంటుందని అనేక కథలు చదివి, సినిమాలు చూసి తెలుసుకున్నాం. క్రిస్మస్ కు సంబంధింనదే శాంటాక్లాస్ కథ. ఈ శాంటాక్లాస్ ముసలి తాత లాగ కనపడుతూ, క్రిస్మస్ బహుమతుల సంచీ భుజాన వేసుకుని, రైన్ డీర్ లాగుతున్న స్లెడ్జ్ బండీ (క్రిస్మస్ సమయంలో మంచు కురుస్తూ ఉంటుంది మరి) ఎక్కి వస్తాడని కథ. ఈ శాంటాక్లాస్ తమ ఇంటి చిమ్నీ నుండి (వంటింటికి ఒకప్పుడు ఉండే పోగ్గూడు) దిగి తమ బహుమతులను క్రిస్మస్ చెట్టుకు కట్టి వెళ్లి పోతాడని, తెల్లారంగానే తీసుకోవచ్చు అని పిల్లల ను సరదా పరుస్తారు.

ఇదే కథను అనుసరిస్తూ పిల్లలు గొడవ చెయ్యకుండా, అల్లరి పెట్టకుండా ఉండాలని వాళ్లకు ఒక పాట పాడారు ఎడ్డీ ఆర్నాల్డ్. క్రిస్మస్ పాట అనంగానే తమ మతం గొప్పతనం చెప్పుకోవటం కాకుండా, పిల్లలు ఎలా ఉండాలి, వాళ్ళెలా ఉంటే శాంటాక్లాస్ వచ్చి వాళ్లకి బహుమతులు ఇస్తాడు అని అల్లరి పిల్లల్ని ఏమార్చటానికి ఈ పాటా చాలా బాగుంటుంది.

నాకు అభిమాన గాయకుడు అయిన ఎడ్డీ ఆర్నాల్డ్ పాడిన క్రిస్మస్ పాట మీకోసం అందిస్తున్నాను.

ఈ పాట సాహిత్యం మామూలు మాటలతో అనవసర పద గాంభీర్యం చూపకుండా పిల్లలకు హాయిగా అర్ధం అయ్యే రీతిలో ఉన్నది.

Oh you better watch out you better not cry You better not pout I'm telling you why Santa Claus is comin' to town
He's a making a list checking in twice Gonna find out who's naughty and nice Santa Claus is comin' to town
He sees you when you're sleeping he knows when you're awake He knows when you've been bad or good so be good for goodness sake
Oh you better watch out you better not cry You better not pout I'm telling you why Santa Claus is comin' to town
With a little tin horn and a little toy drums A root a toot toot and a rum a tum tums
And curly head dolls that cuddle and coo Elephants boats and kiddie cars too Santa Claus is comin' to town
The kids and girls in boyland will have a jubilee They're gonna build a toyland town all around the Christmas tree
Oh you better watch out you better not cry You better not pout I'm telling you why Santa Claus is comin' to town Santa Claus is comin' to town

ఈ కింది లింకు నొక్కి 25 12 2011 మధ్యాహ్నం పన్నెండు గంటలలోపు ఒక శాంతా క్లాస్ వాల్ పేపర్ ఒకటి డౌన్లోడ్ చేసుకోవచ్చు

శాంటాక్లాస్

శభాష్ దువ్వూరి సుబ్బారావు గారూ

2011-12-24T07:58:00.002+05:30

ఈ రోజున పేపరు తియ్యగానే, ఆకర్షించిన వార్త, రిజర్వ్ బాంక్ గవర్నర్ శ్రీ దువ్వూరి సుబ్బారావు గారు కాలినడకన తిరుపతి చేరుకొని సామాన్య భక్తునిగా అందరితోపాటుగా లైనులో నుంచుని దైవ దర్శనం చేసుకున్నారని. చాలా సంతోషం వేసింది.

ఈయన్ను ఆదర్శంగా తీసుకుని, ఇతర పెద్దలు, ముఖ్యంగా రాజకీయ నాయకులు, తాము తిరుమల సందర్శించినప్పుడు, సామాన్య భక్తులకు ఇబ్బంది కలగకుండా, అసౌకర్యం కలిగించకుండా తమను తాము నియంత్రించుకుంటే, ఎంతయినా బాగుంటుంది.

శభాష్ దువ్వూరి సుబ్బారావు గారూ. ఒక మంచి ఆదర్శంగా నిలిచారు

తిరుమల తిరుపతిలో సామాన్య భక్తులు పడుతున్న పాట్లు గురించి మునుపు వ్రాసిన వ్యాసం ఈ కింది లింకు నొక్కి చదువవచ్చు:

గోవిందా...గోవిందా (క్లిక్)

మాయా బజార్ వర్కింగ్ స్టిల్

2011-12-22T04:17:00.008+05:30

పై ఫోటో మాయాబజార్ సినిమా షూటింగ్ జరుగుతుండగా తీయబడిన వర్కింగ్ స్టిల్. ఈ రోజున మా అబ్బాయికి ఎక్కడ దొరికిందో తెలియదు కాని,మెయిలులో పైన ఉన్న ఫోటో పంపాడు. ఈ ఫోటోలో ప్రియదర్శిని ముందు సావిత్రి, ఆమెకు ఎదురుకుండా దర్శకుడు రెడ్డిగారు, సినిమాను షూట్ చేస్తున్న మార్కస్ బార్ట్లే గారు ఇంకా నాకు తెలియని ఎందరో కనపడుతున్నారు.

ఈ ఫోటో చూసి ఎంతో ఆనందించాను. మాయా బజార్ సినిమా వర్కింగ్ స్టిల్ చూడటం ఇదే మొదటి సారి. దర్శకుడు శ్రీ కె వి రెడ్డి (కదిరి వెంకట రెడ్డి) గారు నటిస్తున్న సావిత్రి ఎదురుగా కూచుని చూస్తూ, నిశితంగా పరిశీలిస్తూ ఆవిడ చేత అద్బుతమైన నటన రాబట్టుకున్నారు. ఆ విషయం పైన ఉన్న ఫోటో చూస్తె చక్కగా తెలుస్తున్నది. రెడ్డిగారు కూర్చుని నటివంక చూస్తున్న పద్ధతి నాకు ఎంతో నచ్చింది.(with his fingers crossed). దర్శకుడు అంత శ్రద్ధ తీసుకుని తమ నటనను ప్రతి క్షణం చూస్తూ, చెయ్యవలసిన విధం, తనకు కావలిసిన పద్ధతి చెబుతూ చక్కగా తీయబట్టే ఇన్నాళ్ళైనా కూడా ఆ సినిమా గురించి ఉత్సాహంగా చెప్పుకుంటున్నాము.

పైనున్న వర్కింగ్ స్టిల్ మాయా బజారులో ఎంతగానో ప్రేక్షకాదరణ పొందిన పాట నీవేనా నను తలచినది, తీస్తున్నప్పటిది. ఈ పాట యు ట్యూబ్ నుంచి:

ఈ ఫోటో చూసిన ఆనందంలో , మాయా బజారు సినిమాలో దర్శక ప్రతిభ నాకు అనిపించిన నలుగు మాటలు అందరితో పంచుకోవాలని వ్రాశాను.

oooOooo

మాయా బజార్ సినిమాలో, భారతంలో ఉండే పాత్రలను తీసుకుని ఒక పారడి సృష్టించారు . ఈ విధంగా పురాణ కథలను అపసవ్యం చేసి సినిమా తీసినప్పుడు, అదికూడ 1950లలో, ఎవరూ కూడ, నాకు తెలిసి, అభ్యంతర పెట్టిన దాఖలాలు లేవు.

శశిరేఖ పాత్ర ఎక్కడిది, బలరాముడికి ఈ కూతురు ఎక్కడ నుంచి వచ్చింది. అభిమన్యుడు పెళ్ళి చేసుకున్నది ఉత్తరను కదా, ఆమె విరాట రాజు కుమార్తె కదా అన్న అసలు విషయాలు ఎవరూ కూడ ప్రశ్నించలేదు.

అలాగే భారతంలో విరటుడి కొడుకు ఉత్తరుడు , వాడిని పట్టుకు వచ్చి దుర్యోధనుడి కొడుకు లక్ష్మణ కుమారుడిగా మార్చి చూపించారు. ఇది కూడ ఎవ్వరూ ప్రశ్నించలేదు. కారణం?? ఆ సినిమాను తీస్తూ ఎవరి మనోభావాలు చెదరకుండా దర్శక రచయితలు తీసుకున్న జాగ్రత్తలు. మొదటినుంచి కూడ ఇదొక హాస్య సినిమా మేమేమీ భారతం లో కథను సినిమాగా తియ్యటంలేదు అన్న సూచనను అంతర్లీనంగా హాస్య ఘట్టాలతో ఇస్తూనే సినిమా కొనసాగింది.

అన్నిటికి మించి ఈ సినిమాలో, పాండవుల గురించిన ప్రస్తావన అనేక సార్లు వస్తుంది కాని, వాళ్ళు ఎక్కడా కనపడరు. కథకు అవసరం లేనప్పుడు ఎందుకు చూపాలి అని దర్శకుడు అయిన రెడ్డిగారు అనుకుని ఉంటారు. ఈ విషయం ఈ నాడు, ఒక క్విజ్ ప్రశ్న అయిపోయింది. రెడ్డిగారుచూపించిన దర్శక ప్రతిభలో ఇదీ ఒకటే.

ఆ తరువాత, దర్శకుడు తీసుకోవాల్సిన జాగ్రత్త, తాను అనుకున్న పాత్రలకు తగిన నటీ నటులను తీసుకోవటం. ఈ విషయంలో వందకు కు వెయ్యి మార్కులు రెడ్డిగారికి. ఎందుకంటే, అప్పటి నటీనటులలో ఇంకెవరినన్న తలుచుకుని, ఈ పాత్రను, ఇతను/ఈమె కాకుండా మరొకరు వేస్తే అని మనం అనుకుంటే ఎవ్వరూ తట్టరు. ఇది కూడ అంతర్లీనంగా ఉండే మరొక దర్శక నైపుణ్యం.

పైన చెప్పిన రెండూ కూడ ఆయనతో పాటుగా, నిర్మాతలలో ఒకరైన చక్రపాణిగారి పాత్ర కూడ ఉండి ఉంటుంది అనటంలో సందేహం లేదు.

ఇక సినిమా తీయటంలో దర్శక ప్రతిభ చెప్పాలంటే చాలా ఉన్నాయి.

అనేకానేక విచిత్ర విషయాలను చొప్పించటం, ప్రియ దర్శిని, దానిమీద నుంచుంటే నిజమే చెప్పే ఒక పరికరం వంటివి ఎంత హాయిగా నవ్వుకునే అవకాశాం ఇచ్చాయంటే, వాటికోసమే సినిమాను అనేక సార్లు చూసిన వాళ్ళు ఉన్నారు.
రథంలో అభిమన్యుడు, తల్లి సుభద్ర వెడుతున్నప్పుడు ఘటోత్కచుడు అడ్డుపడే సందర్భం చక్కగా తీశారు. పాత్రలను ధరించిన నటీ నటులకు, సన్నివేశం చక్కగా విపులీకరించి వాళ్ళు వాళ్ళ డైలాగులు చెప్పేటప్పుడు ఎటు చూడాలో చెప్పి ఆ సీన్ చక్కగా పండేట్టుగా అన్ని జాగ్రత్తలూ తీసుకున్నారు. ఎందుకంటే, ఘటోత్కచుడు చాలా సేపు కనపడడు, ఎటు చూసి చెప్పాలి మాటలను!
ఘటోత్కచుడు శశిరేఖగా మారి ఉత్తర కుమారుడిని పెళ్ళి చేసుకోవటం సందర్భ సృష్టే ఒక అద్భుతం. ఇది రచయిత చేసి ఉండవచ్చు. కాని ఆ మార్పిడి, అలా మారిన తరువాత, సావిత్రి చేత చేయించిన అభినయం, దర్శకుడు ఎంత కష్టపడి ఆ విధంగా చేయించి ఉంటాడు. శశిరేఖగా మారిన ఘటొత్కచుడి పాత్రలో సావిత్రి చేసిన నటన అజరామరం, ఇది కూడ రెడ్డిగారి దర్శక నైపుణ్యమే అని చెప్పక తప్పదు.
లాహిరి లాహిరి పాట ఒక క్లాసిక్. ఇంతవరకూ కూడ ఒకే పాటను మూడు జంటలు పాడటం మళ్ళి తీసినది లేదు. అసలు ఆ ఆలోచన ఎవరిది. మనకు తెలియదు, సినిమా చరిత్ర కారులు పరిశోధించి చెప్పలి. కాని అలోచన ఎవరిదైనా, ఆ పాటను ముగ్గురు జంటలు ఒకరికి ఒకరు కనపడకుండా అదే పడవలో కూచుని పాటను కొనసాగించటం తీయటం మనం చూసినంత సులభం కాదు. రెడ్డిగారు ఈ పాటను అవలీలగా తీసి, తెలుగు సినిమా పాట చిత్రీకరణను అత్యున్నత స్థాయికి తీసుకు వెళ్ళారు.
ఉత్తర కుమారుడు, శకుని. వీళ్ళిద్దరి కాంబినేషనులో వచ్చిన చక్కటి మేలురకమైన హాస్యం ఆ సినిమాలో తలమానికం. ఇద్దరూ నిష్ణాతులైన నటులే. కాని వాళ్ళిద్దరి మధ్య చక్కటి నటనలో పొంకాన్ని తీసుకు వచ్చినది తప్పకుండా దర్శకత్వ ప్రతిభ మాత్రమే. ఉత్తర కుమారుడు (లక్ష్మణ కుమారుడని సినిమాలో పేరు) అసలు కథ ప్రకారం వీడు విరాటుడి కొడుకు కాని సినిమాలో దుర్యోధనుడి కొడుకుగా పేరు మార్చి లక్ష్మణ కుమారిడిగా చూపారు. శకుని దుర్యోధనిడి బంటు. వీళ్ళిద్దరూ మాట్లాడుకుంటే ఎలా ఉంటుంది అని అలోచించి దానికి సరిపొయ్యే సంభాషణలు వ్రాయించుకోవటం అనేది కూడా దర్శక ప్రతిభలో బాగమే.
ఇక కృష్ణ పాత్రధారి రామారావు, అప్పటికే ఆ వేషం మరొక సినిమాలో వేశాడు. అది వీర ప్లాప్ అయ్యింది. అయినప్పటికి అతనిలో పురాణ పాత్రను వేయగల స్పార్క్ ను కనిపెట్టి , అతని చేత కృష్ణ పాత్రను చక్కటి పరిణితితో ఏమాత్రం అతి లేకుండా చేయించారు.రామా రావు తరువాత తరువాత ఊహూ చించుకోవటం మొదలెట్టి ఓవర్ ఏక్షనుకు బలై పొయ్యాడు. అలా ఒక నటుడిని తీసుకుని అతని చేత ఇంతకు ముందు ప్లాప్ అయిన పాత్రనే వేయించి, అందరిచేత భేష్ అనిపించుకోవటంలో రామారావు నటనా శక్తి లేదని కాదు కాని, రెడ్డిగారి దర్శక నైపుణ్యం కనపడని అసలు విషయం.

ఈ వీడియో లో వాడిన స్టిల్స్ CINEJOSH.COM నుండి తీసుకొనబడినవి

చలం గారి సమాధి - వివాదం

2011-12-19T00:56:00.006+05:30

చలం గారి సమాధిన"ట" రోడ్డు వెడల్పు చెయ్యటం లో కొట్టేస్తున్నారని ఆంధ్ర జ్యోతి పత్రిక వారు మొదలు పెట్టిన ఒక వార్త పట్టుకుని ఇటు బ్లాగుల్లోనూ, అటు టి వి లలోనూ చర్చలు, అభిప్రాయాలు మొదలయ్యాయి. ఆంధ్ర జ్యోతిలో వచ్చిన వార్త ఈ కింది లింకు నొక్కి చదువవచ్చు :

ఆంధ్ర జ్యోతిలో వార్త

చలం గారు అరుణాచలం 1950 లో తెలుగు నేలను వదిలి వలస వెళ్ళిపోవాల్సిన పరిస్థితులు కల్పించిన మన తెలుగు ప్రజలు, ఇప్పుడు ఆయన సమాధి మీద అపార మైన ప్రేమ ఒలకబోస్తారా?! పాపం , అలా ఆయన సమాజం నుండి వెలి అయిపోయి, బాధతో కుంగిపోయి ఎక్కడో తమిళనాట ఉన్న అరుణాచలానికి వెళ్ళిపోతే జాలిపడకపోగా, అంతే కావాలి అనుకున్న వాళ్ళే ఎక్కువ, ఈయన దేముణ్ణి నమ్మడుటా చివరకు రమణాశ్రమం పోయి చేరాడు అని ఎద్దేవా చేసిన వాళ్ళే ఎక్కువ. ఇప్పటికీ అలా అనే వాళ్ళు కనపడుతూనే ఉంటారు.

అక్కడకు వెళ్లి ఆయనను చూసి ఆయనతో సంబంధ బాంధవ్యాలు కొనసాగించిన జలసూత్రం రుక్మిణీనాథ శాస్త్రి గారి వంటి వారిని తప్పించి, మిగిలినవాళ్ళను చేతి వెళ్ళ మీద లెక్కపెట్టవచ్చు. ఆయనతో ఉత్తరప్రత్యుత్తరాలు చేసిన ఆయన అభిమానులు పదుల సంఖ్యలోనే ఉన్నారు కాని అంతకంటే ఎక్కువగా ఏమీ లేరు.

ఆయన 1950 లో బెజవాడ వదిలి వెళ్ళిపొయ్యారు. ఆయన 1979 లో మరణించారు. మధ్య కాలంలో బాలాంత్రపు రజనీ కాంతరావుగారు పూనుకుని ఒక ఇంటర్వ్యూ ఆకాశవాణి కోసం రికార్డు చెయ్యటం వల్లకదా మనకు చలం గారి గొంతు వినే అవకాశం వచ్చింది. మరింకేవరన్నా పూనుకుని ఫిలిం డివిజన్ వారి చేత ఒక డాక్యుమెంటరీ చలం గారి గురించి ఆయన జీవిత విశేషాలతో రాబొయ్యే తరాల కోసం తీయించాగలిగారా.

ఎవరూ చెప్పకుండా, ఫిలం డివిజన్ వారు డాక్యుమెంటరీ తీయటానికి ఆయనేమన్నా బెంగాలీవాడా! అరవ్వాడా! కాదు కదా ఆఫ్టరాల్ ఒక సామాన్య తెలుగు వాడే కదా!

ఆ ఇరవై తొమ్మిది సంవత్సరాలూ చలం గారు దేశం కాని దేశంలో దాదాపు ఒంటరి జీవితం గడిపారు. ఒంటరి జీవితం అంటే మరెవ్వరూ దగ్గర లేక అని కాదు. ఆయన కుటుంబ సభ్యులు ఆయన వెంటే చివరివరకూ ఉన్నారు. కాని, ఆ ఇరవై రెండు సంవత్సరాలూ మానసికంగా చలంగారు ఒంటరే.

కారణం, మన తెలుగు వాళ్ళు ఆయనపై చూపిన నిరాదరణ, లెక్కలేనితనం.ఆయన రచనల మీద (చాలా మంది చదవను కూడా చదవకుండా) చేసిన విపరీత విమర్శలు, ఆయనను వ్యక్తిగతంగా పీడించటం. ఆయన మాష్టారిగా పని చేసి, చివరకు డి యి ఓ గా పదవీ విరమణ చేశారు. ఆయనకు వచ్చే పెన్షన్ కూడా రాకుండా చెయ్యాలని, కొందరు నానా యాగీ చేశారు.

సరే, ఆయన తెలుగువాళ్ళ మీద విసుగుపుట్టి, కోపం వచ్చి, అలిగి తెలుగు నేల వదిలి వెళ్ళిపొయ్యారు. ఆయన బెజవాడలో నివసించిన ఇల్లు ఏలూరు రోడ్ మీద లక్ష్మీ టాకీస్ కు ఆనుకునే ఉండేది. ఆ సినిమా హాలును పడగొట్టి ఒక పెద్ద కాంప్లెక్స్ కట్టారు. ఆ కాంప్లెక్స్ కట్టే రోజుల్లో, పక్కనే ఉన్న పూర్వపు చలం గారి ఇల్లు కూడా కొనేసి అది కూడా పడగోట్టేసారు. అప్పట్లో ఏదో మొక్కుబడిగా, నలుగురైదుగురు చలం అభిమానులు ఆ ఇల్లు మ్యూజియం చెయ్యాలని ఒక పత్రికా ప్రకటన పారేసి ఊరుకున్నారు. చలం గారి మీద అంత ప్రేమ మన పత్రికలకు ఉంటే, ఆనాడు ఆయన ఇల్లు పడగోడుతున్నప్పుడు ఎంత మాత్రం పట్టించుకోలేదు. ఆ ఇల్లు కాలగర్భంలో కలిసిపోయింది.

అరుణాచలం లో చలం గారు నివసించిన ఇంటికి ఆయన "రమణస్థాన్" అని పేరు పెట్టుకున్నారు. ఆ ఇంటి ఫోటో తెలుగు వెలుగు చలం పుస్తకం ప్రకారం, ఆ పక్కనే ఆంధ్ర జ్యోతి కథనం ప్రకారం ఈ కింది ఇవ్వబడినాయి:

ఇక్కడ ఆంధ్ర జ్యోతి వారు వేసిన ఫొటోకు తెలుగు వెలుగు పుస్తకంలో ఉన్న ఫొటోకు పోలిక ఉన్న మాట వాస్తవం

పురాణం సుభ్రమణ్య శర్మగారు తెలుగు వెలుగు చలం అన్న పుస్తకం వ్రాసారు. ఆ పుస్తకంలో చలం గారి మరణం తరువాత జరిగిన తంతు గురించి ఈ కింద ఇవ్వబడ్డ విధంగా ఉన్నది. ఇవ్వి ఇమేజి ఫైళ్ళు, క్లిక్ చేసి, చదువుకోవచ్చు. లేదా డౌన్లోడ్ చేసి చదువుకోవచ్చు.

చలం గారి సమాధి తెలుగు వెలుగు పుస్తక ప్రకారం కుడి పక్కన, ఆంధ్ర జ్యోతి కథనం ప్రకారం ఎడమ పక్కన

ఇప్పుడు, ఆయన సమాధి, రోడ్డు వెడల్పు చేస్తుండటంతో పోతుండట ఒక్కటే గోల మొదలు పెట్టారు. అసలు చలం గారికి సమాధి ఉన్నదా? ఉంటే ఎక్కడ ఉన్నది? ఈ మాటలో నిజా నిజాలు ఎంతవరకూ ఉన్నాయి.

వార్తా పత్రికలో వచ్చిన ఫోటో చూస్తె చలం గారి సమాధిగా చెప్పబడుతున్న కట్టడానికీ పైన ఉన్న చారిత్రాత్మక మైన ఫోటోలలో ఉన్న స్మృతి చిహ్నానికీ ఎంతో తేడా ఉన్నది. ఆపైన, చలం గారి అస్థికలు అప్పటికే మరణించిన ఆయన భార్య అస్థికలు పాతిపెట్టి స్మృతి చిహ్నం నిర్మించిన స్థలం పక్కనే రమణస్థాన్ (చలంగారి ఇంటికి ఆయన పెట్టుకున్న పేరు) ప్రవేశంలో పాతిపెట్టి ఆయనకు కూడా రంగనాయకమ్మ గారికి కట్టినట్టుగానే అదే పద్ధతిలో స్మృతి చిహ్నం కట్టినట్టుగా స్పష్టంగా తెలుస్తున్నది.

మరి ఇప్పుడు ఆంధ్ర జ్యోతి వారు ప్రచురించిన కట్టడం ఎప్పటిది, ఎవరు కట్టించారు, రెండు దీపాలు పెట్టటానికి వీలుగా ఉన్నది. అంటే ఇద్దరి సమాధులు కలిపేసి మళ్ళీ ఎవరన్నా కట్టించారా? అసలు అది చలం గారి సమాధేనా అన్న ప్రశ్నకు జవాబు దొరకాలి.

చలం గారు మరణించిన తరువాత వారి కుటుంబ సభ్యులు కొంత కాలం అక్కడే ఉన్నారు. తరువాత అందరూ తలో దారి అయిపోయ్యారు. చలం గారి పెద్దమ్మాయి సౌరీస్ భీమిలిలో స్థిరపడ్డారు, గత రెండు మూడు సంవత్సరాల్లో ఆవిడ ఎనభయ్యో పడిలో మరణించారు. కుటుంబ సభ్యులందరూ అరుణాచలం, వదిలి వెళ్ళిపొయ్యాక , చలం గారు ఇరవై తొమ్మిది సంవత్సరాలు నివసించిన ఇల్లు ఏమయ్యింది? ఆ ఇంటిని ఎవరన్నా కొన్నారా? కొని అలాగే ఉంచారా!! అన్న విషయాలు వాకబు చేసి, ఇప్పటికీ ఆ ఇల్లు అలాగే 1979 లో ఎలా ఉన్నదో అలాగే ఉండి ఉంటే, ఆ ఇంటిని చలం గారి స్మృతి చిహ్నంగా ఆయనకు సంబంధించిన వస్తువులు, పుస్తకాలు వగైరా సేకరించి మ్యూజియం చెయ్యటానికి ప్రయత్నం చెయ్యగలిగితే బాగుంటుంది. అటువంటి బృహత్తర కార్యక్రమం చలం గారు ఏ తమిళుడో , బెంగాలీనో అయ్యి ఉంటే , యుద్ధ ప్రాతిపదికన 1979 లోనే జరిగి ఉండేది!

ఒకవేళ అటువంటి ప్రయత్నం చలం అభిమానులు, సంబంధిత ప్రభుత్వ శాఖ (అటువంటి శాఖ అంటూ మన రాష్ట్ర ప్రభుత్వంలో ఉన్నదా అసలు?!) ఇప్పుడు చెయ్యాలని అనుకున్నా, అటువంటి ప్రయత్నానికి ముందుగా కావాల్సిన సత్యాన్వేషణ (fact finding) ఘనత వహించిన మన మీడియా చేస్తుందని ఆశిద్దాం.

తెలుగులో ఇంగ్లీష్ పాట

2011-12-17T08:07:00.003+05:30

పై బొమ్మ కర్టెసీ టెక్ లవర్స్ బ్లాగ్ వారిది

మా తమ్ముడు రాధా కృష్ణ (క్లిక్) ఒక పాట నాకు తెలుసేమో అని పంపాడు. మెయిలు లో తెలుగులో ఇంగ్లీష్ పాట అని చెప్పటం జరిగింది. తెలుగులో ఇంగ్లీష్ పాటా! ఆశ్చర్యంగా ఉన్నదే అని విన్నాను. చూస్తె పాటంతా ఇంగ్లీషే. కాని తెలుగు/అరవ యాసలో ఉన్నది. నాకు గుర్తున్నంత వరకూ ఇది మన విలక్షణ నటుడు నాగభూషణం తీసిన సినిమా నాటకాల రాయుడులో అని అనుకుంటున్నాను.

సరే ఆకాశవాణి వాళ్లకి కూడా అనుమాన నివృత్తి చేసే శ్యాం ఉన్నారు అని ఆయనకీ ఈ పాట పంపాను. కాని శ్యాంనారాయణ కి కూడా ఈ పాట వివరాలు తెలియదు.

ఈ కింది ఇచ్చిన ప్లేయర్లో తెలుగులో ఇంగ్లీష్ పాట వినండి.

సరే పాట విన్నారుకదా! ఈ పాట ఏ సినిమాలోది, ఎవరు పాడారు, ఆ సినిమాలో ఇంగ్లీష్ పాట పెట్టవలసిన అవసరం ఎందుకు వచ్చింది. ఈ విశేషాలన్నీ ఇలా బ్లాగులో అందరితో పంచుకుంటే తెలిసే అవకాశం ఉన్నదని ఇక్కడ ఇచ్చాను.

మనకొచ్చిన సమస్యే మరేవరికన్నా వచ్చిందా? అని చూస్తె ఒక బ్లాగ్ దొరికింది టెక్ లవర్స్ బ్లాగ్ అందులో ఇలా తెలియని పాటలను చూసి పాట వివరాలు తెలిపే ఒక వెబ్ సైట్ గురించి వివరించారు. ఆ వెబ్ లోకి మనకు తెలియని ఒక పాటను అప్లోడ్ (నిమిషానికి మించి పాటను తీసుకోదు)ఆ వెబ్ సైటులో ఉన్న ఇతర సభ్యులు విని పాట వివరాలు తెలుపుతారట. ఆ వెబ్ లోకి కూడా అప్లోడ్ చేసాను.

మొత్తానికి పైన ఇచ్చిన పాట ఎక్కడిదో తెలిస్తే సంతోషం!

మనకు తెలియని పాటల గురించి తెలుసుకోవాలంటే ఈ కింది లింకు నొక్కి ఆ వెబ్ సైటు చూడటం తప్పనిసరి.

వాట్స్ దట్ సాంగ్

అపురూప గాయనీ గాయకులు

2011-12-16T23:18:00.001+05:30

ఆ పాత రోజులు మళ్ళీ రాకూడదూ అని నిట్టూరుస్తూనే అప్పటి సంగీతం తలుచుకుని పరవసించే వారికోసం ఒక చిరు కానుక. యు ట్యూబ్ మనకు తెలిసినదే. అందులో అనేక వీడియో పాటలు ఉన్నాయి. మనకు అభిమానం ఉన్న గాయనీ గాయకులూ పాడిన పాటలు ఒక్కసారే వరుసగా చూద్దామంటే వెతుక్కోవాలి. అటువంటి గాలింపు చర్యలకు మనం పాల్పడకుండా మనకోసం పాత పాటల వీడియోలు అన్ని ఒకే చోట చూసే ఏర్పాటు చేసారు. ఇక మీ ఇంటర్నెట్ కనెక్షన్ శక్తి మీ ఓపిక.

గాయకుల ఫోటో కింద గాయనీ గాయకుల పేరు క్లిక్ చేస్తే చాలు పైన చెప్పిన చోటుకు వెళ్ళిపోతారు.

తలత్ మెహమూద్

అద్భుతమైన గళం, ఎప్పటికీ మరువలేని గొప్ప పాటలు. నాకు అందరి కంటే అత్యంత అభిమాన గాయకుడు శ్రీ తలత్ మెహమూద్. ముంబాయిలో ఉన్నప్పుడు, ఆయన సమాధి చూద్దామని ప్రయత్నించాను కాని కుదరలేదు. తరువాత తెలిసింది, వారి మత సంప్రదాయం ప్రకారం, సమాధి కట్టటం వంటివి ఏమీ చేయలేదని.

నాకు సంగీతం వినటమే కాని, ఆ సంగీతపు విషయాలు తెలియవు.

హేమంత్ కుమార్

కాని పాట ఎత్తుగడ అంటే హేమంత్ కుమార్ తరువాతే మరింకేవరినన్నా చెప్పుకోవాలి. ఏ స్థాయిలో మొదలుపెడితే అదే స్థాయిలో పాట మొత్తం పాడేసి శ్రోతలను ఎంతో అలరిస్తారు ఈయన.

కిషోర్ కుమార్

కిషోర్ తెలియని వాళ్ళు ఎవరన్నా ఉండి ఉంటారా! ఎన్నెన్ని పాటలు, ఎన్ని రకాల పాటలు. కొతి పాటలు, అల్లరి పాటలు , సరదా పాటలు దగ్గరనుంచి వింటుంటే కళ్ళంబడి నీళ్ళు తిరిగే పాటలు కూడా ఎన్నో పాడారు కిషోర్.

మహమ్మద్ రఫీ

మనకున్న ఒకే ఒక్క పట్టు వంటి మెత్తటి గొంతు మన మొహమ్మద్ రపీది. రఫీ పాటలు లేని హిందీ సినీ రంగాన్ని ఊహించలేము. షమ్మీ కపూర్ కి అంత పేరు రావటానికి మొహమ్మద్ రఫీ పాటలే కదా కారణం.

సురైయా

ఒక విలక్షణమైన గొంతు, చక్కని పాడే తీరు. ఆ పాటలు చాయా గీత లో (వివిధభారతిలో రాత్రి పది గంటలకు ఒకప్పుడు వచ్చేవి) వింటూ నిద్రపోయిన రోజులెన్నో!

గీతా దత్

పాట వింటూ ఉంటేనే, ఈ పాట గీతా దత్ పాడినది అని తెలిసిపోయ్యెం త చక్కటి గొంతుక, హాయిగా పాడే పద్ధతి.

మహేంద్ర కపూర్

దేశ భక్తి గీతాలు పాడాలంటే మహేంద్ర కపూరే పాడాలి. ఇంకెవరు పాడినా ఆ శక్తి రాదు ఆ పాటలో. ఆయన పాడిన పాటలన్నీ ఒక ఎత్తైతే, మహేంద్ర కపూర్ మహా భారత్ టి వి సీరియల్ కు పాడిన టైటిల్ సాంగ్ ఒక్కటే ఒక ఎత్తు. మరింకేవరన్నా పాడగలరా ఆ పాటను!

రాజ్ కపూర్ కి పాటలు పాడటం రాదు అంటే ప్రేక్షకులు నమ్మలేనంతగా,

ముఖేష్

ఆ నటుడికి సరిపోయిన అద్భుతమైన గొంతు మన ముఖేష్ ది. ముఖ్యంగా శోకసముద్రంలో మునిగిపోయి పాడే పాటలు, మనసును పిండి పారేస్తూ పాడతారు ఈయన. అందుకనే ఈయన పాడిన పాటలు కొన్ని వినే శక్తి లేదు నాకు.

మన్నాడే

మరొక విలక్షణమైన గొంతు మన మన్నాడే ది . కొంతమంది నటులకు మాత్రమె సరిపొయ్యే గొంతు ఆయనది. ఆయన గొంతు లో ఉండే సొగసు గమనించి, రాజ్ కపూర్, తానూ ఎంతో ప్రేస్టీజియస్ తీసిన సినిమా मेरे नाम जोकर (మేరె నాం జోకర్ ) సినిమాలో తనకు ఎప్పుడూ పాడే ముఖేష్ తో కాకుండా, ఆ సినిమాకు తలమానికమైన ఒక పాట మన్నాడే చేత పాడించారు.

షంషాద్ బేగం గొంతు కూడా వినంగానే

షంషాద్ బేగం

గుర్తు పట్టేంతప్రత్యేకమైనది.అలనాటి రోజుల్లో హీరోయిన్లకు తన గళం ద్వారా ఎన్నో మంచి పాటలు అందించిన గాయని ఈవిడ

అవ్వొక రోజులూ

2011-12-15T08:50:00.003+05:30

ఇప్పటి చానెళ్ళ గోల లేదు. బ్రేకింగ్ న్యూస్ అంటే ఏమిటో తెలియదు. నానా అల్లరీ చేస్తూ వార్తలు చదివే గోల చానెళ్ళు లేవు. వీళ్ళ మాటలు వాళ్లకి, వాళ్ళ మాటల్ని వీళ్ళకి చేరవేసి లేనిపోని దుమారాలు లేపే వెర్రి న్యూస్ చానెల్స్ అస్సలే లేవు. ఉన్నదల్లా దూరదర్శన్. ఎంతటి వార్తనైనా సరే ప్రధాని మంత్రి హత్య కానివ్వండి ఒక సామాన్య రోడ్ ప్రమాదం కానివ్వండి వార్తా ఏదైనా సరే ఏమాత్రం ఆవేశ కావేశాలకు లోను కాకుండా వార్తలు మనకు అందించే బంగారు రోజులు అవి. న్యూస్ చూస్తె బ్లడ్ ప్రెషర్ రాని రోజులు.

ఈ రోజున పొద్దున్నే మెయిలు చూడగానే ఒక చక్కటి వెబ్ సైటు నుంచి ఒక మెయిల్ వచ్చింది. ఒక కొత్త వీడియోని జత పరిచాము చూడండి అని. ఏమిటది. అప్పట్లో ఎంతో ప్రాచుర్యం పొందిన "రజని" ధారావాహిక ప్రారంభ సంగీతం. ఆ వీడియోని చూడండి.

రజని

అప్పట్లో రజని సీరియల్ అంటే ఒక క్రేజ్. బాసు చటర్జీ తీసిన ఈ సీరియల్ ఒక సంచలనం. ఒక సామాన్య మహిళా సమాజంలో జరిగే అవినీతి, ఆపటం, అంతే కాక మరెన్నో అవకతవకలను ధైర్యంగా బయట పెట్టటం చూసి ఎందరో స్పూర్తి పొందారు. ఈ సీరియల్ మళ్ళీ ప్రసారం చేస్తే బాగుంటుంది. అవినీతి మీద పోరాటం అంటే తెల్ల టోపీలు పెట్టుకుని ఒక చోట పోగుపడి, ఊరికే పాటలు డాన్సులు కాదు, అదేదో లోక్ పాల్ బిల్లు రాంగానే మాజిక్ చేసినట్టు అవినీతి పోతుందన్న భ్రమలో నినాదాలు ఇవ్వటం కాదు, (ఆ బిల్లు ఒకవేళ పాస్ అయ్యి, ఆ లోక్పాలే ఒక నియంతలా మారి అవినీతి పరుడైతే? మళ్ళి ఉద్యమించాలి దానికి ఒక పాతిక సంవత్సరాలు!) సామాన్య ప్రజలు చెయ్యవలసినది ఎంతో ఉన్నది అని చూపించే ధారావాహిక ఇది.

ఆ వెబ్ సైటు ఏమిటి అని వివరాలు అడిగేవారి కోసం, ఈ కింది లింకు ఇస్తున్నాను. చూడండి. అక్కడే, మనకు నచ్చిన అప్పటి ధారా వాహికలు వగైరా వచ్చినప్పుడు మనకు ఒక "ఎలర్ట్" మెయిలు పంపే సౌకర్యం కూడా ఉన్నది. ఈ బ్లాగులో ఎన్నెన్నో అప్పటి ధారావాహికల ఆడియోలు, వీడియోలు ఎన్నెన్నో ఉన్నాయి చూసి ఆనందించండి.

ఓల్డ్ ఇడియట్ బాక్స్ బ్లాగ్ (ఇక్కడ క్లిక్ చెయ్యండి)

ఏదో మెయిలు వచ్చింది అని అది చూసి ఊరుకో బుద్ది వెయ్యలేదు. "యు ట్యూబ్" లో వెతుకుతూ ఉంటే ఎన్నెన్నో అలనాటి జ్ఞాపకాలని తవ్వి తీసే వీడియోలు దొరికినాయి. ఈ వీడియోలో, దూరదర్శన్ లో మొట్టమొదటి మహిళా వార్తా చదువరి గా పేరొందిన శ్రీమతి ప్రతిమా పురి, రష్యన్ అంతరిక్ష ప్రయాణికుడు, యూరి గగారిన్ ని ఇంటర్వ్యూ చేయబోతున్న వీడియో ఆ పైన సల్మా సుల్తానా మొదటిసారి తాను న్యూస్ చదివిన అనుభవం చెప్పే వీడియో అన్ని కలిపి దూరదర్శన్ ఏభై సంవత్సరాల పండుగ సందర్భంగా తయారు చేసిన డాక్యుమెంటరీ కనపడింది. ఆ డాక్యుమెంటరీలో మొత్తం కాకుండా కావలిసినంతవరకూ ఈ కింది వీడియో లో చూడండి. ఈ వీడియో కర్టెసీ దూరదర్శన్ అయినప్పటికీ, ఇది దొరకటానికి కారణం "బాతే" (అంటే కబుర్లు) అనే పేరుగల బ్లాగ్. ఈ బ్లాగుకు లింకు ఇదే వ్యాసంలో మరొక చోట ఇవ్వబడింది.

ఇప్పటి తరానికి తెలియని,దూరదర్శన్ రోజుల్లోఅప్పట్లో అందరికీ తెలిసిన వార్తా చదువరులు

ఇంకా వెతుకుతూ ఉంటే సల్మా సుల్తానా తో సి ఎన్ ఎన్ చానెల్ లో రాజ్దీప్ సర్ దేశాయ్ చేసిన ఇంటర్వ్యూ కనపడింది. ఇందులో రాజ్దీప్ అడిగిన "అప్పటి టి వి న్యూస్ కు ఇప్పటి టి వి న్యూస కు తేడా ఏమిటి?" అన్న వెర్రి ప్రశ్నకు, సల్మా సుల్తానా చాలా మెల్లిగా మెత్తగా మాట్లాడుతూనే అద్భుతమైన జవాబు చెప్పారు ఆవిడ . అలాగే అప్పట్లో "బ్రేకింగ్ న్యూస్" లేదనీ , కాని रुकावट केलिए खेद है మటుకూ తరచూ చూపించే వాళ్ళమనీ , తన మోహంలో ఏ విధమైన భావమూ చూపించకుండా, ఒక జోక్ పేల్చారు .ఈ కింది వీడియో ఆసాంతం చూసి రాజ్దీప్ సర్ దేశాయ్ కే కాకుండా ఇప్పటి టి వి చానెళ్ళ వాళ్ళందరికీ నసాళానికి అంటే జవాబు సల్మా ఏమి చెప్పారో చూడండి.

ఇందిరా గాంధీ మీద హత్యా ప్రయత్నం జరిగిన రోజు నాకు బాగా గుర్తు. నేను అప్పుడు వరంగల్ లో పని చేస్తున్నాను. మా ఆఫీసులో క్రికెట్ పిచ్చి ఉన్న ఆఫీసరు ఒకాయన, టెలిఫోన్ ఎక్చేంజికి ఫోన్ చేసి పాకిస్తాన్లో జరుగుతున్నా భారత్-పాక్ మాచ్ స్కోర్ అడగబొయ్యాడు.(అప్పట్లో అదొక్కటే సాధనం ఆఫీసులో ఉంటే స్కోర్ కనుక్కోవటానికి)ఆ పక్కనుంచి ఆ ఎక్చేంజి ఉద్యోగి, క్రికెట్ స్కోర్ ఎక్కడయ్యా బాబు, ఇందిరా గాంధీ మీద హత్యా ప్రయత్నం జరిగిందట, ఆవిడ వళ్ళంతా రక్తం ఆసుపత్రికి తీసుకుని వెళ్ళారుట, లైన్లన్నీ జామ్ అయి ఉన్నాయి అని చెప్పాడు. ఈ వార్త మా ఆఫీసుకు చేరిపోయింది. ఎందుకైనా మంచిది అని మా ఆఫీసు (మొత్తం గ్లాస్ గోడతో ఉన్నది) షట్టర్లు మూయించేసాను. ఆఫీసు వరంగల్లులో మంచి రద్దీగా ఉండే ఎం జి ఎం హాస్పిటల్ కూడలిలో ఉండేది. కాసేపటికి చాలా వేగంగా వెళ్ళే మోటార్ కేడ్ మా రోడ్ నుంచే వెళ్ళింది. అప్పటి హొం మంత్రి శ్రీ పి వి నరసింహా రావు అప్పుడు వరంగల్లులోనే ఉన్నారు. ఈ వార్త తెలిసిన వెంటనే ఆయన హుటాహుటిన (ఈమాటకు అర్ధం ప్రత్యక్షంగా అప్పుడే చూడగలిగాను) బయలుదేరి, వరంగల్లులో ఎప్పటిదో ఒక పాత రెండో ప్రపంచ యుద్ధపు రన్ వే ఉంటే అందులో దిగిన ప్రత్యెక విమానంలో ఢిల్లీ వెళ్ళిపొయ్యారు. ఆఫీసుకు దగ్గరలోనే ఉన్న ఒకాయన వెంటనే వెళ్లి తన ట్రాన్సిస్టర్ పట్టుకు వచ్చాడు. నేను రేడియో ఆస్ట్రేలియా ట్యూన్ చేసి ఉంచితే, వాళ్ళు అప్పటికే (పొద్దున్న పదకొండు అయ్యి ఉంటుంది), ఇందిరా గాంధీని ఆమె అంగరక్షకులే కాల్చారని, ఆమె మరణించిందని చెప్తున్నారు. మన రేడియో కాని దూరదర్శన్ లో కాని ఏవిధమైన వివరాలు లేవు.

ఆఫీసులో ఒక్క పని జరుగలేదు. మా టైపిస్ట్ పొద్దున్న ఎక్కించిన కాయితం, రెండు లైన్లు టైపు చేసినది, మేమిక ఆఫీసు మూద్దాం అని నిర్ణయించినాక ఆ మిగిలిన మరో రెండు లైన్లూ సాయత్రం ఐదు గంటలకు పూర్తి చేసి ఇచ్చాడు.

ఇంత జ్ఞాపకాల దొంతర కదిపి అప్పటి విషయం ఎందుకు చెప్పవలసి వచ్చింది అంటే, బయట ఇంత గోల జరుగుతున్నా కూడా, అప్పటి ప్రచార సాధనాలు అయిన ఆకాశ వాణి కాని, దూర దర్శన్ గోల చెయ్యలేదు. అనవసరపు ఇంటర్వ్యూలు చేసి అల్లరి చెయ్యలేదు. కాని జరగవలసిన ఘోరం జరిగిపోయి, సిక్కుల మీద మూకుమ్మడి దాడులు దేశవ్యాప్తంగా ముఖ్యంగా ధిల్లీ లో జరిగాయి. కాని ఆ దాడులకు కారణం దూర దర్శన్ కాదు (2005 లో ఒక ఫ్యాక్షనిస్ట్ హత్య జరిగినప్పుడు జరిగినది ఏమిటి, ప్రాతాలతో సంబంధం ఆ నాయకుడితో ఏమాత్రం సంబంధం లేని చోట్లల్లో కూడా దహనకాండ జరిగింది దానికి కారణం .....!!!).

దూరదర్శన్ రోజుల్లో న్యూస్ అసలు చెప్పకుండా ఏదో జరిగిపోయింది అని ప్రజలు బీతిల్లి చట్టాన్ని తమ చేతుల్లోకి తీసుకునేట్టు చేస్తే, ఇప్పుడు అనవసరపు వార్తా ప్రసారాలతో గొడవలకి కారణం అవుతున్నాయి మన చానెళ్ళు. రెండూ కూడా ఒక విషయాన్నీ ఎలా చెయ్యకూడదో చెప్పేవే.

ఇందిరా గాంధీ మీద జరిగిన "హత్యా ప్రయత్నంగానే" సాయంత్రానికి కూడా దూరదర్సన్ తమ వార్తల్లో చెప్పారు. వచ్చే దు:ఖాన్ని ఆపుకుంటూ, సల్మా సుల్తానా ఆ వార్తను ఎ విధంగా చదివారో, అప్పటి ఆమె భావాలు కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం చెప్పినవి ఈ కింది వీడియోలో చూడండి.

దూరదర్సన్ మాత్రమె మనకి టి వి గా ఉన్న రోజుల్లో మనకు కనపడే అప్పటి న్యూస్ రీడర్లను ఇతరుల ఫోటోలు చూడాలంటే "బాతే బ్లాగ్" చూడాలిసిందే . ఈ కింది లింకు నొక్కి ఆ బ్లాగ్ లో ఉన్న అనేకానేక విశేషాలు, విషయాలు చూడండి.

బాతే బ్లాగ్

విశ్వనాథ సాహిత్య సాగరం

2011-12-12T00:05:00.011+05:30

మనకు ఆంగ్లంలో ఒక మాట ఉన్నది OMNIBUS అని. అంటే ఒక రచయితకు సంబంధించిన రచనలు దాదాపు అన్నీ ఒకే సంపుటిలో కాని, ఒక్క పాక్ లోకాని చదువరులకు అందించే విధానాన్ని ఆమ్నిబస్ అని అంటారుట. తెలుగులో మనకి ఇప్పుడిప్పుడే అంటే గత నాలుగైదేళ్ళ బట్టి ఈ ప్రక్రియ ఊపు అందుకున్నది.

అదృష్టం బాగుండి, ఆ ఆంగ్ల పదాన్ని పట్టుకుని ఒక తెలుగు కంకర్రాయిని తయారుచేసే లోపలే, మన ముళ్ళపూడి వెంకటరమణ గారు "రచనాసాగరం" అనే పద సృష్టి చేసి మన్ని బతికించారు. లేకపోతె ఆమ్నిబస్ కి తెలుగు చేస్తున్నామన్న భ్రమలో "ఏక వాహిక" వంటి ఏ అపభ్రంశపు పదమో పుట్టించే వాళ్ళే . విశ్వనాథ వారు అటువంటి అప శబ్దాలు వింటే, ఆయన సహజ శైలిలో థూ... థూ...ఇవేమి మాటలు అని ఎవగించుకుని ఉండే వారే.

ఈ ఆమ్నిబస్ ను స్పురిస్తూ విశ్వనాథ పావని శాస్త్రి గారు (విశ్వనాథ సత్యనారాయణ గారి కుమారుడు) ఒక మాట ప్రతిపాదించటమే కాదు, తన తండ్రి గారి నవలలు అన్నీ కలిపి ఒక్కటే పెద్ద పెట్టెలో పెట్టి చదువరులకి అందిస్తూ, చక్కటి పేరు ఆ పెట్టె మీద అచ్చువేసేసారు. ఆ పేరే "విశ్వనాథ వారి సంపూర్ణ నవలా నిధి".

ఇక ఈ ఎటిమాలజీ వదిలి విషయంలోకి రావాలంటే, కొంత గతంలోకి కూడా వెళ్ళాలి, వీలైనంతవరకూ తొంగి చూసి గుర్తున్నంతవరకూ చెప్పుకోవాలి.

oooOooo

శ్రీ విశ్వనాథ సత్యనారాయణ గారి గురించిన మొట్టమొదటి జ్ఞాపకం మా పెద్ద మామయ్యతో వారింటికి వెళ్ళటం. అప్పటికి నాకు పన్నెండు పదమూడు ఏళ్ళు ఉండి ఉండవచ్చు. మా మేనమామగారు విశ్వనాథ వారి శిష్యులలో ఒకరు. అప్పుడప్పుడూ వారింటికి వెళ్లి అక్కడి సాహిత్య చర్చల్లో ఎక్కువగా శ్రోతగా ఉండేవారు. అక్కడి విశేషాలు మాకు చెబుతుంటే నాక్కూడా ఆయన్ని చూడాలని అనిపించింది.

ఆ విధంగా మా మేనమామతో విశ్వనాథ వారింటికి వెళ్ళటం జరిగింది.ఆ రోజు జరిగిన విశేషాలు పెద్దగా గుర్తు లేవు కాని, విశ్వనాథ సత్యనారాయణ గారు ఇతర పెద్ద వాళ్ళందరూ అప్పటికి నాకు అర్ధం కాని ఏదో విషయం మీద తెగ మల్లగుల్లాలు పడ్డారు. అంతవరకే నాకున్న జ్ఞాపకం.

ఆ తరువాత మా ఇంటిదగ్గర 1972-73 వచ్చేప్పటికి రోజుకు పదిపైసల అద్దెతో (అబ్బో పదిపైసలే అనిపించేది అప్పట్లో) ఒక లెండింగ్ లైబ్రరీ-కం-కిళ్ళీ షాప్ తయారయ్యింది. ఆ షాపుని అప్పారావు కొట్టు అని ఆ బడ్డీ కొట్టు యజమాని పేరున పిలిచేవాళ్ళం. అందులో విశ్వనాథ వారి రెండు పుస్తకాలు 'దిండు కింద పోక చెక్క' , 'దంతపు దువ్వెన' చదివిన జ్ఞాపకం. రెండో రోజుకి వెళితే మరో పదిపైసలు ఇవ్వాలి అని దబదబా చదివేయ్యటమే, అర్ధం చేసుకున్నది అతి కొద్ది. పైగా విశ్వనాథ వారి భాషను ఒక్కరోజులో చదవటమే! అదీ ఆ వయస్సులో.

మరికొన్నాళ్లకు కాలేజీకి వచ్చేప్పటికి, మా తెలుగు లెక్చరర్ ఆచార్యులు గారి పుణ్యమా అని, లైబ్రరీలో సభ్యునిగా చేరటం జరిగింది. డిపాజిట్ పది రూపాయలు. రెండు పుస్తకాలు, ఒక మాగజైన్ తీసుకోవచ్చు. పుస్తకాలు రెండు వారాలకు ఇచ్చేవారు. దుర్గా కళామందిరం వెనుక వీధిలో ఉండేది. అదే ఇప్పుడు టాగూర్ లైబ్రరీగా మారి బందరు రోడ్డులో స్వంత భవనంలో ఉన్నది.

ఇక్కడ విశ్వనాథ వారి పుస్తకాలు చాలానే చదివాను.(ఇది జరిగి మూడు దశాబ్దాల పైనే గడిచిపోయింది). ఇది కాక ప్రతి ఆదివారం అలంకార్ థియేటర్ ప్రాతం లో బాటా షాపు బైట సెకండ్ హాండ్ పుస్తకాల్లో పాత చందమామలు, మంచి నవలలు కోసం పహారా.

ఆ వెతుకులాటలో, ఆ మర్నాటి నుంచి డిగ్రీ ఫైనల్ ఇయర్ పరిక్షలు మొదలవుతాయి అనగా, 'వేయి పడగలు' నవల దొరికింది. పద్నాలుగు రూపాయలు, 1978 సంవత్సరం లో. నా దగ్గర ఉన్న నిధి అంతా పోగేసినా కూడా చాలదు. అందుకని ఆ మొత్తాన్ని మా నాన్నగారి దగ్గర ఎలాగోలాగ బెల్లించి సంపాయించి వేయి పడగలు కొనేసాను. కాని పరీక్షలు. వెంటనే ఒక నియమం పెట్టుకున్నాను. పరీక్షలు అయ్యేవరకూ వేయిపడగలు పుస్తకం తెరిచి కూడా చూడ కూడదు అని, పుస్తకం చుట్టూ ఒక న్యూస్ పేపర్ చుట్టేసి అంటించి పారేశాను, ఏదన్నా బలహీన క్షణాన, ఒక పేజీ చదివటం మొదలుపెట్టి, పరీక్షలు మర్చిపోతానేమో అన్న భయం.

పరీక్షలు బాగానే వ్రాశాను ఫస్ట్ క్లాస్ రావటం ఖాయం అనుకుని ఆనందిస్తూ, ఆ శలవల్లో (1978 వేసంకాలం), వేయిపడగలు పఠనా కార్యక్రమం మొదలు పెట్టాను. అప్పట్లో మా ఇంట్లో రెండు కొబ్బరి చెట్లు ఉండేవి. ఎప్పుడు చూసినా ఇంట్లో కొబ్బరికాయలు. దాదాపు ఈ పుస్తకం చదివినప్పుడల్లా, ఒక కొబ్బరికాయ ప్రేష్ గా ఒలిచి (అంటే పైనున్న పీచు గట్రా ఒడుపుగా తీసి) కొబ్బరికాయ కొట్టుకుని, కొబ్బరి చిన్న చిన్న ముక్కలు చేసి తినటం, లేదా కొబ్బరి కోరి, అందులో పంచదార కలుపుకుని తింటూ ఈ పుస్తకం చదవటం. అందుకనే వేయి పడగలు అనంగానే పాలూరుతూ పంచదార కలిసిన తీపి కొబ్బరి జ్ఞాపకమే వస్తుంది నాకు.

విశ్వనాధ వారేమో ఇరవై తొమ్మిది రోజుల్లో ఆశువుగా చెబుతూ ఉంటే ఆయన తమ్ముడు శ్రీ వెంకటేశ్వర్లు గారు 999 అర ఠావుల మీద వ్రాసారు. నాకు చదవటానికి మాత్రమె మూడు నెలల పైన బట్టింది.

విశ్వనాథ వారిదే మరొక జ్ఞాపకం. పైన చెప్పిన విషయానికి రెండేళ్ళ ముందు మాట. ఆయన మరణించిన రోజుది. 1976 లో ఆయన పరమపదించారు . నేను కాలేజీలో డిగ్రీ రెండవ సంవత్సరం లో ఉన్నాను. అప్పటికి ఇందిరా గాంధీ విధించిన ఆత్యయిక పరిస్థితి అమల్లో ఉన్నది. అటువంటి సమయంలో, మేమందరమూ ప్రిన్సిపాల్ వద్దకు వెళ్లి, విశ్వనాథ వారి మరణానికి సంతాపంగా కాలేజీ శలవ ఇవ్వాలని పట్టుబట్టాం. అలా చేస్తే అసలే ఎమర్జెన్సీ రోజులు, ఏమి ముంచుకు వస్తుందో అని ఆయన సంశయిస్తూ ఉండగానే , కాలేజీ ప్రేయర్ మీటింగునే విశ్వనాథ వారికి నివాళి సమర్పించే సమావేశంగా మార్చి, కాలేజీకి డుమ్మా కొట్టేసి, చాలా మందిమి ఆయన ఇంటికి వెళ్ళాము. కాలేజీలో విద్యార్ధులు లేక, కాలేజీ ఆరోజుకి మూతపడింది. ఎమర్జెన్సీఅయినా సరే ఏమీ కాలేదు. ఆయన భౌతిక కాయం అప్పటికే ఒక లారీలో ఉంచి తీసుకు వెళ్తున్నారు. మేము సైకిళ్ళ మీద ఆ ఊరేగింపును అనుసరించి, చిన్నవాళ్ళు ఎంతవరకూ వేళ్ళవచ్చో అక్కడిదాకా వెళ్ళి, విశ్వనాథ వారికి వీడ్కోలు పలికాం. ఆ లారీ వెనుక వెళ్తున్నంత సేపూ ఆయన తల మాత్రమె కనపడింది. ఈ తల నుంచే కదా మనం చదువుకున్న పాత్రలన్నీ పుట్టినాయి అనిపిం చింది.

ఆ తరువాత ఉద్యోగ ధర్మాన దేశాలు పట్టిపోవటం వల్ల, విశ్వనాథ దర్శనం అంటే వారి పుస్తకాలు చదవగలగటం అడపాదడపా మాత్రమె. ఈ మధ్య కాలంలో నాలుగేళ్ల క్రితం లేదా అంత కంటే ఎక్కువే అయ్యిందో మరి, విశ్వనాథ పావని శాస్త్రి గారు శ్రీ విశ్వనాథ వారి సమగ్ర సాహిత్య ప్రచురణ అందచేస్తున్నారని తెలిసి, నేను కూడా ఒక బాక్స్ కొనేశాను . కోన్నానే కాని, ఒక్క పుస్తకం తెరిచింది లేదు. అన్ని పుస్తకాల మీద పేర్లు వ్రాసుకుని, ఆ పెట్టెను విజయవాడలోనే జాగ్రత్త పరిచి ముంబాయి వెళ్ళిపోయాను. ఈనెల మొదటి వారంలో విజయవాడ వెళ్ళినప్పుడు, అక్కడ భద్రంగా దాచి ఉంచిన "విశ్వనాథ వారి సంపూర్ణ నవలా నిధి" వెంట తెచ్చుకున్నాను. మొత్తం రెండు వేల చిల్లరకో మూడువేల రూపాయలకో కొన్న గుర్తు. ఇప్పుడు ఒక్కొక్క పుస్తకం మళ్ళీ చదవాలని ఆకాంక్ష. ఈ నవలలు దాదాపు అన్ని చదివినవే కాని పెద్దగా గుర్తు లేవు. వయసుతోబాటుగా వచ్చింది అనుకుంటున్న పరిణితి తో మరో సారి చదవాలని కోరిక.

విశ్వనాథ సత్యనారాయణ గారు మా ఇంటికి వచ్చే అదృష్టం మాకు పడితే ఆయన్ను ఏ విధంగా గౌరవించి సుఖాసీనులను చేస్తామో అదే విధంగా ఆయన సంపూర్ణ నవలా నిధిని (మొత్తం 57 నవలలు, 54 పుస్తకాలుగా వేశారు) ఈ రోజు ఆదివారం కదా , పొద్దున్నే ముచ్చటగా సోఫాలో ఉంచి చూసి సంతోషించాము.

ఒక్కొక్క పుస్తకం చదివి (ఎన్నాళ్ళు పట్టునోకదా!) ఆ పుస్తకం గురించి వ్రాయాలని సంకల్పం. ఎంతవరకూ సఫలీకృతం అవుతుందో కాలమే నిర్ణయిస్తుంది.

ఈ పుస్తకాలు ఇప్పుడీ ఇదే పద్ధతిలో దొరుకుతున్నాయా అంటే దొరకవచ్చు అనే సమాధానం. విజయవాడ ప్రముఖ పుస్తక విక్రేతలను కాని మారుతీ నగర్లో ప్రస్తుతం మ్యూజియంగా మార్చబడిన విశ్వనాథ వారి ఇంట్లో కాని సంప్రదించవచ్చు.

oooOooo

విజయవాడ నడిబొడ్డున ఉన్న శ్రీ విశ్వనాథ సత్యనారాయణ గారి విగ్రహ పీఠం

విజయవాడ రైవస్ కాలవకు ఆనుకుని ఒకదానికొకటి దగ్గరలో రెండు విగ్రహాలు ఉన్నాయి. ఒకటి విదేశీయుడిది , రెండవది కవేసామ్రాట్ విశ్వనాధ సత్యనారాయణ గారిది. ఆ కూడలిపేరు ఆ విదేశీయుడి పేరన ఉన్నది. ఆ విదేశీయుడి దేశంలోనే ఆ మనిషి విగ్రహాలకు గతిలేక పీకి ఆవతల పారేస్తే, ఇక్కడమటుకు సెంటర్లో పెట్టి మనవాళ్ళను కాదని విదేశీయుని పేరుతొ కూడళ్ళు! దీనినే అయిన వాళ్ళకు ఆకుల్లో, కాని వాళ్లకు కంచాల్లో అంటారు.

విశ్వనాథ వారి విగ్రహాన్ని టాంక్ బండ్ మీద ఎన్ టి రామారావు ఎందుకు ప్రతిష్టింప చెయ్యలేదు అని ఇన్నాళ్ళూ బాధపడేవాడిని. కాని గత సంవత్సర కాలంలో జరిగిన సంఘటనలు చూసినాక, అక్కడ ఆయన విగ్రహం పెట్టకపోవటమే పెద్ద గౌరవం అనిపిస్తున్నది.

oooOooo

విశ్వనాథ వారి పేరు చెప్తే చాలు మా మేనమామ కీర్తి శేషులు శ్రీ శుద్ధపల్లి వెంకటేశ్వర్లు గారు పరవశించిపొయ్యేవారు . ఆయన బాగా పెద్దవారు అయిపోయిన తరువాత (అప్పటికి ఆయన వయస్సు 86 సంవత్సరాలు) 2007 లేదా 2008 లో ఏదో ఫంక్షన్ కు మా ఇంటికి వచ్చినప్పుడు ఆయన విశ్వనాథ వారి మీద జంధ్యాల పాపయ్య శాస్త్రి గారు వ్రాసినట్టుగా చెప్పబడుతున్న పద్యం ఒకటి చదివి వినిపించారు. మీరు కూడా విని ఆనందించండి.